De klimaatverandering is zo’n belangrijk topic, dat zo weinig mensen lijkt te raken. Is het -zoals we zagen- omdat men verlamd en apathisch geworden is? Of omdat men het ontkent?
Ik word er altijd stil van. Te denken dat onze wereld die zo onbevattelijk groot is en al zo lang bestaat, de aarde die onverwoestbaar leek te zijn, nu stilaan vernietigd wordt.
Als kind heb ik eigenlijk nooit stilgestaan bij onze planeet en of ze nu plat dan wel rond was. Zo’n diepzinnige kleuter bleek ik niet te zijn. Maar nu des te meer kan ik soms overdonderd raken door de nietigheid van ieder van ons. Bart Peeters zingt “We zijn maar stipjes in de kosmos. […] Korreltjes in een woestijn” en gelijk heeft hij. Ook Kundera verwoordt het mooi: “De ondraaglijke lichtheid van het bestaan”, want inderdaad, ondraaglijk is het soms. Maar mooi ook, zo mooi.
Ik koppel aan de ecologische crisis de deugd matigheid. Volgens mij is matigheid de sleutel naar een betere toekomst, aangezien ons hele leven omgooien en níet meer consumeren onmogelijk is. Velen oordelen dat wat wij als individu doen, amper verschil zal maken. Het tragische is dat als iedereen zo denkt, we nooit vooruit zullen raken. Echter, met matigheid alleen halen we het niet. We hebben beleid en technologie nodig. Een doortastend beleid als deze in coronatijden kan ons redden, maar het ver-van-mijn-bed-gevoel, de politieke status quo en gevestigde belangen verhinderen dat.
