#kendimdennotlar

[screamingpear]

6 Ağustos 1945’te Hiroşima’da atom bombası patladığında, patlamaya rağmen hayatta kalan; ama çok hasar alan az sayıda ağaçtan biri de oydu. Sadece 6 tanesi hayatta kalmıştı ve Japonlar onlara “hibaku” adını verdi. Hibaku, nükleer bombayı tecrübe etmiş(!) demektir. Bilim insanlarının en az 75 yıl hiçbir canlının yaşamayacağı öngörülerinin aksine bölgedeki Ginkgo ağaçları hızla kendini iyileştirdi. Bugün Japonya’da dayanıklılığın ve canlılığın simgesi olarak görülmektedir. Yaşayan fosil olarak da adlandırılan Ginkgo, yüz milyonlarca yıldır doğada varlığını sürdürmüş ve bugün hala hayatta olan en eski ağaç türüdür.

[screamingpear]

Koku

Gecenin bir yarısı sevgilinin taze kokusu gelir burnuma

Bir rüzgar eser yatak odasının camından da

Ödüm kopar kaçırmaktan,

Tüm kokuyu ellerimle toplar burnuma tutarım.

Nefesimi vermeye korkarak derin derin içime çekerim özlemimi dün başını ayırdığı yastığından.

Kokusundan öper,

Kokusuyla uykuya dalarım ruhumun şifasının,

Kalbimin sahibinin,

İçinde yüzdüğüm huzur denizimin.

Sadece bir koku

Uykulu göz kapaklarıma dolan,

İçimdeki sevgiyi taşıran,

O yumuşacık kadife kokusu sevdiğimin.

Ta kalbime çekerim misliğini,

Ruhuma kazırım varlığını

Ve yastığına gömülür unuttum sandığım hayallere dalarım yeniden.

Sonra rüyamda

Yemyeşil ağaçların üzerinden süzülerek uçarım,

Buz gibi derelerde yalınayak koşarım,

Lavanta tarlalarından geçerim,

Bazen ise kekik kokulu yamaçlardan.

Beni beklediği bozkıra vardığımda

Topladığım binlerce kokuyu hediye ederim yollarından,

Onun varlığının kokusunu bir kez daha duyabilmenin onuruna.

Dudaklarım boynunda uyuyakalırım.

Sonra rüyamda

Hücrelerime doldurduğum kokusuyla yastığına dönerim.

Hayaller kurarım,

Hayalleri yaşarım.

[screamingpear]

11 Nisan 2023

Baharın ilk günleri tomurcuklarla başlıyor. Tomurcukların ardından birer birer patlayan minik yapraklar kocaman ağaçları sardığında komik bir görüntü oluşturuyor. Dev bonzailere benziyorlar küçücük yapraklarıyla. Yolun iki tarafını da kaplayan bu güzelliği yağmurlu bir günde bir belediye otobüsünün en önünde havada süzülüyormuşçasına giderken camın hemen arkasından izlemekten büyük keyif aldım. Sonra otobüsten indim ve her zamanki gibi gökyüzünü ve ağaçları izleyerek yürüdüm işe. Beyaz spor ayakkabılarımı çok özlemiştim ve havaların bir an önce güzelleşmesini umuyordum. Yağmur yine de nazikçe yağdığı için hafif bir dans ritmi tutturabilmiştim ve keyiflenmişti yolculuğum. Yere dikkat ederek yürümek zorunda olduğum zamanları sevmediğimi fark ettim. Çamurlu zemini, inşaat halindeki kaldırımları, üzerine basınca bacaklarıma pis su fışkırtan kırık yol döşemelerini, salyangoz ve solucanlara basmaktan çekinerek yürümeyi sevmiyorum. Aval aval havaya bakarak yürümek istiyorum hep yeşil ve mavi görerek, yolda yapayalnız yürüyormuşum gibi hissetmek istiyorum. Yalnız yürümeyi çok ama çok seviyorum. Yağmurlu bir günde bu komik muhteşemlik içinde yürürken kulağımda “Sometimes all I need is the air that I breathe and to love you…” diyordu şarkı ve o an karar verdim ağaçlardan ve kendimden asla sıkılmayacağıma.

