Day 1
Hey, it’s day 1 since you started ignoring me. I didn’t know it would hurt this bad. I wasn’t able to sleep properly last night kaya nakatulog ako ng afternoon, and yes while waiting for a message coming from you even though I know it’s impossible, cause napagod ka na. Yung kahit last long message manlang sana, goodbye message ganon para mag sink in na talaga sakin na ayaw mo na, na suko ka na, na sawa ka na, na pagod ka na. Explanation manlang sana kung ba't di ka na bigla nagparamdam, kung anong nangyare sayo. Anong nangyare bat ganon. Kasi ako never akong yung biglaang walang paramdam. I always have my explanation. Kesa mukha akong tanga dito kakaisip. Kasi di ko alam baka may sinasabi na ibang tao sayo diba? Haha di naman kita pipilitin talaga mag habol. Kaya nga tinest nalang kita on how far you can keep your promises and your words. Remember? You told me you wouldn’t get tired of me. You told me you wouldn’t give up no matter what happens. But ilang days palang yan oh. Hindi ko din masabi na mali ginawa ko cause all my intentions was really to make you and see you happy. And I saw that kind of person in you when I told you na suko na ako when it was only my plan to see if you’d give up that easily. But you did. So I guess, I’m not really worth fighting for. All I felt was pain. All I wanted to do was cry all of the shit out of me. Gusto ko nang maging manhid para mawala na yung sakit. Para wala nalang akong maramdaman. But kahit anong pag kalimot ko lagi nalang, “bakit ka sumuko agad, hanggang jan lang ba talaga, ano ba talaga ko para sayo, gaano ba talaga ako kahalaga para sayo, or, naging mahalaga nga ba talaga ako sayo? Minahal mo nga ba talaga ko?” ang sakit sakit at nakakainis na hanggang ngayon iniiyakan pa rin kita kahit ilang beses mo na akong sinaktan. Mahal na mahal pa rin kita. Sa diyos ko nalang talaga ipagpapaubaya ang lahat. Siya na bahala sakin, sayo, satin. Sana magtuloy tuloy na, sana maging masaya ka na.














