Deel 2: verslag van een stagemonitor bij BoardX
Op dinsdagochtend moest ik alweer vroeg opstaan, ik moest om tien uur onder op het strand zijn om de surfstand op te bouwen. Dit betekende vroeg opstaan, gauw iets eten en met de mountainbike vertrekken naar onder. Mijn eerste afdaling met de fiets. Ik zal eerlijk toegeven, ik had nog nooit gemountainbiked. En deze afdaling van de top van de berg naar onderen, kon toch wel tellen als vuurdoop.
Ik had die ochtend vreselijke buikpijn, eerst dacht ik nog dat het kwam door het iets te fijne feestje van de dag ervoor. Maar achteraf bleek dat ik een insectenbeet had en daar een allergische reactie op had. Het dragen van die surfplanken naar het strand voelde dubbel zo zwaar. Die ochtend kwam er zo goed als niemand om te surfen. Dus waren we redelijk werkloos. Wat ik eigenlijk niet zo erg vond. Om 1uur kon ik stilaan naar boven vertrekken voor mijn volgende taak, koken. Maar het was toch een uitdaging om die berg naar de camping op te fietsen. Door mijn slechte mountainbike-vaardigheden slaagde ik er maar niet in om te schakelen. Daarenboven was de berg gewoon te steil om te fietsen, als je het mij vraagt. Aangezien ik het toch niet meteen wilde opgeven, vroeg ik aan een jonge Spanjaard of hij mij even kon helpen. Aangezien we moesten wachten tot we op een minder steil gedeelte waren, geraakten we aan de praat.
Van mijn fietsen is niet veel van in huis gekomen, ik heb mooi verder gewandeld. Maar ik ben natuurlijk wel zeer sportief het kamp binnen gereden. Om mijn eer wat te redden! Ik zou de hele week er wel voor zorgen dat ik die vreselijke mountainbike niet meer moet gebruiken!
Ik kon meteen beginnen aan de volgende taak, koken. Die dag moesten er wraps gemaakt worden. Het gedacht alleen al maakte me ziek. Ik had al een aantal medemonitoren verteld dat ik me echt niet goed voelde, en al talloze pilletjes genomen. Maar er was nog geen beterschap. Dusja toen ik daar opnieuw 40 tomaten in kleine stukjes moest snijden was ik niet zo gelukkig. Ik had ook de indruk dat het niet vooruit ging.
Als stagiaire moet je natuurlijk net degene zijn die deze taak op een wip af heeft, en dat was niet het geval. Ik zag dat ik geen goede indruk naliet na deze taak.
Hierna moest ik de kip marineren, bij BoardX gebeurt dit met de blote handen. Nu ben ik geen voedseldeskundige, maar ik denk dat er qua hygiëne nog wel wat kleine dingen kunnen verbeteren, geen houten snijplanken, geen voedsel mengen met je blote handen, nooit afwassen met gewoon koud water.
Maar ik heb absoluut veel respect voor wat ze realiseren zonder professioneel team. Want uiteindelijk gaat het om een groepje jongeren van ongeveer vier man, die koken voor 200 gasten. Wat toch redelijk indrukwekkend is.
Tijdens het bakken van het vlees en het serveren van het eten, ging het van kwaad naar erger. Ik weet niet goed hoe ik het gedaan heb, maar ik werd plots zo misselijk dat ik niet meer tegen al dat eten kon, dus liep ik even weg van het hele eet-gebeuren. Ik schaamde me dood. Daar stond ik dan, vreselijk ziek, mijn taak af te maken.
Ik heb geen hap gegeten van mijn eigen kookkunsten, en zag er naar uit om even uit te rusten.
Maar dat ging even anders, er was nog monitoren-vergadering wat betekende dat de stagemonitoren alle taken moesten overnemen. Dit was al de tweede keer die week dat dit gebeurde en dat we van niets wisten. Wat toch jammer is.
Mijn taken zaten er normaal op, een van de andere stagemonitrices moest afwassen (dit was sowieso haar taak). Mij leek het logisch dat ze dat ook deed en dat de andere stagemoni en ik het kamp opruimden en de bar deden.
