Herdenken - 4/5
Eltje Doddema
View On WordPress

#dc comics#dc#batman#bruce wayne#dick grayson#batfamily#batfam#tim drake#dc fanart




seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Australia
seen from Australia
seen from Portugal
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Serbia

seen from United Kingdom

seen from Netherlands
seen from United States
seen from Italy

seen from United States
Herdenken - 4/5
Eltje Doddema
View On WordPress
Woede is ons mechanisme om de pijn die we hebben, niet te moeten voelen.
David Van Reybrouck (interview Zwijgen Is Geen Optie)
Als ge mistroostig zijt en ge weet niet goed waarom. Als ge nog eens goed wilt lachen of onnozel wilt doen zonder te moeten denken aan wat ze van u zouden vinden. Als ge van de wereld niet veel snapt en van de mensen nog minder. Als ge niet krijgt wat ge vind dat ge verdient, omdat ze u niet zien staan, de idioten. Als ge zoveel onder de mensen komt maar u toch soms ongelofelijk eenzaam voelt. Als ge op één hand de keren dat ge u vrij en onbekommerd hebt gevoeld in het afgelopen jaar kunt tellen. Als ge de dingen kapot wilt slaan, maar ge durft niet omwille van de gevolgen. Als ge zoveel wilt zeggen maar er niks uitkomt, omdat ge bang zijt dat ze uw gedacht raar zouden vinden of uw mening niet altijd zouden begrijpen. Als ge angstig zijt voor vanalles terwijl ge vroeger dacht dat ge nooit bang zou zijn, voor niets. Als ge ‘t allemaal beu zijt en ge er even tussenuit moet, de sleur, de routine die de maatschappij ons probeert op te leggen met werk/school. Als ge even uw hart wilt luchten of verlangt naar een stevige knuffel. Als ge’t even niet meer weet. Kom dan bij mij. Bij mij zijt ge veilig.
Sociale meetlat
02-12-17
Als ik kijk naar de samenleving waarin ik leef, dan is dat steeds meer geënt op het ongeremde verlangen naar hoge opleidingen, carrière, materiële pronkstukken en jezelf structureel meten aan deze meetlat. Naar mijn mening een lat van onvolmaakte aardse rijkdom.
Deze continue drift naar meer lijkt mij onbevredigend en het doel compleet voorbij streven. Dat maakt niet dat ik het onbegrijpelijk vind, in tegendeel zelfs. De maatschappij rekent je op deze punten juist af en dus ontstaat daar de honger en bij velen de noodzaak om aan deze levenswijze deel te nemen. Immers, niet conformeren aan deze machtige stroming roept bij menigeen vragen op en zorgt voor wrijving, iets wat velen willen voorkomen: doe mij maar de makkelijke weg, al gaat het tegen mijn diepste innerlijke wens in.
Sociale status wordt mede ontleend aan de opleiding die je genoten hebt, de sport die je beoefend en de functie die je op het werk bekleed.
Op cursussen werd mij altijd gevraagd om mijzelf voor te stellen. Merkwaardig genoeg noemt iedereen zijn naam die hij bij zijn geboorte gekregen heeft, zijn leeftijd en vervolgens vooral zijn betaalde baan.
Stel eens aan iemand de vraag wie hij of zij is. Je zult waarschijnlijk de bovengenoemde onderwerpen horen. Merkwaardig, niet waar?
Terugkomend op wat ik eerder schreef, is dit volstrekt logisch. Dit is namelijk waar wij op de meetlat van sociale status aan gespiegeld worden. Hieraan gekoppeld zit erkenning, waardering en mogelijkheden in het leven om jezelf te ontplooien. Een ander kan jou tot op zekere hoogte maken of breken, die bepaalt mede wie jij mag zijn. Laat ik het voorbeeld noemen van de klokkenluider. Hoe paradoxaal is dat? We willen dat iedereen eerlijk behandeld wordt en tegelijkertijd wordt hij het afvoerputje van de maatschappij. Zelfs de overheid, die er ter bescherming van de burgers zou moeten zijn, laat diegene als een baksteen vallen. De kans dat hij of zij nog een vergelijkbare functie bij een bedrijf zal vinden is klein. Wie wil er tenslotte een klokkenluider binnen zijn gelederen? Alsof je het Paard van Troje binnenhaalt.
