Sociale meetlat
02-12-17
Als ik kijk naar de samenleving waarin ik leef, dan is dat steeds meer geënt op het ongeremde verlangen naar hoge opleidingen, carrière, materiële pronkstukken en jezelf structureel meten aan deze meetlat. Naar mijn mening een lat van onvolmaakte aardse rijkdom.
Deze continue drift naar meer lijkt mij onbevredigend en het doel compleet voorbij streven. Dat maakt niet dat ik het onbegrijpelijk vind, in tegendeel zelfs. De maatschappij rekent je op deze punten juist af en dus ontstaat daar de honger en bij velen de noodzaak om aan deze levenswijze deel te nemen. Immers, niet conformeren aan deze machtige stroming roept bij menigeen vragen op en zorgt voor wrijving, iets wat velen willen voorkomen: doe mij maar de makkelijke weg, al gaat het tegen mijn diepste innerlijke wens in.
Sociale status wordt mede ontleend aan de opleiding die je genoten hebt, de sport die je beoefend en de functie die je op het werk bekleed.
Op cursussen werd mij altijd gevraagd om mijzelf voor te stellen. Merkwaardig genoeg noemt iedereen zijn naam die hij bij zijn geboorte gekregen heeft, zijn leeftijd en vervolgens vooral zijn betaalde baan.
Stel eens aan iemand de vraag wie hij of zij is. Je zult waarschijnlijk de bovengenoemde onderwerpen horen. Merkwaardig, niet waar?
Terugkomend op wat ik eerder schreef, is dit volstrekt logisch. Dit is namelijk waar wij op de meetlat van sociale status aan gespiegeld worden. Hieraan gekoppeld zit erkenning, waardering en mogelijkheden in het leven om jezelf te ontplooien. Een ander kan jou tot op zekere hoogte maken of breken, die bepaalt mede wie jij mag zijn. Laat ik het voorbeeld noemen van de klokkenluider. Hoe paradoxaal is dat? We willen dat iedereen eerlijk behandeld wordt en tegelijkertijd wordt hij het afvoerputje van de maatschappij. Zelfs de overheid, die er ter bescherming van de burgers zou moeten zijn, laat diegene als een baksteen vallen. De kans dat hij of zij nog een vergelijkbare functie bij een bedrijf zal vinden is klein. Wie wil er tenslotte een klokkenluider binnen zijn gelederen? Alsof je het Paard van Troje binnenhaalt.
Laten “erkenning, waardering en mogelijkheden in het leven om jezelf te ontplooien” nou net woorden zijn die voor mij duidelijke raakvlakken hebben met de belangrijkste bron waarvoor wij leven: de liefde.
Dit verklaart waarom zoveel mensen alles doen om aan die sociale meetlat te voldoen.
Ik pleit voor een andere zienswijze. Eén waarbij wij terugvallen op de bron van een werkelijk gelukkig mens zijn, de basis die in ieder van ons zit.
Hiermee zeg ik niet dat je geen geluk of liefde in jouw werk kunt vinden. Ik zou alleen zo graag willen dat deze component niet meer zo’n machtige schakel wordt in de wijze waarop wij naar een ander kijken.
Deze basis zal dan bestaan uit liefde voor jezelf, oprecht naar een ander luisteren, empathisch vermogen, naastenliefde voor flora en fauna... Dit is slechts een opsomming van enkele componenten, jij begrijpt waarin ik het zoeken wil. Stuk voor stuk schakels die in grote mate los staan van de hoogte van jouw genoten opleiding, jouw beoefende sport etc.
Hiermee raak ik direct een ander aspect aan, wat nauw verbonden is met deze meetlat: trots. Een besmet woord wat uitgaat van autonomie, eigen regie en een hoge mate van maakbaarheid. Ik denk
daar fundamenteel anders over en ik zou graag uitgaan van een ander woord: dankbaarheid. De volgende overpeinzing zal daarover gaan.
Niet vreemd dat wij anno 2017 een immense wachtlijst hebben binnen de geestelijke gezondheidszorg. De maatschappij bezwijkt onder haar eigen druk, waarbij we obsessief op zoek zijn naar geluk. Alles minder dan een hoge orde van geluk is onvoldoende. Ondanks dat dit een utopie is, zorgt het voor intense teleurstelling. Wél een teleurstelling waar men eigenlijk niet over praten mag, want het is een zwakte. Echter, er is één inmiddels geaccepteerde plek waar je dit wél mag delen: de GGZ. Netjes achter vier muren en uit het zicht van de maatschappij die pretendeert gelukkig te zijn, want die is maakbaar, zo stelt menig geluks-goeroe. Hiermee is de cirkel rond en houdt het systeem zichzelf op de been. Als je het mij vraagt, een destructieve manier van een gelukzoeker zijn.
Ik sluit af met een vraag aan jullie. Hoe waardevol zou het zijn, als wij op de vraag “wie ben jij?” antwoorden zouden krijgen als: een gevoelsmens, liefdevolle persoon, geduldige mens, dierenvriend, goede luisteraar en een echt knuffeldier?
Roberto Alvarez
P.S. volg mij ook op Instagram https://www.instagram.com/robertoschrijft/
