In het kader van: Ik ga meer de natuur in tekenen. Ben ik op een van mijn favoriete plekken gaan zitten langs het Kanaal in Utrecht. In de grot van bomen aan de overkant ligt normaliter een bootje. Maar die was er op dit moment niet, wat ik ontzettend jammer vond.
Ik heb mezelf laten leiden door de vormen die ik zag en probeerde het niet perfect na te streven.
Toen ik daar zat kwam er een man langs en hij vroeg of hij erbij mocht zitten. Het bleek een man uit Griekenland te zijn en hij werkte in Nederland. Kon nauwelijks een woord Nederlands, dus de communicatie ging ook wat moeizaam. Ik was geïnteresseerd in zijn leven, wat ik altijd ben naar buitenlanders. Want wat drijft je naar hier? hij bleek niet veel aansluiting te krijgen met Nederlanders en had alleen Griekse vrienden en collega’s. Ik snapte dit later pas aangezien hij me iedere dag zowat ging opbellen of ik met hem aan het kanaal wilde kletsen. Oeps...
Ik had hier niet zoveel zin en tijd in en heb hem nooit meer gezien. Alleen nu achteraf denk ik wat had het een vet uitgangspunt geweest als ik met hem aan de slag was gegaan. Niet zo’n bang kippetje was geweest en gewoon mijn atelier over onze ontmoeting had gehouden. Iedere avond met hem met het mooie weer daar aan het water te zitten. Terwijl ik werk over hem maak, zijn gezicht teken of de verhalen die hij vertelt vorm geef.
De gedachte dat die man je iets aan zou kunnen doen, omdat hij een buitenlander is die geen aansluiting kan vinden (wat compleet logisch is in zijn verhaal), haat ik echt. Wie ben ik om daar over te oordelen denk ik dan? Maar ik heb er toch naar gehandeld. Wat mij ten zeerste spijt, want ik maak liever vrienden dan vijanden. De moeder van mijn huisgenoot vertelde me dat je soms met de beste bedoelingen om er voor iemand te zijn, niet altijd een verwachting krijg die je had gewenst. Klopt helemaal. Maar wel een goed verloren uitgangspunt voor werk.. Volgende keer ga ik dit zeker anders aanpakken.
