Je hebt mensen en je hebt deurbellen
Ook dit jaar loop ik de collecte voor KWF Kankerbestrijding. Lieve opa's van 66, goede vriendinnen van 45, zorgzame moeders van 41 en jonge kinderen horen nu eenmaal niet dood te gaan aan kanker. Ik heb niet de illusie dat ik met mijn bus gevuld met kleingeld dit verdriet anderen direct kan besparen, maar het is beter dan niets. Alle beetjes bij elkaar kunnen veel geld opleveren, dan kan er best een verschil worden gemaakt. Naast dit doel is de collecte een schaamteloze manier om bij mensen binnen te kijken.
Ik kom veel voordeuren tegen. Deuren die in geen veertig jaar zijn geverfd. Deuren die versierd zijn met houten hartjes en sierlijke stickers. Deuren die mij scheiden van enorme Deense dogs of kleine keffertjes. Ik waan me een weg door overwoekerde voortuinen, slalom langs slakken en spinnenwebben. Ik schrik me rot van ontsnappende katten en luister met bewondering naar hele symfonieën die achter een simpele deurbel schuil gaan. Achter elke deur ligt een verhaal.
Het verhaal van een vrouw die zichzelf, haar huis, kleding en honden zienderogen nooit schoonmaakt, maar wel heel veel muntjes in mijn bus gooit. Het verhaal van een mevrouw die er doordat ik aan bel achter komt dat haar voordeur wagenwijd openstaat. Het verhaal van een of zeer verwarde man of een gewetenloze bedrieger die guldens in mijn bus stopt. Maar ook het verhaal van de man met de grootste tuin en de meest imposante voordeur die mijn vraag ("Heeft u misschien iets over voor de Kankerbestrijding?") beantwoordt met: "Ik heb niets. Ze hebben het oneerlijk verdeeld in Den Haag." Spijtig, maar daar heb ik echt geen zin in: Goedenavond! Of het verhaal van een heel erg ingevallen huis met viezige gordijnen die naar barbecue ruiken, waar ik minutenlang sta te wachten op een gespierde man, terwijl ik zie dat ik maar een heel dun muurtje ben verwijderd van het toilet dat overduidelijk bezet is en er een wijs jongetje met een bril mij vanaf de trap staat aan te staren. Ik wacht en wacht en zie een levensgrote poster van Angelina Jolie in het huis hangen. Uiteindelijk gooit de man 12 euro in mijn bus.
Je komt dus nogal kleurrijke personages tegen met zo'n collecte. Ik kom echter ook genoeg mensen tegen met soortgelijke verhalen als ik. Mensen die me al tegemoet lopen met een getrokken portemonnee ("Dat krijg je als je het ook van dichtbij hebt gemaakt.") Of mensen die het geld al in een glazen kommetje (alsof het ervoor gemaakt is) hebben klaar liggen. Al die mensen wil ik heel erg bedanken voor hun bijdragen. Door hen voelde ik me iets minder bedelaar.
