พูดจบร่างบางก็ย่อเข่าลงไปตรงหน้าผม มือเล็กลูบไล้ส่วนนั้นของผมหนักขึ้นจนมันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
ผมไม่จำเป็นต้องถามเขาไปหรอกว่าเขากำลังจะทำอะไร
ไม่ต้องคิดว่าผมจะเป็นเหมือนสาวน้อยบริสุทธื์ขนาดนั้น
ผมยอมรับว่า ผมหวาดกลัวไม่ได้กลัวเฉยๆ นะ
มาเห็นการฆ่าคนตายตรงหน้า มีใครบ้างล่ะที่จะไม่หวาดกลัว
จิตใจของผม ก็อยากที่จะลิ้มลองร่างบางตรงหน้าดูสักครั้ง
“ใหญ่จัง” ร่างบางพูดขึ้นทันทีที่รูดซิปกางเกงแล้วนำลูกชายของผมที่ตื่นตัวไม่เต็มที่เท่าไหร่ออกมาสูดอากาศข้างนอก
“มันใหญ่ได้มากกว่านี้อีกนะ” ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดคำนั้นออกไป ร่างบางเงยหน้ามองผมก่อนที่จะหัวเราออกมาราวกับชอบใจหนักหนา
“กล้าพูดแล้วหนิ… ไม่กลัวฉันแล้วหรือไง”
“ถ้าจะต้องตายอยู่แล้ว… ก่อนตายมีความสุขก่อนก็ดีกว่าไม่ใช่หรอ”
และก็เป็นอีกครั้งที่คำพูดของผมทำร่างบางหัวเราะลั่น ก่อนที่จะมอบรางวัลให้ผมเป็นการครอบริมฝีปากกลืนกินลูกชายของผมอย่างถึงใจ
ยอมรับเลยว่าถึงผมจะเคยถูกคนปรนเปรอมานักต่อนักแต่..
นี่มันแบบ สุดยอดที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย
ร่างบางตรงหน้ากำลังทำให้ผมแทบคลั้ง
ริมฝีปากที่ไม่ได้อุ่นทว่ากับเย็นด้วยซ้ำ แต่เทคนิคชั้นสูงในการห่อลิ้นไล้เลียและดูดกลืนมันอย่างหนักหน่วงที่เขาทำให้ผมมันกับทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะครางออกมา
“อื้มมมม…. ดีมาก…” ผมครางเสียงแผ่ว
รู้เลยว่าอีกไม่นานผมต้องปล่อยให้ลูกๆ นับล้านของผมเข้าไปตายในปากของร่างตรงหน้าแน่ๆ
“ชอบหรอ” เขาเงยหน้าขึ้นมาถามผม ทั้งที่ริมฝีปากก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างดี
ผมยิ้มก่อนที่จะพยักหน้าให้อย่างยอมรับ
เขายิ้มหวานในคำตอบของผมก่อนที่จะขยับริมฝีปากขึ้นลงหนักขึ้น และไม่นานผมก็ปลดปล่อยน้ำขุ่นออกมา
“อร่อยจัง” พูดทั้งที่ริมฝีปากยังคงมีคราบขาวขุ่นของผมเหลือติดอยู่ ดวงตากลมแพรวพราวของเขาทำให้ผมอดที่จะดึงร่างนั้นขึ้นมาไม่ได้
ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ริมฝีปากเยลลี่อวบอิ่มของเขาทำให้ผมอยากลิ้มลอง และก่อนที่จะได้คิดอะไรไม่มากกว่านี้ ริมฝีปากของผมก็แนบลงไปยังเยลลี่สีแดงสดนั้นแล้ว
ความเย็นราวกับเยลลี่แช่แข็งไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นน้อยลงเลย แต่มันกับตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก รสชาติและสัมผัสแปลกใหม่กำลังทำให้ผมรู้สึกสนุกและอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น ผมค่อยๆ อ้าปากออก ส่งลิ้นร้อนของผมสัมผัสไปตามริมฝีปากอิ่มนั้นอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะกระตุกยิ้มขึ้นอย่างถูกใจเมื่อร่างเล็กเปิดริมฝีปากขึ้นให้ผมได้ลิ้มรสเขามากขึ้น
ผมไล้ลิ้นไปทั่วโพร่งปากหวานนั้นอย่างหลงใหล กลิ่นคาวเลือดที่แผ่กระจายอยู่ในปากอิ่มน้ำนั้นไม่ได้ทำให้ผมอยากอาเจียนเลยสักนิด มีบ้างที่ลิ้นผมไล้ไปโดยเขี้ยวคมนั้น แต่ตอนนี้แทนที่จะกลัวผมกับอยากลิ้มลองความเจ็บปวดจากมันดูสักครั้ง
เราจูบกันนานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก่อนที่จะผละออก และถึงริมฝีปากเราจะออกจากกันแต่ร่างกายเรากับขยับเข้าหาแนบชิดกันมากขึ้น ร่างบางผลักผมชิดกับริมกำแพง ก่อนที่จะโน้มหน้าลงมาที่ซอกคอของผม
“หอมจังเลย…” ผมรู้สึกได้ถึงจมูกโด่งที่แนบไปกับซอกคอ จนผมขนลุกซุ่
