Festivalitis
Het was een misverstand. Ik was overtuigd dat hij anders was, een goede vriend zou kunnen worden. Na onze leuke tijd samen op een festival. Ik dacht dat er op dat gebied geen problemen konden ontstaan, dat hij niet op een Eva maar een Adam verliefd zou worden.
Ik ben degene die nog wel in man-vrouw vriendschappen geloofd. Ook al kan dit volgens heel wat mensen niet.
Ik had na een tijdje wel een vermoeden dat hij meer wilde dan vriendschap,maar dacht dat het wel zou overwaaien. Niet dus. Met een ongezien enthousiasme kwamen de aanbiedingen. De vrienschappelijke context was weg.
Ik verschrok, wist niet goed te reageren. Probeerde gauw terug hem én mij in de vriendschapszone te plaatsen.
Het was te laat. Hij was verliefd. Ik duidelijk niet.
Mijn subtiele signalen op een vriendschappelijke band, bleven onbeantwoord. Er werden enkel liefdessignalen teruggestuurd.
Toen deed ik iets wat ik nooit verwacht had. Ik zei mijn gedacht op een zeer eerlijke, ongedwongen manier. Achteraf gezien misschien té eerlijk, te hard. Ik had hem gekwetst, ik kon het niet meer opbrengen om dezelfde boodschap nog eens te verbloemen.
Die vriendschap? Die is natuurlijk nu helemaal onbestaande..