#paniek

[leeg-hart]

mijn grootste vijand  grijpt me bij de keel en gooit me op de grond verlamt en ontdoet me van alles wat de moeite waard is en dus sta ik op schud het van me af kijk het recht in de ogen aan en omhels het het is een oorlog tegen mezelf die ik steeds wat vaker win

FAL - 30/08/2019

[woordenlettersleestekens]

WAAROM, IK WEET HET NIET

Breda, 19 oktober 2019

Ik heb te veel gezopen gisteren. Toen ik vanmorgen voor de derde keer wakker werd en naar de winkel wilde lopen om een fles goedkope cola zero en sigaretten, had ik last van paniekaanvallen. Huilend belde ik mijn ex en zei haar dat ik het allemaal even niet meer wist. Ik weet het nog altijd niet. Het gaat goed met me. Dinsdag over twee weken is er een afsluitend gesprek met mijn psychiater gepland. Meer dan de helft van mijn leven heb ik een psychiater gehad. Zeven psychiaters om precies te zijn, en een fiks peloton aan psychotherapeuten, agogen en andere zielenknijpers. Ze hebben hun werk goed gedaan. Meer dan de helft van mijn leven was ik de kopman en reden meesterknechten, waterdragers en pantserwagens zich de ballen uit hun lycra broekje om de luie en cynische kopman die ik was, te laten overwinnen. Misschien heb ik last van paniekaanvallen omdat het wielerseizoen voorbij is.

Ik bestelde vanavond een friet stoofvlees met mayonaise en at het op onder de douche. Niet om de voordelen van comfort food en het aangename feit dat je onder stromend water ook zelf niet kunt zien dat je huilt te combineren, het was omdat het me deed denken aan het frietje stoofvlees met mayonaise dat ik in de zeikende regen at op Lowlands. Toen was alles nog goed. Toen had ik nog een psychiater nodig. Toen was het wielerseizoen nog niet voorbij. Terwijl ik de lauwe druppels op mijn huid voel vallen en mijn zorgen probeer te vergeten door mezelf vol te stoppen met slappe friet kijk ik naar de verfresten die op de vloer van mijn badkamer liggen. Een paar weken geleden heb ik mijn lul vol zwarte verf gesmeerd en daarmee op de woonkamermuur geschilderd. Met grote zwarte letters heb ik ‘WAAROM’ boven de visuele uitspatting gezet omdat mensen dat altijd vragen wanneer ik ze over de aard van het werk vertel, daarmee wordt degene die die vraag stelt ook onderdeel van de kunst. Ofzoiets. Ik weet het niet.

[youare4everinmyheart]

Wat nou als deze pijn niet heelt en de angsten niet verdwijnen

[gedichtenoverdingen]

brief naar God

machteloos op zoek in bad naar een hogere macht jankend, hoofd onder water ‘t leven is nooit als verwacht- je lacht niet. schrijft een brief met druppels bad- en traanzout naar God vraagt hem een belofte maar je gelooft nog altijd niet of amper of wanhopig op een antwoord dat nooit komen zal. ‘t zal  wel, niet.

[petitjeanofficial]

Paniekzaaiers, oogsten de meeste zorgen.

j.a.

[levensecht]

Soms ben ik zo gestrest dat ik geen stress meer voel.

[mudwerks]

Paniek

Dutch film poster by Ad Werner for the film Panique/Panic (Julien Duvivier, 1946). Pictured are Viviane Romance as Alice and Michel Simon as Monsieur Hire.

[miss-take-n-blog]

Leven met PTSS

Ik vertel niet veel mensen dat ik PTSS heb. Het is nogal persoonlijk natuurlijk maar mijn ervaring is ook dat veel mensen het niet echt begrijpen. Als mensen horen dat je PTSS hebt denken ze vaak; aah wat sneu. Ze zal wel af en toe wat nachtmerries hebben en depressieve buien. Maar het is zoooooveel meer dan dat. Ja, ik heb nachtmerries. Sommige periodes zelfs heel veel. Maar het beperkt zich niet tot de nacht. Overdag heb ik regelmatig flashbacks en herbelevingen. Heftige flashbacks. Flashbacks die zo reëel en zo echt zijn dat het bijna lijkt alsof ik het moment daadwerkelijk opnieuw beleef. Zo realistisch dat ik mezelf echt moet blijven overtuigen dat ik veilig ben, dat het maar een flashback is. Soms kan ik fysiek de pijn van toen voelen. Geuren, kleuren, alles komt levensecht binnen. Flashbacks kunnen worden getriggerd door zoveel dingen. Een bepaalde blik, manier van kijken van iemand, die me doet denken aan toen het gebeurde. Een bepaalde geur. Een geluid. Je kan je er niet voor afsluiten.

Naast dit soort dingen zijn er nog de psychische littekens. Het totaal vermorzelde zelfbeeld. De angst en onrust. De problemen op sociaal gebied.

Ergens voelt het zo dubbel. Ik ben al meer dan 10 jaar weg uit die verschrikkelijke situatie. Maar ik leef nog elke dag met de gevolgen. Het voelt zo oneerlijk. Die hufters lopen vrij buiten, maar ik heb levenslang.

Ik worstel nog elke dag met de littekens van vroeger en de ptss. Soms voel ik me daarin best alleen.