[screamingpear]

Güzel Bir Ruh

Her sabah metrodan çıkıp yokuş yukarı yürürdüm ve küçücük bir parktan geçerdim hastanenin karşısında yer alan.

Parkın yanından geçip giden bir kaldırım vardı.

Park o kadar küçüktü ki otobanın, koca bir caddenin ve bir sokağın arasında köşeye sıkışmış kalmıştı adeta.

Kaldırımdan yürümez mutlaka her sabah o parka girerdim.

İçinden geçer ve yolun karşısına, hastaneye giderdim.

O küçücük parkta bir kez bile tek bir çöp görmedim.

Tam 4 yıl boyunca hemen her gün oradan geçtim.

Her zaman özenle sulanmış bitkiler, yemyeşil küçücük bir çimenlik alan...

Bazen yaşlılar otururdu kemerli banklarında.

Her zaman kediler vardı.

Ortasında bir küçük süs havuzu vardı tertemiz.

Ama öyle küçük, öyle “Bu burda ne arıyor? Böyle park mı olur?” diyeceğin bir yerdi ki...

Parkın caddeye çıktığı noktada üzerine sarmaşıklar atılı birçok kemer vardı.

Onların altından geçerdim başım gökyüzüne dönük.

Bir şairin şiirleri asılı olurdu adını daha önce hiç duymadığım.

Her gün bir tanesini okurdum geçip giderken.

O küçücük parkta düşün ki her şey vardı.

Ve en güzeli neydi biliyor musun?

Her sabah o parkı temizleyen ona bakan adama saygıyla selam verirdim,

İşe giderken beni mutlu ettiği için.

Her sabah, 4 yıl boyunca...

O da özenle işini yapardı. Düşünsene işin o küçücük yere bakmak. Ama öyle güzel bakıyordu ki gururla.

Bir zaman sonra bir gün göremedim adamı.

İkinci gün,

Üç, dört...

Sonra birini gördüm, başka biri temizliyordu parkı.

Çekindim; ama cesaretimi toplayıp gittim sordum.

"Emekli oldu abimiz." dedi parkın yeni görevlisi olduğunu öğrendiğim kişi.

Çok değil birkaç hafta sonra o adamı tekrar gördüm.

Bu kez temizlemiyordu; ama keyfini sürmeye geliyordu yıllarca gözü gibi baktığı küçük parkının.

Her karşılaştığımızda mutlulukla selamladım onu.

Sonra dedim ki kendime "Bir gün bir kitap yazarsam ordaki tüm karakterler gerçekten yaşamış, gerçekten beni etkilemiş kişiler olacaklar; ama bunu bilmeyecekler. Herkes onları roman karakteri sanacak; ama zaten herkes aslında bir roman karakteri değil midir?"

Ve kendimce bir ders çıkardım, bu hayattan geçip giderken küçücük bir güzellik bile bıraksam belli ki o birilerinin ruhuna dokunacaktı. Ve bıraktım çok büyük hedefler peşinde koşmayı, büyük adam olmaya çabalamayı, büyük büyük başarılar için mücadele etmeyi. Küçücük iyilikler küçücük başarılarla bile insanların dünyalarına dokunabilmeyi öğrendim. Kendi küçük çevremi güzelleştirmenin de çok büyük bir şey olduğunu öğrendim. Bıraktığım izlerin ne kadar gelip geçici olduğunu; ama ne büyüklükte olursa olsun çok anlamlı olduğunu öğrendim.

Şimdi sadece küçücük taşlar oynatan ve bundan kocaman mutluluk duyan komik bir roman karakteriyim. Tıpkı anlattığım o park ve onun biricik görevlisi gibi küçücük ve önemsizim. Kimsenin beni fark etmeyeceği bir köşede kendi kendime varlığımı sürdürüyor olsam da artık biliyorum ki iyilik ve güzellik asla görünmez değildir. Artık önemli olan ben değilim, önemli olan benim hikayem.

