Discover Top Posts Tagged with #ontplooiing

Creatieve therapie

Toen ik de ruimte binnen liep waar ik creatieve therapie zou volgen in een groep, dacht ik dat ik door mijn hoefjes zou zakken. Het was me te bekend. De verfpotten en kwasten, de onderleggers en de kleurpotloden. De inrichting van de tafels en de stand van de stoelen.

Alles in mij schreeuwde dat ik aan de andere kant had moeten staan. Dat het oneerlijk was dat ik nu gestroomlijnd het weekprogramma van de opname afdeling moest volgen, terwijl ik eerder nog als activiteitenbegeleider aan de slag was geweest. Ik had passie voor mijn vak in het dagcentrum waar ik als persoonlijk begeleidster had gewerkt met mensen met een verstandelijke beperking.

Vrijwel iedere dag sleurde ik mezelf uit bed, vechtend tegen onzichtbare demonen en een zwarte zee van depressie. Ik stapte op mijn fiets en fietste van het dorp waar ik woonde naar een buitenwijk van een grote stad. Ik had een hekel aan de stinkende auto’s die de lucht bevuilde. Het industrieterrein waar ik doorheen moest fietsen deed pijn aan mijn ogen. Maar ik deed het. Ik ging iedere dag naar mijn werk, om mijn cliënten te eren. Zo ervoer ik dat. Ik deed alles wat ik kon om de mens met een verstandelijke beperking meer mens te laten zijn.

Ik had oog voor privacy, zo weigerde ik twee mensen tegelijk te verschonen in een ruimte zonder afscheiding. Het was een log zorg systeem waar ik in werkte. Maar weer ging ik tegen de stroom in, tegen beterweten in de verbinding aan met mijn cliënten en collega’s.

Tegen beter weten in, want ik wist diep van binnen dat ik dit nooit vol zou kunnen houden. Iedere dag was een worsteling, een toneelstuk dat ik opvoerde en waarvan ik de winnares was. Ik voelde me gevangen in het ritme van het rooster, in de seconden die ik niet aan mezelf terug kon geven, maar op een vaste plek op een vaste tijd ze zou schenken aan mijn werk.

Ik zocht tussen de bakstenen naar het voegsel. Dat voegsel is vloeibaar en biedt alle vrijheid. Ik zocht naar ieder gaatje dat ik kon vullen met mijn creativiteit. Het was moeilijk, want er waren veel regels, protocollen. Mappen vol met rapportages, ondersteuningsplannen, inkomende post, uitgaande post, een postvak met mijn naam erop. Ik zocht naar de vrijheid die me de adem zou kunnen geven die van me afgepakt was.