#m.a.k

[white--madness]

Στο κεφαλι μου ειναι γραμμενα κείμενα μυριάδες

Η μουσική μεσα του περιστρεφεται με λεξεις που δεν μπορω να ξεστομισω γιατι αρκετές φορές ή πάντα ειμαι κουρασμένη

Χωρις να ξέρω γιατί προτιμώ να χαθώ κάτω απο τα σκεπασματα μου και να κλείσω τον θόρυβο στο μυαλο μου

Συγγνώμη λοιπόν για τα συναισθήματα που χανονται μεσα μου και δεν δημιουργουν ηχους κι λεξεις για να ακούσεις

Απο εμενα δεν θα βρεις κείμενο. Κείμενο πια ειναι τα ποιηματα μου που ειναι το ημερολογιο μου.

Φαίνεται το παρελθόν με εχει χτυπησει τοσο καταστηθα πολύ που πονάω διπλά ακόμα και για τα απλά

Μόλις σήμερα συνειδητοποίησα πως κάθε φορά που παραδιδομαι ολόψυχα στον έρωτα τότε τρώω το πιο μεγαλο μου χαστούκι

Χρησιμοποίησε όποιον χαρακτηρισμό θες αλλά ακομα κρατάω

Και η κόντρα μου και τα παιχνίδια μου αρκετες φορες ειναι οι ασπίδες μου

Ο έρωτας απλά με παρασέρνει όλο και πιο πολύ και απλά στεναχωριέμαι όταν όλα δεν πανε ομαλά

Ξέρω πως δεν πειραζει και η υπομονή ειναι αρετή.

Συγγνώμη αλλα δεν εχω αρκετη απο αυτή. Στιγμες χάνομαι μεσα στο κεφαλι μου

Ελπίζω που και που να με συγχωρείς...

Και σου υπόσχομαι

Κάποια η μέρα δεν θα λαμβάνεις μηνύματα

Αλλά φιλιά στα μάγουλα για να πέσεις για ύπνο...

-ΜΑΚ

[white--madness]

Visit Original Link

1o κομμάτι

Let’s begin.

[white--madness]

Χάρτινο Βασίλειο  Part 2

Συνέχεια από τις σκέψεις μας με την Άσπα. 

Εκείνος σαν κραυγή ζητά όμως να σωθεί. Το Σώσε με είναι για την τελευταία 10ετία που φροντίζει να διατηρεί ζωντανή την μούσα του δίνοντας της κομμάτια του από τον εαυτό του. Όλοι τον επαινούν για αυτά που κάνει αλλά ο ίδιος πρέπει να αυτοτραυματίζεται για να βγάλει αυτά που νιώθει. Όλα αυτά επειδή μέσα του ο βασιλιάς τον διατάζει για το τι πρέπει να κάνει. Ο ίδιος πληγώνεται, για αυτό αρχίζει να προειδοποιεί τους άλλους. Τους ζητά να μάθουν από το πάθημα του και να μην κάνουν τα ίδια λάθη. Να πιστέψουν στους εαυτούς τους. Για να το καταφέρει τους εξηγεί τι είναι το φως και το σκοτάδι ώστε κάποια ημέρα να τον λυτρώσουν βγάζοντας τον και εκείνον από αυτό. Δίνοντας του την πίστη που μερικές φορές χάνει. Τους εξηγεί ότι η πραγματική δύναμη τους κρύβεται μέσα τους. Όσο και αν αυτός βρέθηκε μερικές στιγμές στην ζωή τους, μόνο οι ίδιοι μπορούν να σώσουν τους εαυτούς τους από τον λαβύρινθο και να βγουν νικητές. Οι ουλές απλά θα υπάρχουν αλλά δεν θα εξαρτιούνται από αυτές.

Ο ίδιος όμως έχει την μεγαλύτερη ουλή και για αυτόν είναι ο έρωτας. Ο έρωτας που μπορεί να σε κάνει να υποσχεθείς στον άλλον ότι θα είσαι εκεί μέχρι τον θάνατο. Μέχρι τον Θάνατο είχε πει στην δικιά του πριγκίπισσα και την έχασε. Θεωρεί ότι δεν θα είναι ποτέ πια ευτυχισμένος μιας και ο παράδεισος του ήταν αυτή. Τα βράδια που αναπολεί γεμίζει τύψεις για όλα αυτά που δεν έκανε. Όσο το κάνει γίνεται δημιουργικός καθώς γράφει τον πόνο που έζησε. Αλλά κατέληξε να αγαπάει την μοναξιά καθώς βρέθηκε μαζί της και ας μέσα του δεν σταμάτησε ποτέ να ελπίζει, πως η πριγκίπισσα του ακόμα και αν είναι νεκρή, η αγάπη που είχαν παρέμεινε ζωντανή. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο είναι ο φόβος που έχει μέσα του από παιδί, και ένα νυφικό βουτηγμένο στο αίμα της ενήλικης ζωής τον κάνει να σκεφτεί εκείνο το σ’ αγαπώ που είχε πει προτού χαθεί. 

