Δεν ξέρω αν αυτή τη φορά γράφω για να βγάλω ότι έχω μέσα μου ή για να σφίξω λίγο ακόμα τον καλοσχεδιασμένο κόμπο στο λαιμό μου.
Παρατηρώντας τους δείκτες του ρολογιού να γυρνάνε αργά και τις μέρες να κυλάνε τόσο γρήγορα όντας ενέλπιστα κενές, προσπαθώ να ξεμπερδέψω το κουβάρι στο μυαλό μου.
Οι προσπάθειες μου αδυνατούν να διαρκέσουν έστω και έναν κύκλο του μικρού δείκτη. Ουτε λεπτό.
Πέφτει η αυλαία και σκοτάδι.
Ακόμα μια φορά που το κοινό δεν χειροκρότησε.
Αν εαυτέ μου αποτυγχάνεις στις εσωτερικές σου μάχες, γιατί έχεις βλέψεις να αλλάξεις τον κόσμο?
Ποιούς μαύρους τοίχους θα γεμίσεις πολύχρωμα γκράφιτι και ποια σύνορα θα πηδήξεις?
Ό,τι ξεκίνησες έμεινε μισό.
Σε τρομάζει οτιδήποτε μπορεί να διαταράξει τους κόμπους και τα αγχη σου.
Έμαθες να ζεις με αυτά και ας εχουν βάλει τα χέρια τους στο λαιμό σου και σε πνίγουν οσο φωνάζεις "σώσε με".
Προσπαθείς στα λόγια να τα πολεμήσεις και να πείσεις τον εαυτό σου πως είσαι καλα, μα ζεις σε ενα σπίτι μόνη, με κλειστά παράθυρα και μουσικη απ'το περιθώριο.
Στις πράξεις υστερούν όλοι.
Και εγώ εαυτέ μου, τα παράπονα που έχω απ'τον κόσμο, τα έχω και από εσένα.
Γιατί μεγαλώνεις και μοιάζεις να γίνεσαι ένα με τη μάζα.
Κάθε μέρα που περνάει και μένεις άπραττη, λες "Από Δευτέρα.."
Πόσες Δεύτερες πέρασαν και τι άλλαξε?
Μην απαντήσεις και μην κοιτάξεις πίσω τώρα.
Μην ψάχνεις τους λόγους που σε οδήγησαν να γράφεις τώρα όλα αυτά, γιατί θα σε φάνε οι τύψεις για τα λάθη σου.
Και όλα είναι φαύλος κύκλος όσο μένεις παθητική.
Γι'αυτό εαυτέ μου δεν ηρεμείς ποτέ.
Και δεν ξέρω αν θα θα καταφέρεις κάποτε.
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, μα άραγε, υπάρχει η ελπίδα για να τη δω νεκρή?
Δέξου πως θα πονάς αθόρυβα.
Αθόρυβα, γιατί κανείς δεν νοιάζεται και γιατι ότι έχεις στο κεφάλι σου δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό.
Καταπιέσου, πνίξε τα πάντα μέσα σου και μην ξεσπάσεις ποτέ.
Μην κάνεις ποτέ το λάθος να μιλήσεις..#(!)
