Of be yine. Yine ya. Yine hoslandim birinden. Tutamadim kendimi hoslandim. Napiyim cok ayniydik. Benziyoduk iste. Zevklerimiz bile ayniydi. Garip. Bu kadar benzememiz. Iste ben de dusuncesizce ondan hoslandim. Acilmaya da karar verdim. En sevdigim seydir birine ondan hoslandigimi soylemek. Artik hobim oldu ya. Neyse naber diye mesaj attim. Aslinda direk yazmayi dusunuyordum ama konustuk soylemedim. Giderken soyliyim dedim. Konusmanin sonunda soyledim. Soylemez olaydim. Yine ayni seyler. Tabi ki benden hoslanmiyo. Acikca soylemedi ama sasirdi. Sonra takdir etti. Takdir etti demek garip aslinda ama konusmanin oncesinde gecmisti yani soylendigi kadar kotu degil. Iyi biri o. Benim gibi. Ama keske soylemeseydim. Belki cok yakin arkdas olabilirdik. Ama simdi galiba her seyi batirdim ben. Yine dusuncesizligim maffetti her seyi. Belki cok yakin olabilirdik. Ama simdi. Galiba boyle seyleri soylememeliyim. Ama icimde tutmayi sevmiyorum. Icimde tutunca ne olacagini bilmiyorum cunku. Keske bilsem. Kendimi hep en kotusune hazirliyorum ama olunca dayanamiyorum. Ama simdi aglamadim aslinda. Bence bu bir gelisme. Ne kadar da gereksizim. Sinir tanimiyorum gercekten. Belki de bana olmasi gerekenler budur ama. Sabirsizligimin cezasi. Niye cezasi var ki bunun. Sonucta gereksiz bir seyim ve benimle ugrasilmasi da baya gereksiz. Amacim ne benim ya?