แล้วก็ต้องขนลุกยิ่งกว่าเมื่อได้ยินคำพูดต่อมา
“ขอ… ชิมได้ไหม” ดวงตาสวยที่เงยหน้าขึ้นมองผมราวกับกำลังขออนุญาตทำให้ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
และทันทีที่ผมพยักหน้าผมก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บจี๊ดที่ต้นคอ
“อึก…” เขี้ยวแหลมคมที่ปรักอยู่บนต้นคอผม มันเจ็บแปล๊บจนผมต้องจับต้นคอของร่างบางเอาไว้ เผลอจิกลงไปบ้างเป็นบางครั้งเมื่อร่างบางเล็กนั้นเริ่มดูดกลืนกลิ่นมันหนักขึ้น
ลมหายใจของผมเริ่มขาดช่วง ร่างสั่นเกร็งอย่างห้ามไม่ได้ และก่อนที่สติผมจะดับวูบไป ร่างบางก็ผละริมฝีปากออก
“นายอร่อยมากเลย… ฉันเลยเผลอไปหน่อย” ร่างบางบอกอย่างรู้สึกผิด
“ฉันจะตายไหม” ผมพยายามควบคุมลมหายใจแล้วเอ่ยถามออกไป
ร่างบางเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างแล้วตอบเสียงสดใส
“ไม่ตายหรอก… ฉันบอกแล้วไง
ว่าจะเก็บนายไว้กินอีกนานๆ…
รอยยิ้มยั่วยวนที่ส่งมาให้ผมทำหัวสมองผมขาวโพลน ร่างบางขยับถอยห่างจากผมเล็กน้อย เขาหันหลังให้ผมก่อนที่จะดึงกางเกงสีดำรัดรูปของเขาลงมาพร้อมทั้งกางเกงชั้นในสีหวาน ร่างบางเอี่ยวตัวหันกลับมามองผม มือนิ่มเอื้อมไปจับที่สะโพกก่อนจะสิ่งนิ้วทั้งสองข้างแหวกช่องทางรักด้านหลังให้กว้างขึ้น
ไม่รอช้าผมก็ถอดกางเกงของผมออกทันที ลูกชายของผมที่ตื่นขึ้นมาตั้งนานแล้วถูกประคองไว้ ก่อนที่จะนำไปจ่อยังปากทางที่ถูกนิ้ัวเล็กช่วยเปิดทางให้อยู่แล้ว
“อ๊าาาาาาา” เสียงหวานหูครางลั่นเมื่อผมดันแก่นกายใหญ่ของผมเข้าไปในช่องทางนั้น และก็ไม่ต้องรอให้ร่างนั้นคุ้นชินหรืออะไร ผมก็ขยับสะโพกไม่ยั่ง
ผมไม่สนด้วยซ้ำว่าซอกตึกแห่งนี้จะมีคนเดินผ่านมาเห็นหรือเปล่า
ผมไม่สนใจร่างที่นอนแห้งตายอยู่ที่พื้นข้างๆ
ผมไม่สนใจว่าร่างตรงหน้าจะเป็นมนุษย์หรือปีศาจ
ผมไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะฆ่าผมหรือเปล่า
ขอกินร่างที่แสนเย้ายั่วนี้ให้อิ่มก่อนล่ะกัน
เสียงกระแทกกระทันรุนแรงและเสียงครางลั่นของเราสองคนดังอย่างไม่อายใคร ร่างบางกำลังให้ผมเสพสุขอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน เขาสามารถรับทุกท่าทุกการกระทำของผมได้เป็นอย่างดี
ความรุนแรงที่ผมไม่สามารถทำกับใครได้ แต่ร่างตรงหน้ารับความเป็นผมได้ทั้งหมดและมันก็ทำให้ผมสุขใจอย่างถึงที่สุด
ผมถอนแก่นกายออก จับร่างบางให้หันกลับมาหาผม ก่อนที่จะดันร่างของเขาเข้ากับกำแพงแทน มือหนาช้อนสะโพกร่างบางลอยจนเขาต้องส่งมือมาโอบรอบคอของผมไว้แน่น
ผมยิ้มแล้วจุ๊บลงไปที่ริมฝีปากนั้นเบาๆ ก่อนที่จะจับเจ้าลูกชายตัวดีของผมยัดเข้าไปในช่องทางนั้นอีกครั้ง
“อ๊ะ… อ๊า…” เสียงหวานที่ดังข้างหูยิ่งทำให้ผมยัดกายเข้าหาเขาเข้าไปอีก
“มาร์ค… ฉันชื่อมาร์ค… เรียกฉัน” ผมบอกเสียงแหบพร่า
กินฉัน เท่าที่นายต้องการ”
ขอกันขนาดนี้ แล้วผมจะอ่อนแรงไปทำไมล่ะ จริงไหม
ผมไม่รู้ว่าผมกระแทกกายเข้าหาร่างนั้นนานเท่าไหร่แล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าร่างบางรูดน้ำรักของผมออกมาเยอะขนาดไหน แสงสว่างที่รอดส่องเข้ามาทำให้กิจกรรมครั้งนี้ต้องจบลง
“อ๊ะ… แรงๆ เลย… ฉะ… ฉันต้องไปแล้ว…”
ผมขยับร่างกายรัวแรงตามที่เขาต้องการ แอบเห็นจังหวะที่มือบางเผลอไปโดนแสงแล้วมีควันลอยขึ้นมา เขารีบสะบัดมือหนีราวกับสิ่งนั้นมันเป็นของร้อนสำหรับเขา
“อื้มมมม” และผมก็ปลดปล่อยอารมณ์สุดท้ายออกมา ร่างบางหอบหายใจ หน้าผากมนแนบลงกับบ่าผมราวกับต้องการที่พักพิง
