Object-Oriented Detruus

seen from Italy
seen from United States
seen from Germany
seen from United Kingdom

seen from Italy
seen from United States
seen from China
seen from United States

seen from Australia
seen from China

seen from Australia
seen from Germany

seen from Italy
seen from United States
seen from United States

seen from Brazil

seen from Brazil
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Italy
Object-Oriented Detruus
Subject Object "Self" in Python OOP
The difference between classes and instances are like programs vs. records. Programs have functions attached, but records store more basic data items. Ie. Employee class might have giveRaise() method defined on the class, but smaller details like name and address can be on the instance.
From the previous article on OOP, I noted that OOP inheritance works as search trees. Here the instance I1 is copied from class C1, which is itself a subclass of C2 and C3.
When an attribute is called, it resolves to the first namespace match it finds. For example, I2.name might resolve to C2.name, if that is the first place where it exists. Note that the search goes from left to right, so C2 has priority over C3.
Method calls work in the same way, if method I2.w is a reference call to method C3.w it means
"Call the C3.w function to process I2."
The method definition exists in memory only in the class, and the instance holds the data necessary that is relevant to the method call. When the method on C3 is executed, it's passed the entire I2 namespace to it as a first argument.
C3.w(I2)
This is where the self call would come from, by convention the variable is called self in python. The Instance is not explicit, it's implicitly defined.
It's called object-oriented because there is always a subject object when operations are run.
I can’t breathe when you…
Oil on canvas
30x40”
2022
Αντικειμενοστραφής Κοσμοθεώρηση
Ας υποθεσουμε ότι η κοσμοθεωρία ενος ανθρώπου είναι μια ψηφίδα, και μαζί όλοι οι άνθρωποι συνθέτουν ένα ψηφιδωτό. Πώς θα έμοιαζε άραγε η εικόνα που θα αναπαριστούσε; Θα μπορούσα κάλλιστα να το πάω με pixels και εικόνα jpeg, αλλά στα πλαίσια της φιλοσοφίας αυτής, ίσως ταιριάζει καλύτερα το ψηφιδωτό. Τελοσπάντων, για να φανταστώ αυτή την εικόνα, θα πρέπει να αναλογιστώ ποιά είναι η κοσμοθεωρία του καθενός, να τις πάρω όλες και να τις βάλω σε μια σειρά σε ένα γράφημα στο xyz αλλά αυτό έχει αρκετές μεταβλητές ώστε μου είναι αδιανόητο να το κάνω. Θα αναλογιστώ λοιπόν μέσω της πιο απλης οδού, δηλαδή του πώς δημιουργούνται και διατηρούνται οι κοσμοθεωρίες των ανθρώπων, όπου για διευκόλυνση μου θα τις λέω εν συντομία κθ. Άρα, κθ (ατομική κοσμοθεωρία) = ψηφίδα. Οι κθ διατηρούνται με το να βρίσκονται πλησίον άλλων παρόμοιων με αυτές κθ, με μια ελαφρία ίσως παραλλαγή. Ας αναλογιστούμε την διαφορά μεταξύ των κθ του κοντινού μας κύκλου και ενός κύκλου άσχετου με αυτού, όπου από τον δεύτερο, γνωρίζουμε 1 άτομο. Συνήθως οι κθ του κύκλου μας φαίνονται να έχουν πολύ λιγότερες διαφορές μεταξύ τους, όσο κι αν κοντραριζόμαστε καθημερινά μεταξύ μας, σε σχέση με αυτές ενός διαφορετικού κύκλου. Υπάρχει δηλαδή ένα κυρίαρχο γνώρισμα που ξεχωρίζει