#itarchitectuur

[itrealiteit]

Gratis tot 50.000 gebruikers? Of het begin van een dure gewoonte? Steeds meer teams starten met Microsoft Entra External ID zonder echt stil te staan bij wat ze kiezen. Want het werkt, het is snel, en het kost… voorlopig niets. Maar identity is geen feature. Het is je fundament. En precies daar gaat het vaak mis. Wat begint als een slimme, snelle keuze, groeit ongemerkt uit tot iets waar je lastig van loskomt. Kosten, afhankelijkheden en architectuurkeuzes komen pas in beeld als je eigenlijk al te ver bent. De vraag is dus niet: werkt het vandaag? De vraag is: past het nog over drie jaar? Ik heb het uitgewerkt in een artikel waarin ik de voor- en nadelen naast elkaar zet. Met één duidelijke boodschap: Bezin voor je begint. #Entra #CIAM #ITarchitectuur

Gratis tot 50.000 gebruikers? Of het begin van een dure gewoonte?

[itrealiteit]

Frankrijk wil af van Windows en overstappen op Linux. Niet omdat Linux ineens magisch beter is. Maar omdat afhankelijk zijn van één partij zoals Microsoft een strategisch risico begint te worden. Klinkt logisch. Tot je het probeert. Want dit is geen IT-migratie. Dit is een ingreep in alles: systemen, processen, mensen. De realiteit? De meeste organisaties krijgen nog geen eenvoudige cloudmigratie zonder gedoe afgerond. Laat staan dat ze hun hele werkplek-ecosysteem opnieuw uitvinden. Dus wat gebeurt hier echt? We zien een verschuiving van “wat werkt het beste” naar “waar willen we afhankelijk van zijn”. En dat is interessant. Want die vraag stellen we in de meeste organisaties veel te weinig. Niet: Welke tooling is het handigst? Maar: Welke afhankelijkheden accepteren we eigenlijk? Frankrijk dwingt zichzelf om die vraag wél te beantwoorden. Met alle risico’s van dien. Of dit succesvol wordt? Waarschijnlijk half. Maar het zet wel iets in beweging waar we niet meer omheen kunnen. 👉 Lees het volledige artikel hier: [link]

Frankrijk dumpt Windows: strategische onafhankelijkheid of een dure illusie?

[itrealiteit]

Iedereen wil ineens “iets met AI”. Niemand wil de businesscase maken. Want dan komen de ongemakkelijke vragen: Hoeveel extra beheer krijg je erbij? Wie controleert hallucinerende output? Wat kost compliance? Welke processen zijn eigenlijk al kapot vóór je AI toevoegt? En levert het onderaan de streep écht iets op? Veel AI-projecten draaien momenteel op een mix van boardroomdruk, FOMO en LinkedIn-paniek. Alsof je een strategie bouwt op basis van applaus en keynote-slides. De pijnlijke realiteit: een slecht proces wordt niet slim door er AI bovenop te plakken. Het wordt sneller slecht. De organisaties die straks echt winnen met AI zijn waarschijnlijk niet degene die het hardst “AI-first” roepen, maar degene die saai genoeg zijn om eerst de rekensom te maken. Dat leest een stuk minder futuristisch. Wel opvallend goedkoper.

Waarom AI-projecten falen omdat niemand de businesscase durft uit te rekenen

[itrealiteit]

Als je haast hebt, ga dan even zitten, misschien is dat het beste AI-advies van dit moment. Iedereen wil agents bouwen. Agents op workflows. Agents op rapportages. Agents die weer andere agents aansturen alsof we collectief hebben besloten om managementlagen opnieuw uit te vinden, maar dan duurder en met tokenkosten. Maar de echte vraag is: Heb je hier überhaupt AI voor nodig? Veel processen zijn niet “te dom”. Ze zijn gewoon slecht georganiseerd. Die Excel-rapportage die elke week stukloopt? Dat los je vaak beter op met normale automation dan met een AI-agent die drie API’s, een vector database en existentiële onzekerheid nodig heeft om een CSV te lezen. Niet elk probleem vraagt om AI. Soms vraagt het om structuur, discipline en een keer eerlijk kijken naar je proces zonder eerst “agentic framework” te roepen op LinkedIn. Minder AI blijkt verrassend vaak beter werk.

Als je haast hebt, ga dan even zitten

[itrealiteit]

Iedereen wilde Kubernetes. Niemand wilde de complexiteit die erbij kwam. Dus bouwden we massaal platformen die alleen nog te begrijpen zijn door specialisten die je óf niet kunt vinden, óf niet kunt betalen. En nu, jaren later, komt het inzicht: misschien hadden we helemaal geen Kubernetes nodig. Misschien wilden we vooral niet achterblijven. De meeste organisaties hebben geen hyperscale-probleem. Ze hebben een focusprobleem. Te veel tijd naar infrastructuur. Te weinig naar waarde leveren. Kubernetes is niet het probleem. De reflex om het overal op te plakken wel. De echte volwassen stap in IT? Niet kiezen wat het krachtigst is. Maar wat het simpelst werkt. Alles daarboven is vaak gewoon technisch ego.