Σε αυτό το σημείο είναι ο καιρός να θυμίσει στον εαυτό του πως τα πάντα είναι μέσα στην ζωή.  Η ίδια η ζωή είναι ένα Μπουρλέσκ. Στην Αγγλία στο τομέα της μουσικής ήταν μια ιδιαίτερη σκηνή η οποία περιλάμβανε κοινωνική σάτιρα και γενικότερα διακωμωδούσε τις συνήθειες των ανθρώπων. Στηριγμένος σε αυτό, αποφασίζει να είναι το πιο ρεαλιστικό κομμάτι. Ο πρίγκιπας Λέων ξεκουράζεται για λίγο και αποφασίζει να μας πει ο ίδιος ο Sol πως η ζωή δεν ευνοεί τους καλλιτέχνες. Ακόμα και αν είχαν όνειρα, η ζωή τους φέρνει σε διαφορετική τροχιά και πρέπει να παύσουν να ονειρεύονται όπως παλιά. Τα κομμάτια του παρελθόντος συναντάνε για λίγο το παρόν για να πουν σε όλους ότι όλα όσα έχουν ειπωθεί ως τώρα, είναι όνειρα τα οποία δεν άντεξαν. Όπως κάθε καλλιτέχνης θέλει να τον θυμούνται, για ένα λεπτό αυτή η μεγάλη ιδέα παύει και έρχεται στην αλήθεια. Είναι μια συζήτηση που είναι ξεκάθαρη προς το κοινό. Ο Sol τους λέει ότι όλα όσα έχουν ακούσει ως τώρα είναι ένα πολύ ωραίο παραμύθι. Αλλά κάποιος γράφει αυτό παραμύθι και έκλαψε πολύ πριν έρθει στα χέρια τους. Τους λέει όλοι οι ήρωες είναι κομμάτι αυτού του show αλλά το κυριότερο όλα είναι μαγικά και ονειρικά γιατί στα παραμύθια μόνο ωραίο τέλος θα υπάρχει, μιας και αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, μπορεί να γίνουν πολύ άσχημα πράγματα. Διότι μέσα στους ανθρώπους συνυπάρχουν ο εγωισμός μαζί με την ανασφάλεια. Το Μέικ Απ μιας Βασίλισσας, είναι η ιστορία της ανασφάλειας που βρίσκεται μέσα στον καλλιτέχνη και που παλεύει με τον εγωισμό. Ενώ μπορεί να είναι ταιριαστοί, ταυτόχρονα είναι το ίδιο καταστροφικοί για τους ίδιους. Η σχέση τους είναι τοξική καθώς με το πέρασμα του χρόνου ο εγωισμός έχει πάρει κάποια στοιχεία από την ανασφάλεια και ζητά επιβεβαίωση. Όμως την  ‘χτυπά’ και εκείνη προσπαθεί με κάποιο τρόπο να μην απογοητεύσει κανένα και κρύβει τα σημάδια της. Η ανασφαλής αγάπη που υπάρχει μέσα και στους δύο, κάνει τον εγωισμό να της φωνάξει για να την διώξει. Όχι τόσο για να την σώσει αλλά για να σώσει τον ίδιο.

@volevomai-kai-me-pianei-katurima

@solmeister13

[white--madness]

Άγχος και Στρες

Και έλα μαζί μου αν ΘΕΣ

Γιατί οι αϋπνίες μου είναι πολλές

Και η ζωή μου είναι μια

Μα κάθε φορά τα ίδια

Μια σπίθα πριν γίνει καμία

[white--madness]

Πριν ενα χρόνο

Πέθαινα μέσα μου αργά

Πριν ένα χρόνο

Σκοτώθηκε η ελπίδα που ειχε φωλιάσει μέσα μου βαθιά

Δεκέμβρης ξημέρωσε την επόμενη χρονιά

Όπως τότε πριν μια δεκαετία έγιναν ξανά

Δεκέμβρης ξημέρωσε

Και έφηβη με έκανε για άλλη μια φορά

Έχουμε χάσει ανθρώπους απο κοινού

Ζήσαμε στις ζωές μας αρρώστιες

Χαμογελα ξεχάσαμε

Κομματια διαλυμένα εμειναν εκεί και ξεχασμένα για πάντα ανέλπιστα νόμιζα θα ήτανε

Μια δεκαετία μετά

Σπασμένα κομμάτια και οι δύο

Ψάχνουμε παρηγοριά

Και λίγη αγάπη αυτη την φορά

Γρίφος μαγικός και Τρέλα ενωθήκαν

Οι παιδικοί οι ερωτες που ειχαν σβήσει ενήλικες βρεθήκαν

Τα σπασμένα τους κομμάτια να ενώσουν

Στην ενήλικη ζωή να μην ενδώσουν

Αγάπη ξεχασμένη και βαθιά ξεριζωμενη να ενώσουν

Και στην δική τους την ζωή

Κόκκινοι και ενωμένοι να ζήσουν αυτό

Που ποτέ κανενας τους δεν είχε τότε τολμήσει να πει

Ελπίδα μην φύγεις απο τα πρόσωπα τους

Ηρθε η στιγμή

Σαν φοίνικας να αναγεννηθείς

Και να ζήσεις για παντα εκεί.

