#lengwritesstuff

[rheamari]

Miss Leng, I just noticed on your stories (mainly on TDG 1&2 and on IIF) that you seem like a debater from UPLB probably. Are you still active in the debate community? Did you attend the 18th NDC?

[jedilicious]

BI KA ATE LENG, BEAUTIFUL INSPIRATION :)

MAY 1, 2016

Dear Ate Leng,

Kaninang 5 PM, kakaligo ko lang kasi magsisimba kami ng 7 PM, nireread ko ang TMEUAS from Chapter 13.1. I gotta admit namiss ko ang omniscient writing mo, nakakatuwang malaman ang iba’t-ibang pangyayari sa lahat ng character, their opinions, their own problems, hindi lang yung main character. To be honest, namiss ko ang IIF. Yun ang pinakamalapit sa puso ko kasi I think I am Barbs too. Sobra sobra rin akong magmura pati teachers ko sinisita ako (once nagmura ako ng malakas sa labas ng faculty kasi may nantitrip sa akin). Journalist din ako (naging editor-in-chief ako ng english publication namin last school year). May mga baliw pero supportive akong kaibigan na sasamahan ako kahit saan. At higit sa lahat, na-fall ako sa taong hindi ko ineexpect na maf-fall ako. Siguro ang pinagkaiba lang namin ni Barbs, may Seth Bello siya, ako wala.

Mahal ko si Cyrus Casabueno, ate, in fact strong Bayrus talaga ako. Pero upon rereading TMEUAS hindi ko maiwasang mainlove kay Seth Bello. Nung una ko kasing binasa TMEUAS, kakatapos ko palang ng IFF at sobra sobra ang pagmamahal ko kay Cyrus Casabueno kaya hindi ko masyadong naappreciate si Bello. Ngayon, I can’t help but feel na ang hirap maging Barbara Ramirez. May Casabueno na kahit nagkamali eh pilit na bumabalik at Bello na kilalang kilala kung sino talaga ang totoong Barbs. She’s lucky pero mahirap pa rin.

Putangina ni Seth Bello, pinapaiyak niya ako. Yung “she makes me feel alive” niya jusko konti nalang sumayaw ako ng interpretative dance dito sa bahay sa sobrang kilig ko. Tapos biglang mababasa ko ang life story niya, iba eh. Ang lalim niyang tao, at mahilig ako sa mga malalalim na tao. Be it fictional or in reality. Mas minahal ko si Bello nung pinakawalan niya si Barbs, alam na alam kong mahal niya si Barbs kaya saludo ako sa ginawa niya. Nung Chapter 16, first time kong gustong sapakin si Cyrus dahil sa pagbibigay niya ng opinion nang hindi naman niya alam lahat. Tapos yung buong Chapter 17, ate leng, isang timba ang iyak ko, magsisimba kami pero umiiyak ako. Mula sa confrontation scene ni Barbs at Cyrus hanggang sa instax film na sinend ni Seth pabalik. Dun ko narealize na wala nang Bayrus.

Ang lakas ng feeling ko na ang ending ng TMEUAS ay Sethrang, mas lumakas pa yung feeling ko na yun nung pinayuhan ni Anya si Cyrus na “don’t go back”. Ang bigat bigat ng TMEAUS, ate leng. Ako ngang nagbabasa lang naheartbroken na yun pa kayang nakakaranasa talaga. Ang dami kong narealize sa TMEAUS, hanggang nagmimisa na yung pari yun pa rin ang tumatakbo sa isipan ko. Kaya kita idol ate leng.

Yes, idol kita. Suck-up na kung suck-up, I think you have a very beautiful soul. You are one of those people who made me realize things, matigas akong tao hindi ako sanay na nagkakamali ako at ikaw yung isa sa mga taong nagpaparealize sa akin na ang dami kong maling ginagawa hahaha. Ang galing mo ate leng, super talaga. In fact, I want to be like you when I grow up.

I watched Friends because you watched Friends. I watched Doctor Who because you watched Doctor Who and I watched Sherlock kasi nanonood ka rin ng Sherlock. Naghahanap din ako ng random words kagaya mo, I read books na binabasa mo (ang gandaaaa ng Para Kay B!). Pasensya na kung ang creepy ako ate, idol kita eh hahaha.

