Overdose of being
Als tiener kon ik me vaak genietend laten meevoeren door de zorgeloosheid van een of andere high school themed movie. De wereld waarin deze personages zich bewogen leek een vanzelfsprekende keuze. De personages die zich op de achtergrond verscholen ontpopten zich naar het einde van de film toe tot ware entertainers. Introvertheid werd afgespiegeld als een façade die men met wat vreugde kon laten smelten. Ik kon niet anders dan vaststellen dat er in elke persoon een extraverte clown zou moeten huizen. Hier hoorde ik ook onder te vallen. Het enige probleem was dat ik geen enkele luidkeelse plezante in mijn persoon kon ontwaren. Zelfs niet als ik voorbij de angst probeerde te kijken. Was ik dan geen volwaardig persoon? Miste ik een bouwsteen? Ik hoorde mij toch te kunnen profileren tussen die mensenmassa? Daar lag toch het geluk? Zou ik dan ooit gelukkig kunnen zijn? Geluk kunnen ervaren?
Op vandaag komt het academiejaar en mijn instap in het universitair leven steeds dichterbij. Alle films die de revue passeerden, eerst de high school films, daarna de college films en series, vormden sterke verwachtingen over welk gedrag ik diende te stellen om het geluk na te streven. Ik had een sterk gevormd beeld over wie ik hoorde te zijn. Het geluk was immers enkel te vinden op dat pad. Op vandaag, enkele weken van de start verwijderd, kan ik inzien dat ik door dit beeld na te jagen het geluk van een ander probeerde te ervaren. Ik kon het geluk toch niet bij mezelf vinden. Ik kon immers mezelf niet vormen. Ik kon mijn eigenheid niet laten regeren. Het stellen van het verwachte massagedrag leek me de ultieme oplossing. De vreugde zou mij echter nooit kunnen bereiken. Je kunt een bloemetje niet van de verfrissende waterstralen van je gieter laten genieten als deze door een glazen kooi is omhuld. Neem de kooi weg en laat de bloem ademen. Op eigen kracht.
Ik schrijf dit blogbericht in naam van alle personen die zich niet thuis voelen in de massa en zich hierdoor ontvreemd voelen van de massa. Deze vaststelling bij mezelf gaf me het gevoel niet thuis te horen op deze aardbol, geen volwaardig mens te zijn. Ik bleef mezelf in vraag stellen en kon niet aanvaarden dat ik me beter voelde in een rustige omgeving waar woorden nog de ruimte hebben om door te dringen en enkel door één of twee personen gehoord worden. Ik zag het als gebrek. Ik was introvert. Ieuw.
Nu kan ik echter met een krachtige ondertoon in mijn stem zeggen: ik ben een introvert type. Ik kan niet genieten van het innemen van een plek op een goed gevuld podium enkel en alleen om één van hen te zijn. Ik behoor liever tot het publiek. Misschien zelfs tot de achterste rij. Ik zie en neem in me op om daar vanuit mijn ervaring mee verder te gaan. In alle rust. Ik maak ruimte voor mezelf. Op mijn eigen gebrekige manier. Zie het hebben van een introvert karakter niet als een belediging van je persoon, maar eerder als een erkenning van je manier van beleven. Dat je als introvert aanzien wordt, hoef je niet te ervaren als kwetsend. Net zoals het benoemen van extravertheid geen schoffering is. Het is enkel en alleen een vorm van eigenheid. Een manier van zijn. Geef jezelf de ruimte om dat zijn in te vullen. Probeer niet krampachtig te voldoen aan enkele onpersoonlijke verwachtingen die je jezelf oplegde. Don’t try to fit in. Make an effort to stand out.
Durf de weg naar jouw geluk te baseren op je eigen noden en (misschien wel verdrongen) verlangens. Stel geen eisen bij het zijn van jezelf. Durf mee te gaan met je gevoel. Eerlijkheid is hierbij de absolute basis. Uiteindelijk zal die eerlijkheid uitmonden in zelfkennis. Daarna misschien wel in zelfrespect.
Ik heb me voorgenomen om mijn voelsprieten af te wenden van de eerder extraverte personen. Ik besef meer dan ooit dat deze nodeloze wanhoop om te blenden leidt tot uitputting. De missie om jezelf op te werken tot een lid van de groep kan misschien wel slagen. Maar eerlijkheid zal onthullen dat dit lidmaatschap op niet veel meer gebaseerd is dan een goed uitgebouwde façade. wel Dit terwijl ik evengoed mijn voelsprieten kan afstemmen op personen die gelijkaardige noden koesteren als ik. Misschien ontpop ik mezelf dan wel niet alleen tot een lid van de groep, maar ook tot een deel. Een deel dat bij het wegnemen een kenmerkend facet doet vervagen. Misschien kom ik zelfs ooit tot een punt dat het blijvend lidmaatschap geen dagelijkse strijd vormt en niet de rol opneemt van energievreter. Misschien kan ik mezelf ooit wel wijzen op het feit dat ik mijn plaatsje in mijn micromaatschappij heel erg vanzelfsprekend vind en ik mijn energie put uit mijn oprechte uiting van eigenheid. Misschien kan ik ooit vaststellen dat geluk eigenlijk een heel eenvoudige staat van zijn is. Dit is het namelijk ook. Alleen maakt de angst ons een hoop blaasjes wijs. Het begint bij jezelf en jouw eigenheid. Dit zijn de basisingrediënten van jouw geluk. Van ieders geluk. Wees oprecht. Denk niet in termen van beter. Beter is er namelijk niet. Enkel echter.
Laten we deze overload aan quotes afsluiten met wat muziek. Doorspekt met stilte. Een sterk onderschatte waarde in onze wereld.
Destination unknown, you decide...