[screamingpear]

Fethiyeli Yiğido

2022 Ağustos ortasında bir akşam Fethiye'deki Paspatur'dan geçerken tabelasını gördük önce. Önünden geçtik gittik çarşıyı gezdikten sonra sahilde bir cafede çay kahve içmek beklentisiyle. Önce güzel bir yürüyüş yaptık, biz yürüdükçe gece ilerledi. Dönüşte cafelerin bir bir kapandığını görünce yaşadık işte bazı hayalkırıklıkları; ama otele dönmeden önce o çay ille de içilecekti. O yüzden tekrar girdik Paspatur sokaklarına. En kötü, diyordum, bir esnafa soracağım nerede çay içebiliriz diye. Derken tekrar karşımıza çıktı Yiğido Cafe Ünal'ın Yeri.

Kırmızı levha tabelasına büyük puntolarla yazılmıştı bu isim. Küçücük bir çay ocağı olduğunu görebiliyordunuz. İçeride bir köşe duvar, bir tarafında Sivas Spor diğer tarafında Fethiye Spor futbol takımlarının fotoğrafları... ve bir kırmızı siyah Sivas Spor atkısı asılmıştı bir duvardan diğerine. Tezgahın arkasında genç bir çocuk, önündeki iskemlede ise orta yaşlarda bir abi. "Çayın var mı?" diyerek girdik muhabbete, insanların içinden ne hikayeler çıkabileceğini zaman zaman unuttuğumuz o anlardan birinde olduğumuzu fark etmeden. Yanımdaki arkadaşım Sivaslı olunca başlandı neresinden, içinden, kimlerdensin, şunlardanım muhabbetlerine. Öğrendik ki küçük oğluymuș içerideki genç çocuk bizim Ünal Abi'nin. Saat gecenin 11'iydi; ama sardı muhabbet hepimizi. Hadi madem, dedik, son bir Türk kahvesi içelim. O arada gözüm takıldı tebeşirle kara tahta levhaya yazılmış "tava dondurma" yazısına. Genç çocuk heveslendi. Abla, dedi, Tayland usulü bu taze dondurma. Dedim, nasıl öğrendin? Dedi, Youtube'da videolar izledik. Fethiye'de tekmiș, Türkiye'de ise tek tük. Meraktan bir hevesle girmişler bu işe; ama baba gururla gösteriyor sosyal medyadaki övgü dolu yorumları. Hadi, dedim, bana da yap bir dondurma. Çocuk tek tek meyveler koydu -25 derecelik metal tavasına. Üzerine salepli süt ekledi, başladı bir kokoreççi gibi meyveleri elindeki metal spatulalarla parçalamaya ve salepli süt karışımıyla karıştırmaya. Sivas'tan geleli daha 1 ay olmuştu. Çok hevesliydi umut ederek başladığı iş tuttuğu için.

O sırada Ünal Abiyle muhabbet sürüyordu. Tam bir Sivas aşığı olduğundan memleketinden bahsederken gözleri ışıl ışıldı. Sormuş bulunduk "Senin ne işin var peki Fethiye'de madem Sivas'ı bu kadar çok seviyordun da?" diye. Derin bir ah çekti ve dertlendi birden Ünal Abi... ve anlatmaya başladı Sivas'tan daha çok sevdiği tek şeyin peşinden Fethiye'ye geliş hikayesini. 30 yıl evli kalmıştı 14 yaşında tanıştığı ilk sevgilisiyle. Gencecik yaşta evlenmișlerdi kızın babasının rızasıyla. Sonrası işte, uzun bir evlilik hikayesi, kadın çocuklar yapmıştı; Ünal Abi de bazı hatalar ve haksızlıklar. Kadın yine de 30 yıl gık dememişti. Kadının ailesi çok uzun yıllardır Fethiye'de yaşıyordu. Senelerce eşi için ailesi ve akrabalarıyla görüșmemiști bile gönüllü olarak. Evinin yuvasının derdindeydi ve her ne yaparsa yapsın çok iyi bakmış ve davranmıştı Ünal Abi'ye. Ünal Abi ise zamanında Sivas'in en büyük kabzımallarındandı. O zamanlar para bok. Dedi, herkesi bozduğu gibi beni de bozdu para. Yanlışlar yaptım karıma, bilemedim kıymetini. Ben, dedi, ona çok yanlış yaptım, o ise hep bana baktı gözümü gözledi. Tüm çevresinden ailesinden kıskandım da sırf gönlümü kırmamak için hepsinden uzak durdu. Derken aradan 30 yıl geçti gitti. Kayınvalide vefat etti. Kayınpeder alzheimer hastası oldu. Karım ona bakmak için Fethiye'ye gelmek istedi. Kalktık geldik beraber. Geldik ki boşandı benden burada. Ne için geldik ne bulduk Fethiye'de; ama, dedi, "kısmet". 10 yıldır, dedi, onu bekliyorum beni affetsin diye ve ömrüm boyunca da onu hep bekleyeceğim.