You make me want to become more, ate leng. Salamat sa lahat inspirasyon na binibigay mo hindi lang sa akin kundi sa lahat ng readers mo. Thank you for creating relatable characters, thank you for sharing your talents with us.

I may not have met you yet but I’m sure that you are as amazing as I think you are. Keep inspiring others, ate leng. God bless your beautiful soul!

[ccxvii-blog1]

Me after reading IIF Side A:

[jhukeepsgoing]

Andreau turned away from the sight of his right arm, and focused on me. All I could offer him was my assuring (sana talaga assuring) smile. “Calm down, okay?” I said. “Ano ka ba, as if a small thing can hurt you.”

“Only you can,” he replied with a quick smile, which did not reach his eyes. The sadness in his tone godsmacked me.

There it was — the plunge in my stomach, familiar and right on time. The very same thing I’d felt when he asked me why aren’t we together and when he’d laughed after I told him I’ll always choose our friendship over a romantic one.

For a brief moment, the two of us stared at one another. His eyes pierced through mine as if he were trying  to work me out. God knew how badly I wanted to look away, afraid of what my eyes would say, but something in him compelled me not to. We’ve stared at each other hundred of times, but why in the world this one set an ache in my heart, like something fierce and unfamiliar?

Why does this hurt so much? Seriously, mas masakit maging isang ‘almost’ kesa yung hindi talaga kayo nagkatuluyan. I re-read that line a couple of times, and I can’t help but remember that someone who used to be my ‘almost’ and the pain suddenly flashed back. *sigh*

[katcamilon]

Kung masokista ka, mag-writer ka! - Noringai © Buti pa ang Roma may bagong Papa

Gusto talaga ng mama kong maging broadcaster ako. Kaya nga nag entrance exam ako sa Miriam College Mass Comm ang course ko. Yun kase talaga ang isa sa mga pangarap sa akin ni mama (o di kaya maging doktor ako kase hindi naman tinuloy ni kuyang mag-med kaya sa akin mapapasa ang trono). Sabihin na nating noong una, gusto ko talaga. Kase maboka ako, maingay, madaldal, “Damal” at wala akong takot sa tao. In short makapal ang muka ko.

2012, karamihan sa mga kaklase ko noong highschool may mga papasukan ng university. Ako nganga pa din. Gusto na ni mama na i-push ko sa Miriam. But the wild side of me rejects that idea. Hindi naman sa inaayawan ko ang Miriam, its a prestigious school for hight and mighty. Hello, nasa tabi ka kaya ng Ateneo and nasa Katipunan ang campus mo. Plus mo pa ang nakakalokang tuition. Pero alam mo yun? Yung feeling na hindi ka comportable? Noong pumunta kase ako noong entrance exam ko iba yung feeling eh. Iba yung vibes, parang di ko naramdaman na welcome ako sa pamilyang papasukan ko.

Ang sabi ko nalang kay mama, I want to try other universities. Wala lang, try ko lang.

Kaya nag-entrance exam ako sa UE-Caloocan. Alumni ng UE sila mama and papa, Recto(Manila) campus nga lang. So sabi ko sa kanila i-ta-try ko. Sinamahan pa nila ako (March 3, 2012 … Wedding anniv kase yun nila mama). Pero may problema, hindi ko naman alam na wala palang “Mass Comm” offer ang UE-Cal. Nasa Manila ata yun, but my mom refused that idea. Ayaw nya akong pag-aralin sa Manila dahil sa malayo yun sa bahay namin. Ang available lang na Comm course sa UE-Cal ay “Communication Arts”. So I wrote that course as my first choice kahit na honestly hindi ko alam yung course na yun. Basta ang alam ko Comm related din siya base sa tawag sa kanya. Kase nabasa ko noong high school na yun ang course nila Jersey at Kevin sa UPLB kaya pinush ko na din! (Yung sa Despicable Guy ni ate Leng, di ako nagbibiro 👌🏻✋🏻)

Naaalala ko, tinanong ako ni mama: “Anong CommArts? Anong gagawin mo diyan?” Dahil sa ayaw kong mapagalitan ni mama ang sabi ko nalang: “Parang Mass Comm din yan.” “Parang” akala ko lang pala.

