De persoon die ooit de, onverdiende, titel 'vader' kreeg bij mijn geboorte verdween op 23 januari 2012 voor altijd uit mijn leven. En hoewel dat nieuws meer kwam als een opluchting dan als een verlies en hoewel ik vanaf dat moment altijd heb gezegd dat ik nooit meer een man nodig zou hebben in mijn leven, vond ik het toch wel lastig.Niet om de persoon, want ik kan je vertellen dat de wereld echt een mooiere plek is zonder hem, maar meer om de rol die weg viel. Niet dat hij deze rol ooit naar behoren heeft uitgevoerd, maar toch.
De jaren daarna waren een kwestie van kiezen op elkaar en door gaan. Verschillende therapieën gevolgd om de pijn rondom mijn vader zachter te maken, om de scherpe hoeken eraf te halen en vanaf toen heb ik geaccepteerd dat ik dat meisje zonder vader was. Tot 2021.
Een tijd geleden schreef ik een stuk over een constante zoektocht naar een surrogaatvader. Een constante zoektocht naar iemand die de rol van vader zou kunnen overnemen in mijn leven. Alle woorden die ik toen schreef, dekken allang de lading niet meer.
Destijds schreef ik dat het praten over het verliezen van een ouder geen ding is, dat is het nog steeds niet. Wat ik wel een ding vond, waren de gevoelens die ineens om de hoek kwamen kijken. Ineens zag en had ik allemaal vaders om mij heen. Vaders waarvan ik had gewild dat ze de mijne waren. Ik heb heel erg mijn best gedaan om deze gevoelens weg te stoppen, om mensen uit te weg te gaan in de hoop dat daarmee ook die gevoelens zouden verdwijnen. Ik wilde immers niemand opzadelen met dat waar ik naar op zoek was. Ik wilde niemand in een rol drukken. Ik wilde niemand in verlegenheid brengen. En dat wil ik nog steeds niet.
(...)
(januari 2022)
