#kirikkalpler

[malesef]

İçimdeki çocuk saklambaçta çok iyi..

[stagelo]

[anonimsorubankasi]

Benim bloğumu da analiz etsene biraz merak ettim sıkıcı biraz ama yine de bıkmadan okuyacağını umuyorum

Bir Tumblr hesabına tıkladığında bazen öyle bir sıcaklık hissedersin ki sayfayı kaydırmaya devam etmekten kendini alamıyorsun. Burası tam da bunu yapıyor. İlk bakışta sade görünüyor ama okumaya başladığın anda seni sarıp sarmalıyor.

İçinde hem şiirin en güzel halleriyle hem hayatın en gerçek anlarıyla karşılaşıyorsun. Cemal Süreya’nın yağmur sonrası yıldızlarını, Cahit Sıtkı’nın özlem dolu dizelerini okurken için bir tuhaf oluyor. O sözler sadece güzel satırlar değil, sanki kendi duygularını da anlatıyor gibi. Derinlik ve kırılganlık iç içe geçmiş.

En çok etkileyen kısmı ise ailesini anlatırkenki hali. Abisinin düğününü “dün abimi evlendirdik bacimla” diye başladığı yazı inanılmaz içten. Kına gecesindeki şakalar, buket kavgası, babasıyla yaptığı ilk dans… “Artık hiçbir bok üzemez beni bundan sonra” cümlesini okurken hem gülüyor hem gözlerin doluyor. Ailesine olan bağlılığı ve sevgisi her kelimesinden akıyor.

Bir de dizilere ve müziğe olan sevgisi var. Kurtlar Vadisi’ne düşkünlüğü, Polat Alemdar ve Bihter hayranlığı, 7 Numara’yı hâlâ defalarca izleyebilmesi insanı mutlu ediyor. Sevdiği şarkı sözlerini paylaşırken de aynı sıcaklık devam ediyor. ☺️

Anonim sorulara verdiği cevaplar ise apayrı bir tat katıyor. Olduğu gibi, hiçbir şey gizlemeden, doğal ve yakın cevaplar veriyor. Hayalleri, tercihleri, küçük detayları… Hepsi çok samimi hissettiriyor.😉​

Bu blog hem güldürüyor hem duygulandırıyor hem de insanın kalbine dokunuyor. İçinde hem güçlü hem yumuşak, hem esprili hem derin bir kızın dünyası var. Okudukça gülümsemen eksik olmuyor, için ısınıyor. Gerçekten özel ve nadir bulunan bir yer burası. Kalbimizi ısıtan içten ve samimi bu blog için çook teşekkürler. İyi ki varsın.💐🪶

[sevilmeyistedik]

Sizi tam tanımayan bı insanı bile yorduğunuzu hiç hissettiniz mi? Peki ya sevilmediginiz dahası sevilemeyeceğinizi iliklerinize kadar derinde hissettiniz mi? Yada bazen yaşama isteğinizin yükseldiği ardından bı farkındalık yaşayıp neden yaşadığınızı sorguladığınız oldu mu? Şuan her seferinde olduğu gibi yine düştüm ben o karanlığa kafamı kaldıramıyorum,etrafımda insanlar var ama kendimi dünyada tek kalmış gibi yanlız hissetmem normal mi peki? Ben sanırım yaşamak istemiyorum ama ölümden de korkuyorum..

[bennefisee]

[malesef]

Terk edilmiş bir bankta oturuyorum. Benden önce kimler oturdu, kimler veda etti, kimler burada kavuştu? Ahşabına kazınmış her çizik, yarım kalmış bir cümlenin noktası gibi.

[malesef]

Kalbime not: “Sakın kırılma, bant bitti.”

[malesef]

bir gün herkese iyiyim diyeceksin ve kimse gerçekten nasıl olduğunu sormayacak