#korekta

[naprobe2]

SCENA W KSIĄŻCE

W tym krótkim poradniku pokażę Ci, jak napisać scenę według schematu, który jest uniwersalny i z pewnością przełamie Twoją pisarską blokadę.  

Scena, tak samo jak fabuła składa się z tych samych elementów: wprowadzenie, punkt zwrotny, jakieś przeszkody, rozwiązanie… itd. 

Różnica jest taka, że elementy sceny mogą, ale nie muszą wpływać na rozwój fabuły: niektóre z tych elementów będą potrzebne tylko do urozmaicenia sceny, a niektóre wpłyną na całą fabułę.

Wprowadzenie sceny

Zaczniemy od wprowadzenia, czyli od czego zacząć, aby scena już na początku była zachęcająca i ciekawiła czytelnika.  

Ważne! Jeśli decydujesz się na napisanie jakiejś sceny, to prawdopodobnie wydarzenia, które mają miejsce w opisywanej przez Ciebie scenie, są ważne dla fabuły lub rozwoju bohaterów. Jeśli jednak w danej scenie wszystko idzie gładko, bohaterowie się nie męczą, aby osiągnąć zamierzony cel, to być może wystarczy napisać krótkie podsumowanie — jeden lub dwa akapity, zamiast kilku stron. 

We wprowadzeniu powinny być następujące informacje: 

miejsce akcji 

kto jest główną postacią w danej scenie, a kto postacią poboczną 

cel sceny: co bohater chce osiągnąć (np. chce odzyskać dług)

inicjacja sceny, czyli od czego/ jak ma się rozpocząć dana scena

Określenie miejsca akcji i tego, kto jest głównym bohaterem danej sceny, jest proste, choć zdarzało mi się czytać maszynopisy, w których te informacje nie wybrzmiewały na początku sceny, tylko na końcu. Bywały też takie sceny, w których nie byłam w stanie stwierdzić, kto jest głównym bohaterem w tej konkretnej scenie.

Warto już w pierwszym akapicie zaznaczyć, kogo będzie dotyczyć dana scena i gdzie ten ktoś się znajduje. 

Określenie celu sceny też nie należy do najtrudniejszych punktów na tej liście, ale bywa tak, że autorzy często zapominają o tym punkcie, zwłaszcza podczas pisania pierwszego draftu lub nawet drugiego czy trzeciego. 

Czytelnik lubi wiedzieć, dlaczego czyta to, co czyta. W jego głowie krąży pytanie: „Po co mi to wiedzieć?”

Jeśli nie dostarczymy mu odpowiedzi na to pytanie, to bardzo szybko się znudzi Twoją historią i będzie poirytowany, ponieważ wszystko będzie „takie bezcelowe”. 

W zależności od długości sceny ta informacja może wybrzmieć gdzieś na początku lub w środku, lub nawet na końcu — ale ona musi wybrzmieć, czytelnik musi wiedzieć, po co to wszystko. 

Inicjacja sceny to nic innego jak poinformowanie czytelnika, o tym, że na przykład moja scena zacznie się od wartkiej akcji lub od sentymentalnej rozmowy. Scenę można również rozpocząć w sposób opisowy, ale nadmierna ilość takich opisów, które mają za zadanie wytłumaczyć (jak krowie na rowie) czytelnikowi pewne kwestie, jest nużąca. 

Środek sceny

No dobrze, poinformowaliśmy czytelnika, z kim ma do czynienia, gdzie jest bohater i co chce osiągnąć, więc teraz musimy przejść do akcji.

Na tym etapie nasz bohater musi doświadczyć komplikacji, które można zintensyfikować, ale nie trzeba.  

Jeśli bohaterowi wszystko przychodzi łatwo i tę łatwiznę opisujemy przez kilka stron, to czytelnik z pewnością po kilku takich scenach rzuci książką w kąt. 

Komplikacje nie muszą być drastyczne! Może to na przykład być źle wykręcony numer telefonu lub ostatnia łyżeczka kawy w słoiczku, a bohater pije z dwóch. 

Fakt, komplikacje mają za zadanie pokazać rozwój bohaterów, jeśli dana scena wpływa na całość fabuły. Ale mogą też posłużyć jako urozmaicenie sceny, aby czytelnik się nie nudził i mógł poczuć przywiązanie do bohatera — bo przecież doświadczają tych samych problemów. 

Środek sceny można trochę zintensyfikować poprzez: niepewność, niebezpieczeństwo, wstrzymanie.  

niepewność: bohater waha się, jest w kropce, nie ma dostatecznych informacji, aby podjąć decyzję itp. 

niebezpieczeństwo: niebezpieczna jazda autem, która może doprowadzić do wypadku lub czający się w ciemnościach wróg 

wstrzymanie: ktoś — lub coś — specjalnie blokuje naszego bohatera przed osiągnięciem celu sceny. 

Punkt kulminacyjny 

Po prostu — informacja, czy cel został osiągnięty. 

W tym punkcie warto również dodać jakąś nową informację, która będzie punktem zapalnym dla kolejnej sceny. Może to być zwrot akcji, a może to być coś mniej krzykliwego, na przykład: poznanie nowej osoby, która wkroczy w życie naszego bohatera lub zakup air fryera, który w jakiś sposób poprawi jego samopoczucie. Może to być duże wydarzenia, a może to być coś mniej znaczącego.  

Zakończenie

W tej sekcji sceny zwalniamy tempo akcji i dajemy czas czytelnikowi na przetrawienie tego, co się właśnie wydarzyło. 

