De stille regisseurs van het groen
Pieters’ Daglicht over Denkdingen Ik moet iets opbiechten. Ik heb jarenlang gedacht dat gras vanzelf groeide. Niet een beetje vanzelf – nee, écht vanzelf. Alsof het ’s nachts, wanneer wij liggen te slapen en dromen over vakanties en vergeten wachtwoorden, in stilte bijeenkomt en zegt: “Zullen we morgen iets voller ogen? Gewoon, voor de sfeer?” Bomen? Die stonden er gewoon. Struiken? Die deden…