De dag dat Kubernetes van zijn troon viel (en niemand het hardop durfde te zeggen)

[itrealiteit]

Identity provisioning wordt opnieuw “simpel” genoemd met SCIM 2.0 in Microsoft Entra. Maar in veel organisaties verandert er minder dan de aankondiging doet vermoeden. SCIM 2.0 in Microsoft Entra ID is technisch gezien een nette stap vooruit. Standaard API’s, JSON, betere foutafhandeling, en eindelijk minder afhankelijkheid van maatwerk connectors richting SaaS-platformen zoals Salesforce en ServiceNow. Alleen… dat is de buitenkant. In de praktijk draait identity in veel omgevingen nog steeds om een lokale Active Directory die leidend is, met synchronisatie via Entra Connect richting de cloud. En precies daar ontstaat de spanning die geen enkele SCIM-update oplost. Want SCIM optimaliseert distributie, niet eigenaarschap. Het maakt provisioning consistenter, maar het verandert niets aan de fundamentele vraag: waar ligt de bron van waarheid? HR, AD, of Entra? Zolang dat niet helder is, automatiseer je vooral de verspreiding van inconsistentie. Dat is ook de ongemakkelijke realiteit achter veel “modern IAM”-trajecten. Nieuwe standaarden worden toegevoegd bovenop bestaande structuren, zonder dat de onderliggende architectuur opnieuw wordt bekeken. Het resultaat is vaak geen eenvoud, maar gestandaardiseerde complexiteit. SCIM 2.0 is daarmee geen eindpunt, maar een spiegel. Het laat vooral zien hoe volwassen of hoe versnipperd je identity-landschap eigenlijk is. Wie dit goed wil inzetten, moet minder kijken naar wat de technologie kan, en meer naar wat de architectuur toelaat.

SCIM 2.0 in Microsoft Entra: de belofte, de realiteit en de olifant in je datacenter

[itrealiteit]

Van harde schil naar paranoïde systeem. Mensen zijn gek op het idee dat hun datacenter “goed beveiligd” is. Totdat je één vraag stelt: Vertrouw jij alles wat al binnen is? De meeste organisaties doen dat namelijk nog steeds. Sterke firewalls, nette perimeter, en daarachter… impliciet vertrouwen. Systemen die met elkaar praten omdat ze “op hetzelfde netwerk zitten”. Dat model werkt prima. Tot het moment dat iemand binnenkomt. En dat moment komt er altijd. Niet omdat je slecht bent, maar omdat het speelveld veranderd is. Cloud, remote work, koppelingen met alles en iedereen. De grens tussen binnen en buiten bestaat praktisch niet meer. Zero Trust probeert dat probleem op te lossen door iets ongemakkelijks te zeggen: vertrouwen is geen uitgangspunt meer, maar iets wat je continu moet afdwingen. Klinkt logisch. Is het ook. Tot je het probeert te implementeren. Want dan loop je tegen de realiteit aan: legacy systemen, onduidelijke datastromen, te brede rechten, en teams die langs elkaar heen werken. Ineens wordt zichtbaar hoe “netjes” je omgeving echt is ingericht. In mijn artikel ga ik hier dieper op in: waar het traditionele model faalt, wat Zero Trust wél oplost, waar het stukloopt in de praktijk en waar je echt scherp op moet zijn als je hier serieus mee aan de slag gaat. Geen hype. Geen tool-praat. Gewoon hoe het zit.

Van harde schil naar paranoïde systeem

[itrealiteit]

VMware is geen standaard meer. En dat is misschien wel het beste wat ons kon overkomen. VMware was jarenlang geen keuze. Het was de standaard. Tot Broadcom langskwam en de rekening veranderde. En ineens gebeurde er iets wat in IT zelden gebeurt: We moesten weer nadenken. Niet over features. Niet over performance. Maar over de simpele vraag die we jarenlang vermeden: Waarom eigenlijk VMware? Microsoft Hyper-V was er al. Proxmox VE ook. Alleen keken we niet. Want standaard is comfortabel. Tot het dat niet meer is. Wat ik nu zie: Organisaties die ontdekken dat hun “strategie” vooral bestond uit herhalen wat ze al deden. En dat schuurt. Misschien is dat wel het echte effect van deze verandering: Niet dat VMware slechter is geworden, maar dat gedachteloos kiezen moeilijker is geworden. En eerlijk? Dat werd tijd. De vraag is dus niet meer: “Welke hypervisor kiezen we?” Maar: “Snappen we onze eigen architectuur eigenlijk wel?” Dat gesprek is een stuk interessanter. En een stuk ongemakkelijker.

VMware is geen standaard meer. En dat is misschien wel het beste wat ons kon overkomen.