Kendim için çabaladım. Duvarlarımı kendim için ördüm , içlerini kendim için süsledim. Kendim için yalnız kaldım, kendim için umursamadım ,kendim için bana yapılanlara sabrettim, kendim için öfkeme yenik düştüm, kendim için sabrettim, yine kendim için önüme gelen zorluklara göğüs verdim. Daha iyi biri olabilmek için, olabildigimin en iyisini yapmak için, en ufak bir şeye kırılan hassas biri olmamak için, insanların sınırlarıma fazla girip yaralarımı deşmemeleri için. Bu yüzden ördüm duvarları, herkes gri ve soğuk dedi, ben ise içerden süsledigim duvarları gördüm. Rengarenk, sımsıcak duvarları gördüm, onlarla yaşadım, daha da çok anladım ,duvarın içine almadıklarım ,zaten girmek istemeyenlerdi. İyi ki ördüm duvarı. Biliyorum çok kez sarsıldı, bazen yanlış zamanda ördüm ,bazen kendi kendime yıktım yine yanlış zamanda ama her seferinde daha güçlü ve daha çok kendimden emin olarak ördüm. Doğruyu yapmayı daha çok öğrendim. Kimseye ihtiyacım olmadığını tamamen anladım. Kafamın icindekiyle konuştum hep, çünkü hep anladı beni ,çoğu zaman üzdü de beni ama o da bendi ,anladı halimden. En son kendime çok güzel cümleler kurdum. Hayatımı değiştiren cümleler, kalıplarımı kuran cümleler. Ve oluştu yüzümde o tatlı içten tebessüm. Dış duvarıma da güneş vurdu görmek isteyenler için.
