#joostdevries

[sirisastensomeren]

Joost de Vries in SIRIS-VerzoekExpress

Zanger Joost de Vries is op maandag 27 juni te gast in het SIRIS-radioprogramma VerzoekExpress van Piet en Willy Berkers.

[klarapompidou]

Natuurlijk is het moeilijker om dingen echt belangrijk te vinden, want dan kan je ook falen. Daarom is ironie een soort airbag geworden.

Joost De Vries over ironie, de plaag van zijn generatie. Al voelt hij zich wel een oude zeur, als hij dat soort dingen vertelt.

[klarapompidou]

De vechtmemoires van Joost de Vries

Gouden Uil-winnaar Joost De Vries schrijft niet alleen romans, hij schrijft ook, voor de Groene Amsterdammer, over de schone kunsten. En de iets minder schone kunsten - zombiefilms en televisieseries, golf en gokken. Nu herwerkte hij zijn essays, zijn literatuurkritiek en zijn maatschappelijke beschouwingen in het buitengewoon scherpe en bijwijlen hilarische essayboek 'Vechtmemoires' - titel met een knipoog naar 'Mémoires de guerre', van Charles de Gaulle.  

Het eerste hoofdstuk kan u alvast lezen, helemaal gratis, op de website van het literaire magazine Das Magazin, hier. 

'Vechtmemoires' is uit bij Prometheus

[lindymargareth]

Duchamp van de Nederlandse literatuur

Boekrecensie De Republiek, Joost de Vries Mei 2013

Calm & Collected. Dat is Friso de Vos, hoofdredacteur van De Slaapwandelaar, tijdschrift voor Hitlerreportages sedert 1991. Als rechterhand van Josip Brik – de Oliver Hardy van de Hitlerstudies – wordt hij geacht te alle tijden de controle te behouden en de weg te wijzen. Friso is Briks vangnet, warme bad en lang verloren zoon tegelijkertijd. Op academisch gebied verheffen zij beiden de verbeelding boven feitelijkheid. In hoeverre is ons beeld van Hitler en de Tweede Wereldoorlog nog gestoeld op waarheden en feiten? ‘Waarheden zijn mistig en doorzichtig en komen in veelvoud, als spoken. Je kunt in ze geloven, maar je kunt nooit precies je vinger op ze leggen.'

Friso komt in een postmortale draaikolk terecht wanneer zíjn grote Brik onder verdachte omstandigheden komt te overlijden. Terwijl Friso in een ziekenhuis in Chili na ligt te genieten van een zeldzame bloedinfectie en behandeld wordt door een op Susan Sontag lijkende arts, eigent aan het thuisfront ene Philip de Vries zich het intellectueel nalatenschap van Brik toe. Calm & Collected maken plaats voor Heady & Hypochondriac. ‘Wie voelde zijn vingers wegglippen en zijn nagels volkruipen met wat ongetwijfeld de opgedroogde spetters waren van Briks ochtendplas? Wie? Inderdaad. Niet Philip de Vries. Maar Friso de Vos.’ Op de weg naar zijn gelijk krijgt Friso, ‘de draagbare Josip Brik’, te maken met bedrog, onverwachte ontmoetingen en fictie, buitengewoon veel fictie.

De Republiek is de tweede roman van schrijver en kunstredacteur Joost de Vries. Zijn debuutroman Clausewitz (2010) werd genomineerd voor de Selexyz Debuutprijs in 2011 en de Anton Wachterprijs in 2012. Ook ontving De Vries in 2011 als beginnend auteur een C.C.S. Crone-stipendium. ‘De altijd moeilijke tweede’ gaat voor De Groene Amsterdammer-redacteur niet op: De Republiek is minstens zo intrigerend en treffend als zijn eerste roman.

Al Alvarez citeerde in The Writer’s Voice Karl Kraus: ‘My language is the universal whore whom I have to make into a virgin.’ Taal is een hoer en haalt voortdurend dezelfde trucjes met eenieder uit. Joost de Vries maakt van deze hoer een maagd met behulp van knappe metaforen, ongewone vergelijkingen en beschrijvingen van een ongrijpbare sfeer. De monumentale kin van de plaatselijke politieagent wordt beschreven als eentje die als brug tussen twee aardplaten zou kunnen dienen, Friso lijkt al seksend op een spijker die steeds misgeslagen wordt en een stilvallende Chileense Hitler jr. ziet er van een afstandje uit als het lijk van Che Guevara. De Vries’ taalgebruik is treffend, komisch, maar ook eigenaardig op een positieve manier.

Eigenaardig, maar ook herkenbaar is de relatie van de hoofdpersoon met zijn vriendin Pippa. Net als bij Brik probeert Friso haar te begeleiden, haar bij te sturen, te bemoederen. Wanneer de roodharige kunsthistorica claimt lebensraum nodig te hebben en de relatie op een einde loopt, is zij plotseling zelfstandiger dan Friso had gedacht. Hoe is dat zo gekomen / van altijd blijven slapen / tot nooit meer willen zien. Krachtig illustreert De Vries de ogenschijnlijk doodbloedende liefde met een gedicht van Judith Herzberg.

Naast poëzie, verrast de auteur de oplettende lezer met fragmenten uit films, muziek en literatuur. Harry Potter, Michel Foucault, Kanye West (‘let’s have a toast for the douchebags’): niets is te low- of te highbrow. Joost de Vries is als de Duchamp van de Nederlandse literatuur met zijn gebruik van verwijzingen, citaten en puns. Van de lezer wordt verwacht dat hij niet een passieve consument, maar een actieve vertolker is. De lezer moet een bepaald referentiekader delen, moet wellicht lid zijn van ‘onze nieuwe republiek’.

De personages zijn levensecht en tegelijkertijd bijzonder excentriek. Van Pippa de kunsthistorica, tot de lijvige, goedlachse Brik en de altijd adequate Felix. De personages zijn tevens herkenbaar – in de letterlijke zin van het woord. Wie lang genoeg naar de foto van De Vries op de achterflap staart, begint er in te geloven dat hij daadwerkelijk Philip de Vries is. Blond, strak voorhoofd, haar perfect in model, precies zoals in het boek. Zou Joost meer delen met de door hem tot leven gewekte Philip dan alleen zijn achternaam en uiterlijk?

De Republiek is intrigerend, afwisselend en uniek. Het is een boek om niet meer weg te leggen, als is het maar omdat je soms je eigen ogen – en verbeelding – even niet gelooft. De Republiek neemt je mee op een academische reis naar Ithaca, New York City en Wenen. De landing op pagina 260 is zacht, maar laat je alweer verlangen naar de volgende reis.

**** Joost de Vries, De Republiek (2013) Uitgeverij Prometheus, 264 blz. € 17,95