Nuh diyor peygamber demiyormuș abla. Çocukları falan şaşkın babalarının bu aşkına; ama kadın inat etmiş bir kere ve de atmış bazı adımları ileri gitmiş dönemiyor sözünden de geri, affetmiyor ne yapsa Ünal Abiyi. Ünal Abi büyük bir boşluğa düşüyor bu durumun üstüne. Çok kötü bir haldeyken bir gün çevrede edindiği birkaç arkadaşı tutup kolundan atıyorlar Paspatur'daki caminin kapısından içeriye. Al, diyorlar, senin tek ilacın burada. Gözlerini açtığında caminin hocasıyla buluşuyor bakışları ilk ve tüm o yalnızlık, umutsuzluk ve hüsran içerisindeyken kendini buluyor inancında. Şimdilerde işinde gücünde, ibadetinde, bir de her gün yolunu uzatıp biricik sevdiğinin camının önünden sonsuz bir umutla geçmenin derdinde. Arada umutsuzluğa kapılsa hemen sığınağına koşuyor ve ona daha çok dua ediyor kalbini sevdiğinden hiç uzaklaştırmasın diye.

İşte böyle sıcak bir yaz akşamında sadece çay tiryakisi olduğumuz için gözleri ışıl ışıl parlayan o iki insanın küçücük cafesine tesadüfen girmemizle rastlaștık bu üzücü ama bir o kadar samimi hikayeyle. Birileri onu dinlesin istiyordu Ünal Abi, tek derdi buydu belki de. Birileri onu duysun, tüm dünya yaptığı hatalarından pişmanlığını bilsin, umudunu diri tutabilsin diye anlattı belki de. Ama benim tarafımda yüreğimin içi sızladı dinlerken. Umuduna umut katmak istedim, farkında olmadan ben hayata dair biraz daha umutlanırken. Ünal Abi o 2 çay 1 kahvelik kısa zaman diliminde vahiy gibi geldi bana. Pes etmemeyi ve hiçbir zaman umutsuzluğa kapılmamayı bana ve insanlara tembihleyen bir melek gibiydi adeta.

Umutla ve sevgiyle kal Ünal Abi, tanıştığımıza çok ama çok memnun oldum.

[screamingpear]

Vazgeçmek üzerine...

30'lu yaşlar, insanın gerçekten vazgeçmeyi öğrendiği yaşlarmış. Hayatta kendini az çok konumlandırdığı, değerleri ve beklentileri doğrultusunda maddi manevi edinimlerin olduğu yıllar...

İçinde yaşadığımız şu dünyada her birimiz birer robot gibi küçücük yaşlarımızdan itibaren programlanırken, bu yaşlara geldiğimizde adeta içimizde kocaman kırmızı bir butona basılıyor ve vücudumuz bize "Artık ektiğin tohumları biçme zamanı." diyor. "Artık bu hayatta bazı kazanımların olmalı, bir şeyler rayına oturmalı, işin olmalı, paran olmalı, eşin olmalı, evin olmalı, çocukların olmalı..." diyor "Artık senden bir şeyler olmalı...".