Laten “erkenning, waardering en mogelijkheden in het leven om jezelf te ontplooien” nou net woorden zijn die voor mij duidelijke raakvlakken hebben met de belangrijkste bron waarvoor wij leven: de liefde.
Dit verklaart waarom zoveel mensen alles doen om aan die sociale meetlat te voldoen.
Ik pleit voor een andere zienswijze. Eén waarbij wij terugvallen op de bron van een werkelijk gelukkig mens zijn, de basis die in ieder van ons zit.
Hiermee zeg ik niet dat je geen geluk of liefde in jouw werk kunt vinden. Ik zou alleen zo graag willen dat deze component niet meer zo’n machtige schakel wordt in de wijze waarop wij naar een ander kijken.
Deze basis zal dan bestaan uit liefde voor jezelf, oprecht naar een ander luisteren, empathisch vermogen, naastenliefde voor flora en fauna... Dit is slechts een opsomming van enkele componenten, jij begrijpt waarin ik het zoeken wil. Stuk voor stuk schakels die in grote mate los staan van de hoogte van jouw genoten opleiding, jouw beoefende sport etc.
Hiermee raak ik direct een ander aspect aan, wat nauw verbonden is met deze meetlat: trots. Een besmet woord wat uitgaat van autonomie, eigen regie en een hoge mate van maakbaarheid. Ik denk
daar fundamenteel anders over en ik zou graag uitgaan van een ander woord: dankbaarheid. De volgende overpeinzing zal daarover gaan.
Niet vreemd dat wij anno 2017 een immense wachtlijst hebben binnen de geestelijke gezondheidszorg. De maatschappij bezwijkt onder haar eigen druk, waarbij we obsessief op zoek zijn naar geluk. Alles minder dan een hoge orde van geluk is onvoldoende. Ondanks dat dit een utopie is, zorgt het voor intense teleurstelling. Wél een teleurstelling waar men eigenlijk niet over praten mag, want het is een zwakte. Echter, er is één inmiddels geaccepteerde plek waar je dit wél mag delen: de GGZ. Netjes achter vier muren en uit het zicht van de maatschappij die pretendeert gelukkig te zijn, want die is maakbaar, zo stelt menig geluks-goeroe. Hiermee is de cirkel rond en houdt het systeem zichzelf op de been. Als je het mij vraagt, een destructieve manier van een gelukzoeker zijn.
Ik sluit af met een vraag aan jullie. Hoe waardevol zou het zijn, als wij op de vraag “wie ben jij?” antwoorden zouden krijgen als: een gevoelsmens, liefdevolle persoon, geduldige mens, dierenvriend, goede luisteraar en een echt knuffeldier?
Roberto Alvarez
P.S. volg mij ook op Instagram https://www.instagram.com/robertoschrijft/
De echte vraag is misschien niet: “Welke samenleving willen wij?” Maar: “Welke mensen brengen onze instituties voort?” #Mensbeeld #Instituten #Samenleving
Passende zorgtussen systeem en samenleving
Een goede samenleving is niet alleen stabiel, rijk of efficiënt. Een goede samenleving maakt mensen vrijer, waardiger, weerbaarder en meer verbonden — met elkaar én met de wereld die zij delen. #Samenleving #Rechtvaardigheid
View On WordPress
Verruim de horizon – Werk is geen strafblad
Pieters Pamflet Sinds de nieuwe coalitie van D66, CDA en VVD liet weten de AOW-leeftijd verder te willen verhogen, word ik bestookt met filmpjes van kromlopende mannetjes, dames achter rollators en bureaustoelen als grafkisten. Tenenkrommend. Niet omdat die beelden niet ergens waar zijn, maar omdat ze de werkelijkheid zo platslaan. Alsof ouder worden per definitie gelijkstaat aan aftakelen.…