#narcisme

[slythzriins]

@scrpcntfathcr papa, i have an important question. would you let me keep it? 🥺

( @narcisme tagging mama so she sees how this thread develops. 🤭 )

[tmvoldemort]

"Is this because I am trying to get Draco killed?"

[soulswordlesbian]

GAY!!

😱 where???

[obsidianwarden]

a small thing for @narcisme

The dungeon fire flickered low in its grate, casting the Slytherin common room in eerie, green-lit shadows. It was late - long past when the first-years had scurried off to bed, long past when most of the older students had given up on their essays and retreated to their dormitories. But Severus Snape sat hunched over a parchment, quill scratching furiously as he muttered to himself, equations and potion ingredient interactions twisting through his mind.

You'll give yourself a hunch if you keep sitting like that. came a familiar, silky voice.

Severus looked up. "Perhaps then the Gryffindors will finally have something accurate to call me."

As Narcissa Black slid gracefully into the seat opposite him, she did not bother to ask if it was taken. It never was. Her hair was immaculate, as always, the silky strands falling over the shoulder of her pristine robes - robes that would never dare wrinkle, even under duress. Severus often suspected magic was involved in their upkeep.

When he'd arrived at Hogwarts - poor, half-blood, sharp-tongued and sharper-minded - he had been a natural target. His intellect had given him value, but Narcissa had given him protection. With a few carefully chosen words and the effortless command that only a Black could wield, she had made it clear that Severus Snape was not to be toyed with. Not openly, at least.

He tapped his quill against the parchment, eyes glinting in the firelight.

"Are you going to send me to bed?"

[thechosengryffindor-archive]

❛ don’t come any closer , that’s far enough . ❜ from @narcisme

Harry paused, his wand drawn as he looked at the older woman, "You're not scared of me, seriously?" There's a hint of frustration to his voice but right now he would need to play by her rules. Maybe becoming an auror had been a mistake, maybe he wasn't meant for this- but nothing else seemed to bring him much joy lately either; not after the war...

Not after everything.

Harry slid his wand into his pocket, but he kept his hand within reach so he could grab it if this went south. "Mrs. Malfoy I'm more than happy to play by your rules because this is your house. But with everything going on I'm going to be coming around here a lot i reckon."

The impatient part of him wanted to just stun her and look around like he was supposed too- but he had to be civil, Harry was representing the ministry for this visit. "So, why exactly am I stopping here?"

[petitjeanofficial]

Een gesprek met jou is een monoloog.

Merol

[slythzriins]

hey darling!! i think i am very late to the party but.. responding to your ship inbox meme:

draco & pansy are such cute platonic ship material especially in their later years

draco & astoria of course

theo nott & pansy parkinson... 👀

or anyone other than draco with pansy parkinson i'd just love to see her paired up because she deserves it. i love that girl with the whole of my heart

WHO DO YOU SHIP MY CHARA./S WITH MEME !

you are NEVER late to the party, mother dearest ! pansy and draco do have a special place in my heart and i am so eager to write them out. she seems to be one of the few slytherin girls he would possibly be open with, and i am living for it.

ironically, i am not huge on draco and astoria. i ship it, but not as heavily as i do with other ships — perhaps because we never got to see much of it on screen or read much of it on the original books. it seems cruel to me that draco was paired with someone that he would lose so early on, but then again, the writer is an avid draco hater, so of course she would go on to try make his life complicated, full of grief and hard even after the war. this doesn't mean that i am not open to writing it though! @ astoria writers, come my way, let my draco learn to love you. <3

theo and pansy. where do i begin. yes, yes, please. i need to give this one a solid go, but it sounds perfect, great. chaotic for sure, but the potential for greatness is definitely there.

i am currently writing with a pansy ( huge shout-out to @luminescenc1e for their amazing pansy portrayal ! ) with adrian pucey, and all i can say is that their dynamic is already one i very much enjoy and cannot wait to explore more of. i would apologise for adrian being a bit of a simp, but who could blame him for such when it's the pansy parkinson, right?

[vaagtaalgebruik]

Lieve mama,

De laatste tijd denk ik steeds een beetje meer aan jou. Het is nu bijna vier maanden geleden dat wij elkaar voor de laatste keer diep in de ogen hebben aankeken, je zei dat je hoopte dat ik een beetje rust zou krijgen. Die rust die heb je me zeker gegeven, drie maanden heb ik niets van je gehoord. Toen was daar je verjaardag, ik was eigenlijk nog niet helemaal toe aan contact, maar ik wist wel dat dit een uitgelezen kans was. Ik stuurde je bloemen, waarvan ik zeker wist dat je ze mooi zou vinden. Opnieuw deed je me twijfelen aan mezelf, een bedankje kwam namelijk pas veel later, vond je ze dan toch niet mooi? Dat kon haast niet, ik wist zeker dat je deze mooi zou vinden! We appten even, maar een gesprek kon je het eigenlijk niet noemen, of vind jij van wel mam?

Ik ben nu in behandeling, de dokters zeggen dat onze relatie mij een traumatische ervaring heeft bezorgd, wist je dat? Ik heb me er een tijdje tegen verzet, maar de dokters zeggen dat die houding ook door onze relatie komt. Na een aantal onderzoeken blijkt er een hoop mis met te zijn, het gaat niet zo goed met me mama. Het is moeilijk te beschrijven, maar in mijn hoofd is het echt een chaos. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aanmoet, het is een beetje net zoals toen ik mijn kamer van je moest opruimen na onze ruzie. Niets stond meer op zijn plaats. De dokters zeggen dat het goed is om van me af te schrijven, dus dat doe ik nu. Ik schrijf je deze brief die ik waarschijnlijk nooit ga versturen. Ik heb een beetje research gedaan en al snel kwam ik erachter dat ik niet de enige ben. Ik ben niet het enige kind met een mama (of papa) zoals jij, ik las ervaringen van kinderen zoals ik. De meeste zien hun mama niet meer en willen dat ook niet, ik weet niet of ik je niet meer wil zien. Ik blijf denken dat wij anders zijn, dat wij niet net zo als die anderen gezinnen zijn, maar zijn we dat wel? Geloof me er zijn echt dagen dat ik heel graag naar je toe zou willen rennen, je vast zou willen pakken en je nooit meer wil laten gaan. Maar er zijn ook dagen waarop ik terugdenk aan ons en aan wat je met me deed en dan denk ik dat het misschien wel beter is, voor mij in ieder geval. Soms kom ik stukjes van jou tegen, in mijn spullen of op het werk. Ik raak dan elke keer een beetje in paniek, ik ben bang wat anderen zouden vinden van de manier waarop wij met elkaar omgaan, namelijk niet. Ik zou willen dat we een knoop door konden hakken, maar voor nu denk ik dat we even niets moeten willen, ik weet namelijk niet wat ik wil. Ik weet niet wat ik van jou wil.

Liefs, je dochter.