Buna en baş kaldıran, en en umursamayan insan bile bu çarkın bir yerinde dişlilere mutlaka takılıyor. Ya o çarka uyup mekanizmanın bir parçası oluyoruz ya da tüm o dişliler tarafından paramparça edilinceye kadar eziliyoruz.

Annem her zaman içten ve mutlu bir birey olmam için, dilediğimce kendim olabilmem için beni desteklemiş, yönlendirmiștir. Oysa babam yetti toplumumu mutlu etmek için kendimi paralamam gerektiğine ikna olmama. Hiç evlenmeyi düşünmezken bile içten içe evlilik istememin saçmalığına şaşırmamalı.

Bazen kendimi yokluyorum, kendi samimiyetimi tartabilmek için: "Ben aslında ne istedim?" Kendimi mutlu etmek istedim elbet. Ama öğrendiklerim vardı, mutlu olabilmek için olması gerektiğine inandığım şeyler vardı. Aynı zamanda sevdiklerimi mutlu ederek de mutlu olabilen biriydim. Hayatımın bugününden geçmişe baktığımda net bir şekilde hayatımdaki isteklerimle ilgili, önemli hayat olayları ile ilgili kimseyi mutlu etmenin bir anlamı olmadığını daha yeni görebiliyorum. Sevdiklerimi, onlara iyi davranarak mutlu edebilir ve ben de mutlu olabilirim; ama asla onların istediği gibi yaşayarak, onların dilediği gibi biri olarak mutlu olma şansım yokmuş.

Ben aslında ne mi istedim? Kendim olmak istedim. Güzel yaşayan biri olmak istedim. Kısacık ömrümün hakkını vermek istedim. Kendimi koşulsuz, doyasıya sevmek istedim. Ne olursa olsun kendimi kabul etmek istedim. Kendime karşı koşulsuz sevgi göstermek istedim.

Yaşadığım tüm olaylar geçip giderken geriye baktığımda hep insanların sevgisizliğinden, emeksizliğinden, ilgisizliğinden, kolayca arkalarını dönüp gidebilmelerinden, gereksiz gururlarından sızlanıp durdum. Ama asıl bu kızdığım, kırıldığım şeyleri en çok kendim kendime yaptım.

Ne olacaktı ki kusurlu olsaydım? Hep kızdım babama çocukluğumdan beri, defalarca kez sadece sağlıklı bir çocuk olmamın onu tatmin etmeyeceğini bana hissettirdiği için. Peki sonunda gidip kendi kendime niye sadece sağlıklıyım diye tatmin olamadım? Kendi beklentilerimle, mükemmeliyetçiliğimle kendimden hep mutsuz oldum. Neden? Neden kendime hata payı bırakamadım? Neden kendimi tolere edemedim? Neden hatalı olduğum konularda kendimi yiyip bitirdim? Neden onca insana bu kadar anlayışlı ve hoşgörülüyken kendimden bunun zerresini esirgedim? Neden herkese ablalık ederken ve bundan inanılmaz keyif alırken kendimi ablasız bıraktım? Son zamanlarda bunun üzerine epey düşündüm. 36. yaşımda birçok kez hata yaptıktan ve bana hatalar yapılmasına izin verdikten sonra fark ettim asıl en çok kendimi kendimin üzdüğünü.

Senelerce kendimi unuttum. Başkalarınca ve bizzat kendim tarafından da ikinci plana atılmayı, önceliklendirilmemeyi kanıksamıșım. Kendime yüzüme krem sürecek vakti layık görmedim, saçımı kestirecek vakti... Kendime kendimle baş başa kalacak vakti layık görmedim. Belki de korktum, bu durum gerçek duygularımı ve isteklerimi dinlememe sebep olacaktı diye.

Ama yine de ne olacaksa oldu. Seneler sonra gerçekten ilk defa kendime bu kadar kızgınım. Çok kızgınım o nedenle kendimi doyasıya ödüllendiriyorum. Tatil yapıyor, alışverişe gidiyorum, kendime bakıyorum ve en önemlisi hayaller kuruyorum. Kendime çok büyük bir ceza verdim: "Hayatın hakkını vermek." Çok değil 5 sene önce gayet güzel yaptığım günlerdeki gibi... İlk defa kendime kızgın olduğum bir konuda kendime şefkat gösterdiğimi hissediyorum.

