#kiezel

[twafordizzy]

Tour de Cayeux sur Mer et La Hourdel

View On WordPress

[askteamraspite]

8 for all of them B)

Does your character spend a lot of time on grooming, like shaving, makeup, hairstyling, etc.? Why or why not?

Kiezel - None. At. All. He doesn’t even like baths. Even after he’s been digging and covered in dirt Liam needs to force him to take a bath. Sometimes the rest of the team need to chase him down (Which thankfully isn’t much of a challenge for the team.) Keizel just really likes being covered in dirt. (Kids man, they’re crazy)

Wine - He doesn’t have a need to shave, put on make-up or style hair. But, he does spend a decent amount of time polishing himself when he has the chance, because he likes to be a clean and polished rock.

Annie - Annie spends an unnatural amount of time when putting on (what the team thinks is) makeup. Liam was suspicious one day and found out that she has a large amount of (what he thinks is) yellow face paint. She refuses to say what she does with it though…

Liam - Liam doesn’t spend any time sprucing himself up, since he knows whatever he does will be totally ruined in whatever he gets himself into on his next job or during the team’s travels. But there are some special days he will try his best to look his best. (But it tends to fall short at times)

Ivan - Ivan was similar to Liam, where he would know that what ever he does would just be ruined later. But now Ivan is much more careful, not with glamouring himself up, but with making sure his hat and what’s under it in tip-top shape.

[nanocls]

B2O @ Carré #yolo #rose #yonca #snatsie #kiezel #akkerman #vodkaredbullz #chola #peaceout (bij Carré)

[iamdhea]

JMMU. HAHAHA! PUSH NATEN YAN!

What: JOGGING MINI MEET-UP.

When: TOMORROW 5 AM.

Where: BUONG BULACAN. Wahahahaha! (Yung taga-Marilao, San Jose at North Caloocan, LABAS!)

WHY: KAILANGAN KO PO MAGING PHYSICALLY FIT BY TOMORROW.

Tang-ina niyo. PUSH TO AH.

[canere-surdo]

De berg of een kiezel

Ik heb mezelf vaak afgevraagd waarom ik hier schijf, maar diep van binnen heb ik het antwoord altijd al geweten. Ik schrijf hier de dingen die ik kwijt wil, die voor mij weinig, of juist heel veel betekenen.

Het is voor mij een comfortabele vorm van anonimiteit en tegelijkertijd m'n gevoel kunnen delen. Zelf heb ik graag de controle, in die zin; ik wil niet geraakt worden door ideeën of commentaar van mensen die me aan het hart gaan. Vaak ben ik bang dat zij mijn keuzes zullen veroordelen of komen met goed bedoelde adviezen die ik niet wil horen.

Sinds gister is mijn relatie op de klippen gelopen, iedereen uit mijn omgeving heeft er een ander idee bij. Goed bedoelde opmerkingen als 'zie je wel' of 'dan is het niet voorbestemd' haat ik. Dat is dus precies de rede waarom bijna niemand het weet. Mijn verdriet zit me in de weg, in mijn hoofd is continue een dialoog gaande tussen gevoel en verstand. Mijn verstand zegt laat haar gaan, maak een einde aan deze pijnlijke situatie, trek de muren op die jouw gevoel vroeger zo goed beschermden en sluit haar buiten. Mijn hart dwingt me haar te volgen, niet los te laten, en alle inspanningen te leveren die nodig zijn om haar terug te winnen. Toch ligt dat laatste niet eenvoudig, ik heb er geen punt achter gezet, nu ik er over nadenk hebben we geen van beiden dat echt gedaan. C heeft me in haar greep niet met opzet maar toch heeft zij mij volkomen in haar greep. Ze zegt dat ze van me houdt, volgens eigen zeggen heel veel, maar dat ze mijn liefkozen niet met gelijke munt kan beantwoorden. Niet met haar handen door mijn haar kan gaan, mijn hand vastpakken als ik dat niet verwacht, die kleine dingen. Dat is pijnlijk, enorm pijnlijk. Het is niet de sex of de grote gebaren die ik mis, het zijn juist de kleine dingen, de kleine 'terms of endeerment' zoals de Britten dat noemen.

Die mis ik, die mis ik gruwelijk, en ik kan er met niemand echt over praten. Dat is de rede van mijn schrijven hier, het vinden van een uitlaatklep. Ik vraag mezelf continue af wat ik moet doen en toch weet ik dat antwoord diep van binnen al. Loslaten zou wellicht verstandig zijn, maar voelt voor mij niet als een goede optie, dus blijft er maar één ding echt over en dat is vechten als een leeuw. Degene van jullie die dit lezen zijn welkom om mij van tips of een like te voorzien, sterker nog ik zou dat waarderen.

Echte liefde voelt als een wreed mechanisme, het is een verslaving waar de mens geen genoeg van kan krijgen. En nu heb ik last van 'cold turkey' zoals ze dat bij verslaafden noemen. Toch raap ik mezelf weer bij elkaar en probeer me te troosten met het idee dat problemen die vooraf een niet te beklimmen berg lijken achteraf slechts een kiezel op het pad bleken te zijn.