Ze bleef echter discussiëren dat zij toch wel vond dat wij de afwas moesten doen.
Afwassen terwijl ik me zo voelde, was voor mij geen optie. Gelukkig had de andere stagemoni meer begrip, en mocht ik achter de bar staan, en ruimde zij het kamp op.
Daarna ben ik naar mijn tent gegaan en meteen in slaap gevallen. Blijkbaar zijn mijn mede-monitoren nog komen kijken naar mij, maar ik heb er niets van gemerkt, zo vast sliep. Vreemd terwijl er letterlijk op geen tien meter een dj stond te draaien en ik normaal van het kleinste geluid wakker word. Ik voelde me vreselijk, en ik kon niet wachten tot de volgende dag.
Gelukkig voelde ik mij stukken beter die volgende ochtend! Het was ook de eerste keer dat ik rustig kon ontbijten, aangezien ik maar Ă©Ă©n taak had die dag. Ik ben even de stad ingegaan, ouderwetse postkaartjes verstuurd. Zelfs mijn eigen drankje gaan bestellen in het Spaans. daarna mijn eerste keer surfen! Niet lang want ik moest mee de middagactiviteit organiseren. We gingen cliff diven, althans dat dacht ik. Zij gingen cliff diven, ik mocht letten op de spullen.. Een tegenvaller.
Zo was het weer ook plots, koud en regenachtig. Het werd een lange namiddag, pizza eten op het strand (wat gepland was) in de avond ging natuurlijk niet.
Op donderdag stond ik vroeg op, om nog te surfen voor ik moest vertrekken naar Bilbao. De -18-jarigen gingen mee op citytrip naar deze stad. De +18-jarigen gaan traditiegetrouw naar San Sebastian.
Het publiek op BoardX is zeer jong, er mochten maar een tiental jongeren mee naar San Sebastian.
Mijn taak die dag, was het begeleiden van de trip naar Bilbao.
Bilbao is een heel eindje rijden vanuit Zarautz. En aangezien het publiek zo jong was en we al heel wat problemen hadden meegemaakt die week, werd er een lange preek gegeven bij het vertrek. Bij de minste misstap, gingen we terug naar het kamp.
Achteraf gezien, loze woorden, zo lees je verder. Maar de citytrip op zich was absoluut de moeite waard. Er was voldoende tijd om te shoppen,musea te doen of gewoon te ontspannen. Ook voor ons, heerlijk!
Jammer genoeg werd deze leuke sfeer al snel verstoord bij ons vertrek naar de volgende stop. Een van de gasten had er niets beters op gevonden dan te stelen in een winkel, het idee van haar vriendinnen, ze werd opgepakt. We hebben een uur moeten wachten alvorens we konden vertrekken.
Ik had eigenlijk verwacht dat er een sanctie zou komen, dat deze jongeren niet mee mochten naar de beach-party. Maar ze mochten gewoon mee. Jammer genoeg geef je dan als organisatie het signaal dat het oké is.
Op de beach-party maakten we kennis met de monitoren van Berria, een van de andere vestigingen van BoardX. Een leuke bende!
De feestjes met BoardX zijn altijd zeer leuk. Hoewel ik vorig jaar het achttien plus feestje natuurlijk net iets leuker vond.
Om vier uur moesten we onze gasten verzamelen voor de busrit terug naar het kamp.De jongeren hadden zeer flink gedronken, iets te flink.
Zo stonden we aan de ingang van de bus vuilniszakken uit te delen. De beelden op die bus ga ik nooit vergeten. Zatte jongens en meisjes die hun eigen naam nog amper wisten en allemaal zo vreselijk misselijk waren. Jammer voor hen maar de busrit duurde twee uur en er waren veel bochten.
De -achttien jarigen hebben die avond duidelijk bewezen dat ze hun grenzen nog niet kennen, volgens mij kan het geen kwaad om op zulke momenten iets strenger op te treden, om zulke scenarioâs te vermijden.