@xentraced

[white--madness]

Μερικοί άνθρωποι είναι εκεί

Ακόμα και όταν όλοι έχουν φύγει

Είναι διπλα σου κάθε στιγμή

[white--madness]

"Τι κράτησες από την παλιά σου ζωή;" μου είπαν

Δεν ήξερα τι να πω. Πως τα έκαψα όλα. Όλα τα αντικείμενα. Όλες τις αναμνήσεις; Μονο οι ουλές είχαν μείνει στο σώμα μου για ανάμνηση.

Με κοίταξαν ξανά στα μάτια. Δεν επανέλαβαν την ερώτηση. Έφυγαν.

Λίγο καιρό αργότερα έμαθα. Φοβήθηκαν. Δεν πίστεψαν ότι άντεξα. Μέχρι σήμερα και έπειτα από 15 χρόνια δεν έχουν εμφανιστεί.

Αλλά μερικές φορές θυμάμαι εκείνη την 15η Αυγούστου του 2004. Θυμαμαι τον πόνο. Ίσως για αυτό να θελω να μεγαλώσω. Θέλω να πω σε ολους τι ωραία που είναι ζωή.

15 χρονια μετά. Ωρα 5:02 το πρωί. Έχει ξημερώσει 16 Αυγούστου 2019.

Σημειώστε κυρίες και κύριοι. Είμαι ζωντανή.

[white--madness]

Την πρώτη φορά που έκανα έρωτα (ναι ξέρω πολύ προσωπική λεπτομέρεια) μου έγινε μια ερώτηση. Αν βλέπει καλύτερα ενας ζωγράφος, ενας φωτογράφος ή ενας καθρέφτης (αν θυμαμαι καλα), ενα αντικείμενο. Εγώ απάντησα ότι ήταν ο ζωγράφος. Ο άνθρωπος που ήταν δίπλα μου εξηγησε το κάθε αντικείμενο και ο κάθε άνθρωπος τι βλέπει. Τελικά κατέληξε ότι ο φωτογράφος ειναι εκείνος που βλέπει ενα αντικείμενο όπως ειναι στην πραγματικότητα.

Εκείνη την στιγμή , όσο και αν είμαι λάτρης της φωτογραφίας, δεν το καταλάβαινα. Τώρα όμως το καταλαβαίνω.

Μια φωτογραφία μπορεί να φυλακίσει μια στιγμή. Ενα κλικ και τα παντα αποτυπώνονται στην οθόνη. Στην φωτογραφία που εκείνη την στιγμή προσπαθεί να κρατήσει την πιο σημαντική λέξη. Την αιωνιότητα.

Πόσες φορές βρέθηκα μπροστά από την κάμερα και πόσες φορές τράβηξα εγώ μια φωτογραφία για κάποιον αλλον;

Ε, λοιπόν αποψε με χτύπησε εκείνη η στιγμή του παρελθόντος απο ενα κλικ.

Αρκετές φορές δεν χρειάζεται να ξέρεις το ατομο που θα βγάλεις φωτογραφία. Αν το έχετε παρατηρήσει ή μπορεί να το κάνετε και εσείς οι ίδιοι, ζητάτε απο έναν παντελώς άγνωστο να σας βγάλει φωτογραφια όταν δεν μπορείτε εσεις οι ίδιοι. Και αν καταλάθως μετά δείτε οτι αυτό που τραβηξατε ήταν καλό χαίρεστε. Στην δικιά μου περίπτωση; Θυμήθηκα.

Είδα την φωτογραφία κάποιου Απριλιου. Θυμήθηκα το ίδιο το πρόσωπο που το ξανα είδα τον Σεπτέμβριο. Λίγο πιο "σκοτεινό" μπορώ να πω αλλα είναι κάτι που πολύ θα δουν και λίγοι θα προσέξουν.

Και όταν απόψε έμαθα τι εγινε... ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΟΥ. Γιατι; Απλά γιατί; Γιατί δεν μένουμε πολλές φορές "φυλακισμένοι" στις φωτογραφίες μας; Εκεί που το χαμόγελο μας ζει για μια στιγμή;

ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΟΥ. Γιατί κάνεις δεν ακούει τις φωνές μας όταν φωνάζουμε για βοήθεια και απλά όλοι κοιτάνε το φαίνεσθαι;

ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΟΥ. ΓΙΑΤΙ;

Τελικά απόψε βγήκε δικαίως αληθινό αυτό που είχα ακούσει τότε. Η φωτογραφία που είδα απόψε. Έκρυβε την αγνότητα και όμως ήταν τόσο απροκάλυπτα φανερή σε όλους.

Και εγώ έτσι θα την θυμάμαι και την γνώρισα μέσα από δύο κλικ. Ένα αγνό παιδί που μου ζήτησε απλά να τραβήξω μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία που θα μείνει στην αιωνιότητα.

@psychysmos