Leven met PTSS
Ik vertel niet veel mensen dat ik PTSS heb. Het is nogal persoonlijk natuurlijk maar mijn ervaring is ook dat veel mensen het niet echt begrijpen. Als mensen horen dat je PTSS hebt denken ze vaak; aah wat sneu. Ze zal wel af en toe wat nachtmerries hebben en depressieve buien. Maar het is zoooooveel meer dan dat. Ja, ik heb nachtmerries. Sommige periodes zelfs heel veel. Maar het beperkt zich niet tot de nacht. Overdag heb ik regelmatig flashbacks en herbelevingen. Heftige flashbacks. Flashbacks die zo reëel en zo echt zijn dat het bijna lijkt alsof ik het moment daadwerkelijk opnieuw beleef. Zo realistisch dat ik mezelf echt moet blijven overtuigen dat ik veilig ben, dat het maar een flashback is. Soms kan ik fysiek de pijn van toen voelen. Geuren, kleuren, alles komt levensecht binnen. Flashbacks kunnen worden getriggerd door zoveel dingen. Een bepaalde blik, manier van kijken van iemand, die me doet denken aan toen het gebeurde. Een bepaalde geur. Een geluid. Je kan je er niet voor afsluiten.
Naast dit soort dingen zijn er nog de psychische littekens. Het totaal vermorzelde zelfbeeld. De angst en onrust. De problemen op sociaal gebied.
Ergens voelt het zo dubbel. Ik ben al meer dan 10 jaar weg uit die verschrikkelijke situatie. Maar ik leef nog elke dag met de gevolgen. Het voelt zo oneerlijk. Die hufters lopen vrij buiten, maar ik heb levenslang.
Ik worstel nog elke dag met de littekens van vroeger en de ptss. Soms voel ik me daarin best alleen.
