Paedicabo ego vos et irrumabo, Aureli pathice et cinaede Furi, qui me ex versiculis meis putastis, quod sunt molliculi, parum pudicum. Nam castum esse decet pium poetam ipsum, versiculos nihil necesse est, qui tum denique habent salem ac leporem, si sunt molliculi ac parum pudici et quod pruriat incitare possunt, non dico pueris, sed his pilosis, qui duros nequeunt movere lumbos. Vos quod milia multa basiorum legistis, male me marem putatis? Paedicabo ego vos et irrumabo.
Α, θα σας πάρω πίπα-κώλο και τους δυο, Αυρήλιε και Φούριε ψωλαρπάχτρες, που για τους στίχους μου τους τολμηρούς ξετσίπωτο με λέτε και βρωμιάρη! Είναι σωστό ο ποιητής να ’ν’ ηθικός, όχι όμως κατ’ ανάγκην κι ό,τι γράφει. Γιατί έχουν χάρη οι στίχοι οι πιπεράτοι, αυτοί που ’ναι λιγάκι αδιάντροποι κι ανάβουν όσους τους διαβάζουν ‒ κι όχι τ’ αγόρια μόνο, αλλά κι εσάς γερόντια τριχωτά που καν δεν σας σηκώνεται! Τι, επειδή για χίλια γράφω χάδια και φιλιά νομίσατε πως είμαι πισωγλέντης; Α, θα σας πάρω πίπα-κώλο και τους δυο!
(Μετάφραση Κ. Κουτσουρέλη)
Αυρήλιε και Φούριε, ορέγεστε τον ψώλο, μα θα σας πάρω και τους δύο πίπα-κώλο! Εμένα, κράξατε, μωρέ, για ποιητή βρωμιάρη, που ασκάτωτο δεν άφησε ο κώλος σας παπάρι; Καλή και άγια η ηθική, αν είναι για παρθένα, μα όχι και καλόγρια να κάνουμε την πένα! Η ποίηση έχει δύναμη, όταν δεν κάνεις κράτει κι είναι σαν πούτσα ολόστητη κι αλατοπιπεράτη, που την ορέγονται οι νιοι ανάμεσα στα δόντια κι εσείς, μαλακοκαύλικα και θλιβερά γερόντια! Ρε, πισωγλέντηδες, εγώ δεν το πισωγλεντάω! Γράφω για χάδια τολμηρά και για φιλιά περίσσια, μ’ αν το γουστάρετε πολύ, τον κώλο σας γαμάω και πλένω το βρωμόστομα που έχετε με χύσια…
( Διασκευή: Δ. Ε. Σολδάτος)