To make this long story short, I enrolled in UE with AB Communication Arts as my course. First day, new sorroundings, new people. And as my journey as a CommArts student goes by, doon ko napatunayang may malaking pagkakaiba ang isang “Mass Comm” at pagiging isang “CommArts” student. We (CommArts) are known to be the “Jack of all Trades”, hindi lang kame sa Mass Comm naka focus. We can also do production, writing, editing and many more related into Communication. May it through writing, visual or through radio. Lahat halos ng aspeto ng comm nadaanan namin. Kumbaga kahit saan mo kame ilagay we can do it, kase we have tasted every aspect.

Dito ko din nalaman na hindi basta basta ang pangarap ko. Hindi gaanong kadaling maging isang broadcaster. Hindi lang kapal ng muka ang kailangan kundi pati na din utak, prinsipyo at tapang. Hindi ko naman sinasabing hindi ko kaya. Diba nga kung gusto may paaraan, pag ayaw madaming dahilan. But as I walk through my journey as a CommArts student. I fell in love with writing. Though elementary days pa lang nagsusulat na talaga ako ng mga stories (sila Aga at Sharon pa nga minsan ang bida ee), highschool year I wrote a stage play for our batch (and we won) and I directed and wrote the script for our Noli when I was third year. Tuluyan na akong (masasabi ko talaga) mahulog sa pagsususlat (aside from Directing and Production stuffs).

Gusto kong maging katulad ng mga idol ko na sina: Ricky Lee, Lualhati Bautista, Eros Atalia, Noringai at Ate Leng de Chaves. Gusto kong makapag-publish ng libro. Gusto kong makapag-sulat on-screen. Sabihin nyo mang gayagaya pero gusto ko ding makita ang pangalan ko sa closing banner ng isang pelikula kagaya ni mam Noringai at ng idol ko sa pagsusulat ng pelikula na si ma'am Carmi Raymundo.

Meron pa akong isang taon na bubunuin para sa mga pangarap ko. Sa totoo lang Thesis nalang pahirap sa buhay namin ngayon.

Sabi nga ni mam Noringai: Kung masokista ka, Mag-writer ka.

Pero ang lagi kong tanong, kakayanin ko ba?

Syempre naman! Kase kung nakaya nila … Makakaya ko din! (Sana)

[she-reallydontcare]

omg yung kilig at frustration ko sa update ni ate leng sa wattpad. srlsy you may find it gay or corny to read stories sa wattpad but I'll tell you swear to whoever might it be some stories, hell many of them, are really worth reading!! this is my most favorite na work ni ate leng “The Spaces in Between” fck send hates to me if you find it not that good the hell i care to you hahahaha. the feels, the characters, the plot hell everything’s perfect idk di na ko makapaghintay pero every update’s worth the wait damn it. 

[jillaxkalangg]

“I never said that you are mine, Zades. I only said that I’m yours. You just confirmed that earlier, in case you forgot.” -Andreau Cortez.

CAN U JUST NOT, ATE LENG!!! Naiiyak ako kanina habang binabasa ko yun kaninang umaga kasi una, naiinis ako bakit eepal pa si Philip at Kami. Hahaha. Wala pa silang ginagawa pero mainit na bait ko sa kanila hahahaha. At nakakaasar si Kami di ko alam pero parang gusto ko sya sipain at sabihin na wag syang sasakay sa tabi ni big boss at anong karapatan nyang hiramin ang iPad ni big boss. Ay teka hahahaha. Halatang nagseselos si Andreau hihi. Okay. Worth it ang update na to jusko. ang puso ko hahahaha kilig balls. Hindi ko kinakaya ang pagiging possessive nilang dalawa huhu. Kaya hindi ako nagrereklamo kung matagal ang update ng tsib eh.

 It’s because every update is worth the wait. Aw, i cannot wait for the next update, ate leng! <3