Ben böyle biri olmayı çok özledim. Kendim olmayı ne kadar sevdiğimi unuttum. Kendimi rahat bıraktım. Hiçbir zorunluluğum yok hiçbir şeye. Kendime zehir ettiğim yılların yerine de doyasıya yaşayacağım. Dengemi yeniden bulacağım edindiğim yepyeni tecrübelerle.

Ne anlatacaktım? 30'lu yaşlar ve vazgeçmek diyorduk değil mi? Sahip olmamız gerektiğine inandığımız şeyler yüzünden kolaylıkla kendimizden vazgeçebildiğimiz yaşlarmış. Ben bunu farkında olmadan yaşadım ve çok acı bir tecrübeyle öğrendim asla kendimden vazgeçmemem gerektiğini. Sonra kendimi geri alabilmek için her şeyden vazgeçmek zorunda kaldım. Elbette değerlerimiz önemli; ama en değerlimiz kendimiziz öyle değil mi? Hiç kimse beni bana veremez, ben bana sıkı sıkıya tutunmalıyım. Ömrümün kalan yıllarında hayatımdan aldığım bu büyük dersi hep hatırlayacağım.

[screamingpear]

BOZLAK

Bir gün anı olmadan önce bugün anısı olsun fotoğrafı çekelim dedik,

Sevdiğim her şey yitip giderken şaşırtıcı bir şekilde hala yerinde duran Kızılırmak Sineması önünde.

Meșrutiyet'ten aşağı yürürken eskiden üzerinde piknik yaptığımız saçma üst geçitleri hatırlıyorum şimdi ise eski gölgelerinde yaya geçitleri...

Kardeşim onlarca tanıdık görüyor öyle küçük bir şehir Ankara,

Bense görmek istemediğim insanlarla yıllardır hiç karşılaşmadığımı düşünüyorum o esnada.

Arabada kardeşim müzik açıyor, tonu nostalji,

"When You're Gone" çalıyor Cranberries'ten, birlikte söylemeye başlıyoruz.

Tunus Caddesi'ne yukarı çıkarken lüks bir otelin önünden geçiyoruz adı bile artık farklı olan, çok mutlu ve çok mutsuz anılarımı aynı yerde yaşadığımı hatırlıyorum birden.

Kennedy Caddesi köşesindeki kırmızı ışıkta horozlu şeker satan pembe yanaklı güleç yaşlı amca tam bir Ankaralı naifliğini hatırlatıyor bana,

Kapsama alanına giren tüm otobüs duraklarında nazikçe sıraya giren Ankaralıları...

Her binada anılarım,

Ergenliğim, gençliğim, yetişkinliğim...

Arabada bağırarak şarkı söyleyen çok şükür sağlığı yerinde kardeşim...

Protokol yoluna yukarı yol alırken bakmaya doyamadığım Ankara'nın en sevdiğim merdivenli sokağından geçiyoruz. Basamakları gökkuşağı renklerine boyanmadan, herkes onu sevmeden önce de kızıl kuru giysisiyle çok sevdiğim...

Bir keresinde kırmızı bir gül aldığım yerdi aynı zamanda siyah kadife ceketli birinden.

Kuğulu duvarları olan alt geçit ve onun yüzünden artık kuş kadar kalan Kuğulu Park'a mahsun bir bakış atıyorum ümitsiz.

Hiç gitmiyor aklımdan Gezi'de içine dolușup huzurla oturduğumuz bizce güzel ve gururlu o zamanlar.

Cinnah'a yukarı, ağaçlarla kaplı gökyüzüne doğru çıkıyoruz ve Ankara'ya ilk geldiğimiz o eylül akşamı babamın Broadway model arabasından çıkan hararet dumanları iç içe geçiyor yapraklarla.

"There is nothing simple when I am not around you... and I miss you when you're gone..." diye devam ediyor rahmetli Dolores.

"Belki..." diyorum, "Ankara da benim için söylüyordur bu şarkıyı, hep zor yolları seçtiğim için."

