#mensheid

[britomart]

WHOO!!

whoo!!!!

[snoppy]

ich bin nicht deutsch aber ich liebe dein url 😳

ich bin auch nicht deutsch lmao

[beautifel]

what if we both were planted in the succession universe... and we were both employees at atn... and we died in a suicide pact... and we were both girls 😳

ohmy god come here and hold my hand

[sterrenzien]

Wereldwijd worden elk jaar hitterecords verbroken alsof het een olympische sport is en de schuld ligt natuurlijk bij de persoon die een licht te veel heeft gebruikt, de kraan een seconde te lang heeft open laten staan en te vroeg naar de verwarmingsknop gegrepen heeft in plaats van voor een extra trui te gaan.

De politieke leiders die met bazooka's staan te pronken proberen ons wijs te maken dat wij met onze waterpistolen de ozonlaag kapot hebben geschoten, dat we te veel het vliegtuig hebben genomen terwijl hun privéjets niet bewogen en dat alle hoop op toekomst op lange termijn al is vervlogen.

Maar dat gaan wij toch niet meer meemaken.

[zielsvlucht]

Het is naïef om te denken dat wanneer de technologie vooruit gaat, de mensheid dat ook zal doen.

[robertoalvarez123]

Sociale meetlat

02-12-17

Als ik kijk naar de samenleving waarin ik leef, dan is dat steeds meer geënt op het ongeremde verlangen naar hoge opleidingen, carrière, materiële pronkstukken en jezelf structureel meten aan deze meetlat. Naar mijn mening een lat van onvolmaakte aardse rijkdom.

Deze continue drift naar meer lijkt mij onbevredigend en het doel compleet voorbij streven. Dat maakt niet dat ik het onbegrijpelijk vind, in tegendeel zelfs. De maatschappij rekent je op deze punten juist af en dus ontstaat daar de honger en bij velen de noodzaak om aan deze levenswijze deel te nemen. Immers, niet conformeren aan deze machtige stroming roept bij menigeen vragen op en zorgt voor wrijving, iets wat velen willen voorkomen: doe mij maar de makkelijke weg, al gaat het tegen mijn diepste innerlijke wens in. 

Sociale status wordt mede ontleend aan de opleiding die je genoten hebt, de sport die je beoefend en de functie die je op het werk bekleed.

Op cursussen werd mij altijd gevraagd om mijzelf voor te stellen. Merkwaardig genoeg noemt iedereen zijn naam die hij bij zijn geboorte gekregen heeft, zijn leeftijd en vervolgens vooral zijn betaalde baan. 

Stel eens aan iemand de vraag wie hij of zij is. Je zult waarschijnlijk de bovengenoemde onderwerpen horen. Merkwaardig, niet waar? 

Terugkomend op wat ik eerder schreef, is dit volstrekt logisch. Dit is namelijk waar wij op de meetlat van sociale status aan gespiegeld worden. Hieraan gekoppeld zit erkenning, waardering en mogelijkheden in het leven om jezelf te ontplooien. Een ander kan jou tot op zekere hoogte maken of breken, die bepaalt mede wie jij mag zijn. Laat ik het voorbeeld noemen van de klokkenluider. Hoe paradoxaal is dat? We willen dat iedereen eerlijk behandeld wordt en tegelijkertijd wordt hij het afvoerputje van de maatschappij. Zelfs de overheid, die er ter bescherming van de burgers zou moeten zijn, laat diegene als een baksteen vallen. De kans dat hij of zij nog een vergelijkbare functie bij een bedrijf zal vinden is klein. Wie wil er tenslotte een klokkenluider binnen zijn gelederen? Alsof je het Paard van Troje binnenhaalt. 

Laten “erkenning, waardering en mogelijkheden in het leven om jezelf te ontplooien” nou net woorden zijn die voor mij duidelijke raakvlakken hebben met de belangrijkste bron waarvoor wij leven: de liefde. 

Dit verklaart waarom zoveel mensen alles doen om aan die sociale meetlat te voldoen. 

Ik pleit voor een andere zienswijze. Eén waarbij wij terugvallen op de bron van een werkelijk gelukkig mens zijn, de basis die in ieder van ons zit. 

Hiermee zeg ik niet dat je geen geluk of liefde in jouw werk kunt vinden. Ik zou alleen zo graag willen dat deze component niet meer zo’n machtige schakel wordt in de wijze waarop wij naar een ander kijken. 

Deze basis zal dan bestaan uit liefde voor jezelf, oprecht naar een ander luisteren, empathisch vermogen, naastenliefde voor flora en fauna... Dit is slechts een opsomming van enkele componenten, jij begrijpt waarin ik het zoeken wil. Stuk voor stuk schakels die in grote mate los staan van de hoogte van jouw genoten opleiding, jouw beoefende sport etc.

Hiermee raak ik direct een ander aspect aan, wat nauw verbonden is met deze meetlat: trots. Een besmet woord wat uitgaat van autonomie, eigen regie en een hoge mate van maakbaarheid. Ik denk

daar fundamenteel anders over en ik zou graag uitgaan van een ander woord: dankbaarheid. De volgende overpeinzing zal daarover gaan. 

Niet vreemd dat wij anno 2017 een immense wachtlijst hebben binnen de geestelijke gezondheidszorg. De maatschappij bezwijkt onder haar eigen druk, waarbij we obsessief op zoek zijn naar geluk. Alles minder dan een hoge orde van geluk is onvoldoende. Ondanks dat dit een utopie is, zorgt het voor intense teleurstelling. Wél een teleurstelling waar men eigenlijk niet over praten mag, want het is een zwakte. Echter, er is één inmiddels geaccepteerde plek waar je dit wél mag delen: de GGZ. Netjes achter vier muren en uit het zicht van de maatschappij die pretendeert gelukkig te zijn, want die is maakbaar, zo stelt menig geluks-goeroe. Hiermee is de cirkel rond en houdt het systeem zichzelf op de been. Als je het mij vraagt, een destructieve manier van een gelukzoeker zijn. 

Ik sluit af met een vraag aan jullie. Hoe waardevol zou het zijn, als wij op de vraag “wie ben jij?” antwoorden zouden krijgen als: een gevoelsmens, liefdevolle persoon, geduldige mens, dierenvriend, goede luisteraar en een echt knuffeldier? 

Roberto Alvarez

P.S. volg mij ook op Instagram https://www.instagram.com/robertoschrijft/

[sterrenzien]

Onszelf en onze werken wacht de dood; of nu een haven, door een koning aangelegd, de vloot beschutting biedt, of een moeras, ooit slechts geschikt voor roeien, nu de ploeglast voelt en steden voedt, of een rivier een betere loop is bijgebracht voor het gewas: geen werk van stervelingen blijft, laat staan de opgang en de frisse fleur van woorden.

Quintus Horatius Flaccus - Ars poetica (vert. Piet Schrijvers)

[sterrenzien]

Hoe verder de mens van de natuur gaat, hoe meer vooruitgang hij denkt te boeken, maar integendeel, hij wordt juist kwetsbaarder. Want wat gebeurt er als we één dag zonder elektriciteit zitten? We hebben nog nooit zo dicht gestaan bij geluk als bij totale vernietiging. Op het einde van de rit wordt de mens slaaf van zijn eigen uitvindingen.

mijn leraar Geschiedenis