...krijgt een klein hartaanvalleke op vrijdagochtend.
Oo, mama, please, mogen we vandaag alleen naar school gaan? Smeken de twee Jongste. Nu ze het alleen naar huis komen, sinds gisteren volledig onder de knie hebben, zeg ik met een klein hartje, een beetje tegen mijn zin en tegen beter weten in, toch JA. Ik leg het onrustige duiveltje in mijn het hoofd het zwijgen op met: dit is nu groeien naar zelfstandigheid, heel goed voor hun zelfvertrouwen en Mie, hoe makkelijk gaat dat ‘s morgens niet zijn,… kan je lekker, na het geven van de nodige kussen en knuffels, in alle rust je potje platte kaas met muesli oplepelen…zalig, kijk er al maar naar uit. Maar ik geef je mijn gsm mee. Bel me zeker als je op school aankomt, dat ik niet de hele dag ongerust ben, zeg ik heel nadrukkelijk, wel minstens vijf keer. Er gaat niks gebeuren mama, stellen ze me gerust… tot de deur achter hen in het slot valt. Daar gaan ze dan van het verre Gentbrugge alleen naar het verre Gent.
Nog maar net uit het zicht verdwenen, begint mijn maag al te draaien. Ik hoor na enkele minuten een loeiende ambulance, we wonen vlakbij een ziekenhuis, mijn hart slaat een paar slagen over en ik weet dat dit geen goed idee was… Dat ze daar nog niet klaar voor zijn, of betere dat ik daar nog niet klaar voor ben… Het neigt tegen achten aan. Het ijsberen bij de telefoon begint, die mag nu wel eens gaan rinkelen…
Ze zouden er toch ongeveer mogen zijn.
Kwart na acht en ik begin me op te jagen… Zal ik zelf bellen, hmmm, dat is niet goed voor het zelfvertrouwen. Ik wil ook niet dat er strafstudie uit voortvloeit, want een gsm moet uitstaan op school en misschien is Krullebol dat wel vergeten.
Twintig na… Verdorie, ik ga bellen…uw correspondent en zo verder…. Allez! Gasten! Dat meen je toch niet! Mijn ongerustheid wordt groter en omdat zij mijn gsm mee hebben, zitten daar ook al mijn nummers in, inclusief die van potentieel bereikbare Schoolmama’s. Doeme toch!
Dan maar facebook opentrekken en iedereen die mogelijks een glimps van hen kan opgevangen hebben een berichtje sturen…. Geen reactie, het blijft stil… te stil naar mijn zin op dit moment.
Volgende stap: nummer van het schoolsecretariaat googlen en met de vaste lijn bellen. Da’s wel Het Kind in diskredie brengen, maar hij heeft zich niet aan de afspraak gehouden, dus wat zou het…
Oh mevrouw, dat is meestal een goed teken, waarschijnlijk gewoon vergeten. Ik zal eens voor u gaan kijken en bel u dan terug… De minuten kruipen tergend traag voorbij. Ik zit bijna letterlijk op de telefoon om zeker onmiddellijk te kunnen opnemen.
Waarom hebben ze niet gebeld. Waarom heb ik ze alleen laten gaan? Onnozele! Plots is er meer ochtendstress dan ooit ter voren, Ik krijg er hoe langer hoe meer spijt van … binnen enkele minuten moet ik zelf de deur uit. Maar nog steeds niets…
Ze zijn zo zelfverzekerd als roodkapje, toen ze grootmoeder koekjes ging brengen, de deur uitgestapt, maar ook zij werd met kapje en al opgeslokt door de grote boze wolf… Ik hoor mijn eigen overbezorgde moeder belerend praten in mijn hoofd, in onze huidige maatschappij weet je toch nooit niet. Was dat nu wel slim? Ze zijn wel nog klein… Angst genereerd angst, natuurlijk, dus als ik daar aan toe geef kan ik De Kinders beter opsluiten in een gouden kooitje en dan nog gaan ze misschien onverwachts vliegen.
Maar dan plots rinkelt de telefoon. Ze zijn op school en Het Krullebolle-warhoofd was het natuurlijk vergeten, zoals hij duizend dingen op een dag vergeet.
Ik had het kunnen weten en heradem. Ping, klinkt het wat verder op, een berichtje van de Schoolmama: heb daar een Krullenkop van jou zien rondhotsen op de speelplaats. Wat ben ik opgelucht!
Als ik het later in de groep gooi zijn de vriendinnen verdeeld. De ene noemt me onverantwoord en vind De Kinders nog veel te klein om die verantwoordelijkheid te kunnen dragen, wat ik kan begrijpen…want mijn twijfels zijn heel duidelijk aanwezig. De andere vindt dat kinderen tegenwoordig teveel betutteld worden en onderschat en ook daar kan ik me volledig in vinden… Ik ben niet iemand die hen angstvallig afschermt, maar eerder in het leven gooit en erna stilletjes een schietgebedje doet in de hoop dat ze op hun pootjes terecht gekomen zijn…niet altijd zo verstandig, maar ja, wat is de juiste manier. Ik weet het niet. Zal toch maar even een oude gsm op duikelen en voorzien van een pre-paidkaart voor de volgende keer, dat ze het in hun hoofd krijgen de held uit te hangen en ik besluit daarin mee te gaan. Want één ding is me heel duidelijk: wat het loslaten van De Kinders betreft, heeft Mama het het moeilijkst…
Yours truly,
MissMamaMie