Çiçekleri dökülmüş ağaçların daracık Farabi'ye.

Güvenlik Caddesi'nde rengarenk bir kadın figürü mural göze çarpıyor,

İlk defa gördüğüm yepyeni şeyler de var nadiren de olsa diyorum.

Yokușlarıdır Dikmen'i güzel yapan ve bu sayede abuk subuk tepelerde konumlanan ağaçları.

Zürafalı benzinlik duruyor mudur acaba hala? Evet, orada.

Daha dün gibi öfkeden gecenin ortasında o kavşakta arabadan indiğim ve zürafayla bakıştığım o an...

Hüzünler arasında seksek oynasam da ben,

Dikmen'de evime giden o yokușlu yollarda yüzüm hep gökyüzüne dönüktür.

Evimizin önünde Ilgaz'dan bir otobüs bagajında getirdiğim çam ağacım beni karşılar.

10 yıl önce diktiğim o ağaç babamın boyunu tam da bu yıl geçmiş,

Senelere meydan okuyan babamla yine de biraz orta yolu bulmuşlar sanırım.

Her uğradığımda benden aldığı yıllarla gururla göğe uzanıșını seyreder ve bir selam çakarım,

Bazen de dayanamaz bir öpücük kondururum bir ergen gibi öptürmek istemediği dikenli yapraklarına.

Tatlı küçük sokağımız çiçekler ve ağaçlarla doludur ve bolca anıyla...

Kiraz toplamak için karşıdaki istinat duvarından düşüp gözlerimizin önünde ölen teyze geliyor aklıma

Ve kızının kıpkırmızı meyvelere son bir ümitle çarpıp seken ve boşlukta yitip giden çığlıkları.

Yan binadaki dünya mutlusu ehlikeyif Bülent amca ve bir bayram arifesinde o tatlı sokakta konu komşu toplaşıp cenazesine gidilen o yağmurlu gün...

Yenidoğanlar, orada büyüyüp evlenenler ve yine yenidoğanlarla dolu yaşamın rutin dönüm noktaları...

Bazense tatlı bir hareketlilik ve kavurucu bir sıcak; ama çoğunlukla huzurlu bir sakinlik ve aylarca erimek bilmeyen kaldırımlar dolusu buzlar...

Kaç kere gözyaşlarımı silip girdiğimi, kaç kere umutla çaldığımı hatırlayamadığım o kapıya, hala her yerden daha çok emin ellerde hissettiğim kutu gibi odama bir kez daha ulaşmanın tatlı döngüsü...

Bazen yașanılamayacak kadar katlanılmaz yapsa da onu, benim için Ankara'yı evim yapıyor mutlu ve hüzünlü tüm anılarım.

Asla güzel bir havada rastlașamadığımız canım Ankara'm...

Kendi topraklarından çıkan bozlağın ta kendisidir o. Üzer insanı, yüreğini dağlar, parçalar yerden yere vurur; ama çok da uzatmaz, kıyamaz, hemen gönül almak için vurur sazının teline, çalar bir Fidayda, "Kalk!" der, "Aç kanatlarını bak hala akıyor hayat."

Dağıtır tüm efkarını.

Ankara Mayıs 2022

[screamingpear]

Bende üstün bir güç yok işte. Yapayalnızım. Zor olan bu. Bir umut tasiyacaksam onu kendim yaratmaliyim o çok güvendiğim kendi gücümle; ama çevremdeki insanların gücünü kullanarak bunu katlayabilecegimi görmek beni rahatlatıyor.

Her şeyi başarabilirim sanmıştım; çünkü benim babam beni o kadar güçlü bir kadın yaptı. Ama artık bazen öyle olmak zorunda olmadığımı, pes edebileceğimi, vazgeçebileceğimi, beceremeyeceğimi ve tüm bunların gayet normal olduğunu, mükemmel olmak zorunda olmadığımı biliyorum. Elimden geleni tüm gücümle yapıp olmuyorsa hiç üzülmüyorum. Şu an içinde bulunduğum aşama da tam olarak bu.