τον κάθε κύκλο. Άρα, ο κάθε κύκλος οικείων ατόμων μεταξύ τους αποτελούν γειτονικά κθ ή γκθ (για διευκόλυνση), που μοιράζονται ένα πυρήνα ή μια πηγή κοινών πεποιθήσεων, για τη διαμόρφωση τους. Άρα, γκθ (σύνδεση ατομικών κοσμοθεωριων) = σημείο εφαπτόμενων γωνιών γειτονικών ψηφίδων. Βέβαια, οι άνθρωποι, καθώς γνωρίζουν συνέχεια νέα άτομα ή πεποιθήσεις και μπορούν να είναι ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες και κοσμοθεωρίες, δε χωρίζονται τόσο αυστηρά μεταξύ τους σε γκθ, καθώς οι κθ δεν είναι και κανένα απόλυτο μέγεθος, ίσα ίσα είναι εξαιρετικά ευμετάβλητες και επηρέαζονται από το οποιοδήποτε ερέθισμα. Για να κάνουμε μια πρώτη προσπάθεια οπτικοποίησης του ψηφιδωτού, θα λέγαμε ότι η κάθε μια ψηφίδα έχει ένα κυρίαρχο χρώμα, παρόμοιο με τα πλησιέστερα του, όπου κατά το χρόνο αλλάζει απόχρωσεις, διατηρώντας πάντα τον ίδιο χρωματισμό στο σημείο που εφάπτεται με τα πλησιέστερα του. Στη συνέχεια, θα προσπαθήσω να οπτικοποιήσω το σχήμα της κάθε ψηφίδας, όπου τα πράγματα γίνονται λίγο πιο αλλόκοτα, σχετικά με το τι συνηθίζουμε να φανταζόμαστε όταν σκεφτομαστε ένα ψηφιδωτό! Οι κθ για να υφίστανται χρειάζονται μια τροφοδοσία (ρεύμα) από τον εγγέφαλο. Ανάλογα λοιπόν με την ποσότητα της παρεχόμενης τροφοδοσίας, έχουμε και μία έκταση κοσμοθεωρίας που μπορούμε να διαχειριζόμαστε ανα πάσα στιγμή. Αυτή η έκταση όπου και αποτελεί το εμβαδό μιας ψηφίδας, αυξομειώνεται συνέχεια ελαφρώς, ανάλογα με την φυσιολογική κατάσταση του εγγεφάλου ανα περιβάλλον/δραστηριότητα σώματος. Το σχήμα της ψηφίδας είναι κατά κανόνα πολυγωνικό. Η κάθε γωνία αποτελεί μια ξεχωριστή προσέγγιση μιας κθ για κάθε άλλη ομάδα κθ. Εδω υπάρχει βέβαια κάτι ενδιαφέρον, βάση γεωμετρικών κανόνων. Οι γωνίες μπορεί να είναι από 3 και πάνω για να υφίσταται κοσμοθεωρία. Ενώ με άπειρες γωνίες, τείνουμε σε κύκλο! Πώς αντιπροσωπεύονται όμως αυτοί οι κανόνες στις κοσμοθεωρίες; Οι άνθρωποι για να αποτελούν τμήμα του ψηφιδωτού, ως κθ (ψηφίδες), θα πρέπει να συνθέτουν την κοσμοθεωρία τους από τουλάχιστον 3* διαφορετικούς κύκλους κοσμοθεωριών. Θα μπορούσε να είναι η οικογένεια, οι φίλοι και οι συνεργάτες για παράδειγμα, που αποτελούν τις 3 γκθ (γωνίες ψηφίδας), για τις οποίες, η μοναδιαία και προσωπική μας κθ μπορεί να αναλάβει και να διαχειριστεί. Καπώς έτσι συνηθίζεται να επιλέγουμε τους ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή μας, καθώς επιλέγουμε άτομα που η κοσμοθεωρία τους έχει κοίνα σημεία ή συμφωνεί εν μέρει με τη δική μας. Προφανώς, οι γωνίες/γκθ μπορόυν να αυξάνονται ή να μειώνονται. Όσο περισσότερες γωνίες, δηλαδή όσο περισσότερες κοσμοθεωρίες κοντινών μας κύκλων λαμβάνουμε υπόψη, τόσο πιο ολοκληρωμένη είναι η κοσμοθεωρία μας. Σύνηθως τις χρονικές περιόδους που παρουσιάζεται άυξηση στον αριθμό γωνιών, διακρινόμαστε από μεγαλύτερες ανοχές και δεκτικότητα για τα περιβάλλοντα μας. Οι κύκλικές ψηφίδες θα πρέπει να είναι άτομα που παρουσιάζουν αποδοχή απεριόριστου πλήθους γκθ/γωνιών και η κοσμοθεωρία τους λαμβάνει υπόψη πολλά περισσότερα για πεπερασμένο χρονικό διάστημα. Ως προς την απόχρωση τήνουν προς το λευκό καθώς τα χρώματα από τις εφαπτόμενες γωνίες των γκθ κατακλύζουν τις κυκλικές αυτές ψηφίδες με μεγάλες