Jeśli akcja sceny polegała na walce o przetrwanie, to możemy ukryć naszego bohatera w dziupli, aby złapał oddech i przeanalizował pole walki. 

Jeśli naszemu bohaterowi nie udało zamówić się kawy w obcym języku, możemy pokazać drogę do domu naszego bohatera i jego przemyślenia. 

Możemy też dodać informacje, które zachęcą czytelnika do kontynuowania lektury, na przykład: 

Czy bohater wróci na pole walki i pokona wroga, a może wymyśli nowy sprytniejszy plan?

Czy bohater podda się i już nigdy nie przemówi w obcym języku, a może pójdzie do innej kawiarni i tam spróbuje swoich sił? 

W następnym poście przeanalizuję scenę, aby pokazać Wam, jak ten schemat wygląda w praktyce.

[brudnopis]

[zyciestolicy]

Autorzy pozytywnego artykułu o amantadynie z "Nature" dokonali jego korekty. Autorzy zostali źle zrozumiani

Autorzy pozytywnego artykułu o amantadynie z “Nature” dokonali jego korekty. Autorzy zostali źle zrozumiani

Autorzy artykułu opublikowanego na początku grudnia w piśmie „Communications Biology“ dokonali jego korekty – obecnie nie ma tam stwierdzeń, że amantadyna jest obiecującym lekiem na COVID-19. Np. zamiast stwierdzenia “proponujemy użycie amantadyny jako nowatorskiego i skutecznego sposobu leczenia COVID-19” pojawiło się sformułowanie “proponujemy dalsze badanie”. Autorami pracy są naukowcy z…

View On WordPress

[brudnopis]

And if another man should faithfully follow my notes, my plans, everything I’ve got in my head, in executing the Cone, it still wouldn’t be the same Cone, so Roithamer. But if I had neglected my scientific work, genetic mutations, I’d also have neglected building the Cone, as it is, by not neglecting my scientific teaching and studies, I also did not neglect the building of the Cone. For I was actually (most intensely) occupied with building the Cone in the Kobernausser forest while I was working my hardest on genetic mutations in Cambridge, and vice versa (March 3).

Thomas Bernhard Correction, translated by Sophie Wilkins

[brudnopis]

When we’re occupied with a so-called intellectual subject, and this subject is so great that we’re totally fascinated by it, we must be absolutely alone in our room (Hoeller’s garret) or wherever we happen to be, even if we’re not (in reality) in Hoeller’s garret, nevertheless in Hoeller’s garret, the place where we happen to find ourselves occupied with such a subject must become Hoeller’s garret for us, we mustn’t tolerate the slightest distraction, even if it came from the person closest to us (sister), we must forestall everything that interferes or could interfere with our concentration on that subject, and therefore could destroy, annihilate, extinguish this subject, which fascinates us, for such a subject is too easily destroyed and annihilated and extinguished and it always is the only subject for us, “only” underlined. This intellectual subject matter must be held fast, until we have mastered it, so Roithamer, “mastered” underlined. Attempts to comprehend Altensam, to understand it, and little by little to comprehend and understand everything  connected with Altensam, especially everything relating to my father, to keep on trying to find the causes and from these causes arrive at the effects of these causes, nothing can be fully grasped and explained by means of mental and emotional acuity on the one hand, nor by mental and emotional hypocrisy on the other hand, I have to keep reminding myself that it’s all from my point of view, not from the others’ point of view, always only from my point of view, from the others’ point of view it’s something entirely different, probably the opposite. But the opposite is not my task.

Thomas Bernhard Correction, translated by Sophie Wilkins

[brudnopis]

Thomas Bernhard Korekta, tłum. Marek Kędzierski

[ayanos-pl]

Larwa książki drugiego stadium Second instar larva of the book 本の二齢幼虫だよ。

[brudnopis]

Matka, pamiętam, zamykała mnie w tak zwanym południowo-wschodnim pokoju z wykuszem, w lecie całkowicie wystawionym na działanie słońca, kiedy nie udało jej się wyegzekwować ode mnie tego, co mi nakazała, obojętnie w jakiej sprawie, że byłem trudnym dzieckiem, co do tego nie ma wątpliwości, podobnie jak nie ulega wątpliwości, że moi rodzice byli wobec mnie bezwzględni i brutalni, a więc zamykała mnie w pokoju z wykuszem, w którym, ponieważ w pokoju z wykuszem przez całe lato się nie otwierało, chyba żeby mnie w nim zamknąć, bo z innych okazji, w innym celu go nie otwierano, ponieważ w pokoju z wykuszem nie dało się otworzyć okien, od wielu lat okucia w oknach były przerdzewiałe, więc okien w pokoju z wykuszem nie można było otworzyć, pamiętam, zamykała mnie w tym pokoju, w którym można było się tylko udusić, nie można było oddychać zapieczonym przez letni upał powietrzem, a cała podłoga i wszystkie meble zasypane były martwymi muchami, wszędzie dosłownie tysiące padłych przez całe lata much, w tym pokoju z wykuszem, w którym okna były nieopisanie brudne, doszczętnie zabrudzone przez całe lata rozpaczliwych prób, muszej paniki, od góry do dołu całkowicie usmarowane przez muchy, w tym śmiertelnym odorze zamykała mnie na całe godziny, dopóki nie zaczynałem żebrać, żeby mnie wypuściła, bo się tam zaduszę.

Thomas Bernhard Korekta, tłum. Marek Kędzierski