Aangekomen in het kamp, heb ik nog een hele tijd de wacht gehouden tot iedereen sliep. Dit was iets wat ik al vaak heb gedaan, in mijn carriĂšre. Mijn gezag even laten gelden. Wat je onder het gezag van monitor kunt verstaan natuurlijk. De waarborg afnemen of de ouders bellen, zijn de enige dingen die je kan doen. Wat voor de meeste jongeren precies geen overtuigende straf leek.
Gelukkig ondervond ik dat wat humor gebruiken het beste werkt. Tegen half zeven kon ik eindelijk gaan slapen.
Vrijdag was de laatste werkdag, opnieuw had ik tijd om eens even te gaan surfen en dan nog eens een middagactiviteit te organiseren. Althans, dat dacht ik. De activiteit was een surfwedstrijd, ik mocht opnieuw op de spullen letten. En ze daarna natuurlijk mee opruimen.
Mijn laatste taak van de stageweek was het afwassen met drie man, van de barbecue. Er was zeer veel afwas. Samen met een andere stagemonitrice begonnen we vol goede moed. Maar blijkbaar waren we te langzaam. Dus moesten we nog een afwaskom bij zetten. Dit was overduidelijk mijn minst geliefde taak.
Ons laatste avondje was opnieuw een avond aan de bar, we speelden een drankspelletje. En om twaalf uur konden we opruimen en stilaan gaan slapen.
Op de dag van ons vertrek moesten we onze valiezen maken en de tent proper maken. Daarna hadden we nog een vrije dag tot het vertrek om half zes. De andere stagemonitoren waren vast besloten zich nog eenmaal uit te sloven, ze wilden nog de hele voormiddag helpen. En begonnen vastberaden aan de afwas, ik besloot maar even te helpen, anders kwam dat langs mijn kant nogal lui over. Maar na een kwartiertje gaven ze het al op. Uiteindelijk heb ik genoten van nog wat te surfen, het mooie weer en van het strand.
Uiteraard was de tijd gekomen om afscheid te nemen, met een dubbel gevoel. Ik was blij dat ik terug naar huis kon, maar ik had ook een aantal leuke mensen leren kennen, ik ging de sfeer op het kamp missen, het surfen.
Een vreemd gevoel, omdat ik niet wist wat ik van deze week dacht.
Samen met de andere stagemonitoren maakte ik een eindbalans op, ze kwamen tot de conclusie dat we echt zeer hard hadden moeten werken en niet altijd correct behandeld werden als stagiaire. Zij hadden hun besluit genomen en wilden niet meer terugkomen als monitor.
Ik moet toegeven dat ik het ermee eens was, voor dit geld betaald te hebben, heb ik zeer hard moeten werken. Ook voelde ik mij niet echt monitor, het afval opruimen, vuilniszakken ledigen, afwassen. Ik had toch een andere voorstelling van mijn stage.
Deze taken zouden beter gecommuniceerd moeten worden aan potentiële stagemonitoren. Maar ik vrees dat er dan een pak minder kandidaten zullen zijn.
Voor mij was het een goede ervaring, maar ik zou dit nooit mijn volledige vakantie willen doen, omdat ik dan simpelweg in September nooit met volle energie aan een nieuw schooljaar zou kunnen beginnen. Ik voelde mij de perfecte kandidate hiervoor, ik werk zeer graag met kinderen en jongeren, en ik had vorig jaar een fijn BoardX kamp gehad. Maar ik had niet verwacht dat ik uiteindelijk maar 1 activiteit zou mogen doen en dat de werkdruk zo hoog zou liggen.
Dat vreet aan de mensen hun humeur, het is niet altijd gemakkelijk om met stagiairs te werken. Daar ben ik me zeker van bewust, maar een goede communicatie kan wonderen verrichten.
Ik wil hier zeker niet dit surfkamp afbreken, want als gast is dit het beste kamp dat je je kan voorstellen. Maar als stagiair is mijn ervaring misschien wel nuttig om te lezen. Ik heb heel veel fijne herinneringen aan dit kamp, maar er waren gerust wat taken die ik liever niet gedaan had.
Zo zit mijn eerste blog er op!