ταχύτητες. Τα άτομα σε αυτή την κατάσταση μπορεί να αποτελεσούν και πυρήνες/πηγές πεποιθήσεων για τους γύρω τους. Κατά την αύξηση των γωνιών της κάθε ψηφίδας, θα πρέπει οι πλευρές που σχηματίζουν την γωνία να επιμηκύνονται μέχρι να βρούν ένα διαφορετικό, νέο γκθ. Ή αλλίως, ο άνθρωπος βρίσκεται σε αναζήτηση για μια νέα έμπνευση, σε άγνωστους απομακρυσμένους κύκλους ανθρώπων από το δικό του. Συνοπτικά, το ψηφιδωτό αυτό παρουσιάζει μια πολύ πιο ανήσυχη εικόνα όταν το παρατηρεί κανείς κατά το πέρασμα του χρόνου, σε σχέση με ένα που υπάρχει σε κάποιο ιστορικό αξιοθέατο. Οι ψηφίδες αλλάζουν διαρκώς μέγεθος, αριθμό γωνίων, αποχρώσεις, με συνέπεια τα σχήματα και τα χρώματα να είναι εντελώς ακαθόριστα κατά τον χρόνο. Βέβαια, ως προς την κλίμακα του χρόνου, οι εναλλαγές αυτές είναι αρκετά βραδείες ώστε αν το παρατηρούσαμε σε πραγματικό χρόνο να μην αντιλαμβανόμασταν το ανήσυχο πνεύμα του σε τέτοιο βαθμό. Η συνολική εικόνα του ψηφιδωτού; Το ψηφιδωτό θα πρέπει να ειναι οπτικά διαφανές! Μη ξεχνάμε ότι αναφέρομαι σε κοσμοθεωρίες και όχι στον ίδιο τον κόσμο. Ουσιαστικά, πίσω από το ψηφιδωτό, από τη μια πλευρά του δηλαδή, υπάρχει ο κόσμος ώς είναι και από την άλλη πλευρά το μάτι σας ή ο παρατηρητής. Η εικόνα που θα βλέπατε λοιπόν μπορεί να παρομοιαστεί με αυτή, αν κοιτούσατε μέσα σε ένα υπερμέγεθες αυτοπεριστρεφόμενο καλειδοσκόπιο! *Bonus: Γιατί υφίσταται η κοσμοθεωρία μας, μόνο αν συνδέεται με 3 διαφορετικά group κοσμοθεωριων; Ας αναλογιστούμε ορισμένα παραδείγματα 2 συνδυασμών γκθ: οικογένεια-φίλοι, φίλοι-συνεργάτες, συνεργάτες-οικογένεια. Η αλήθεια είναι ότι αδυνατώ να φανταστώ μια ολοκληρωμένη πνευματική οντότητα με μόνο 2 παράγοντες ερεθισμάτων. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι η οικογένεια αντιπροσωπεύει τη θεμελίωση της κθ, οι φίλοι τη ανάπτυξη/διαμόρφωση της, ενώ οι συνεργάτες την διάδοση/επαλήθευση της!
Alfredo Aceto. Olive Sea Snake Digesting a Watermelon, 2018.
polystyrene, fiberglass, acrylic resin, paint
As a object-oriented programming language, Python supports the use of classes and objects. Most of the programming language is objects.
As the name suggests, object-oriented programming refers to the use of objects in programming. It basically aims to implement its basic…
In general, object-oriented programming is a paradigm that includes classes and objects to structure a software program into simple, reusable pieces of code. Classes in OOP are like templates that help in the creation of a software blueprint, whereas objects in OOP are data structures that contain code and data in one. It is used by developers, software engineers, and Web Design and Development Companies.
Java Template Method Pattern in 3 Minutes
Java Template Method Pattern in 3 Minutes
The template method pattern is a behavioral design pattern in GoF’s design pattern. In my opinion, it is fundamental and worth knowing and learning. It opens up our eyes to many of the usual ways of object-oriented design. In this pattern, the father class (the abstract superclass) defines the skeleton/algorithm of an operation in terms of a number of high-level steps. The detailed steps are to…
View On WordPress