#ingewikkeld

[mindful-but-heartless]

Hoe zou het voelen?

Om weer een geliefde te hebben... Is het anders of hetzelfde?

Ben het spelletje stilaan beu aan het worden, want het veranderen van pionnen brengt me toch niet meer geluk.

Misschien moet ik dit tactisch aanpakken of een ander spel kiezen waar ik beter in ben?

Stop dit spel maar, ik zoek wel iets anders. Mezelf bijvoorbeeld.

~M"M

[mompelen]

Ik weet niet meer wat ik wil en soms weet ik niet meer wie ik ben. Wat ik wel weet is wat ik niet wil, maar duidelijk maken wat ik niet wil is een stuk moeilijker dan gewoon stilletjes verder doen met hoe het al was.

- Maar gaat dit me gelukkig maken?

[sammieschrijft]

Dichte deur

Dat ik niet tegen dichte deuren kan wist ik eigenlijk wel.

Dat ik een gordijntje in de slaapkamer heb hangen als deur en dat het een beetje raar is wist ik ergens ook eigenlijk wel.

Maar dat ik hem niet meer terug hang. Of geen nieuw stangetje koop. De wc deur open moet laten, de bus niet meer in kan lopen. In paniek raak als er een auto voor mijn tuinhek stilstaat..

In de winkel in paniek raak als er links een kinderwagen en rechts een kind de weg blokkeert..

Dat zelfs Dolly naast mij op het prikbord mij… mij doet dissociëren

En ik onderweg naar therapie bevries midden op straat…

Omdat..

Ik in een dichte separeer cel heb gewoond.

Twee reeksen.  Vijf nachten.

Ben de tel kwijtgeraakt.

De deur zonder klink. Geen wc, enkel een kartonnen bak.

Een blote kont,

een krijtje

en een camera.

Dat ik nu niet meer slaap, omdat.. ik moet huilen en niet kan stoppen. Omdat ik niet weet hoe ik morgen op moet staan. Naar buiten moet gaan. Mijn been uit bed moet zetten. De buurman aan moet kijken.

Hoe straatschoffies juwelen stelen. Stenen door ruiten gooien. Opgepakt worden. Niet in cellen belanden of maar voor even. En wel hun kleren aan mogen houden. En wel hun riemen die blinken mogen dragen. En hoe zij wel een wc in hun cel..

Ik kan niet slapen omdat ik denk aan hoe ik mijzelf iedere dag uit bed hees, om mijn cliënten te helpen, te verzorgen. Zichzelf veilig te laten voelen. Hoe ik de woorden mijn mond niet uitkrijg zonder te huilen of zonder het behang van de muur te krabben dat ik ooit hulpverlener was die vocht voor vrijheid en dat ik nu alles ben wat ik niet wilde.

Vijf jaar voor mijn separeer opsluiting als suïcidale patient ben ik in de functie van persoonlijk begeleider vanwege visieverschil bij het dagcentrum waar ik werkte weggegaan omdat ik een cliënt vast moest binden met handboeien van staal, lammetjeswol en leer. En hoe we met alle disciplines, (waaronder een orthopedagoog en een arts verstandelijk gehandicapten) nu juist de andere weg ingeslagen waren die van: de cliënt op zichzelf laten vertrouwen, van nabijheid in plaats van inzet van vrijheid beperkende middelen, van stap voor stap de vrijheid in.

Voor het slapen denk ik steeds aan hoe ik tegen mijn manager zei op het moment dat het handboeienbeleid mij bekend werd: ‘Ik doe dit alleen als je mij een werkopdracht geeft.’ Hoe hij zei: ‘Ik geef je een werkopdracht.’

Hoe ik: ‘Ok’, zei. En we allebei wisten dat mijn laatste werkmaanden onder hem als manager waren ingegaan.

Hoe zij, de cliënt, een paar dagen later, toch ineens met spoed wel de juiste zorg kreeg, zodat zij niet langer die vrijheid beperkende maatregel opgelegd kreeg en ik op een andere plek verder ging werken aan veiligheid. Vanuit de cliënt. Met de cliënt. Samen. Hand in Hand.

En dat is op een of andere manier op GEEN ENKELE MANIER  te rijmen met Sammie Eck die zelf harder en extremer drie jaar later compleet uitgekleed met alleen een blauwe scheurjurk zonder onderbroek in een keiharde separeer cel beland.

Wilt u weten hoe ik mijn diploma heb behaald?

Door Henk te leren dat hij tijdens momenten van hoge spanning, wat zich uitte in zelfverwonding en fysieke agressie naar zijn begeleiders, ook rustig kon worden in het lokaal waarin hij werkte, en daarvoor niet de separeer cel in hoefde, zoals hij alle twintig jaar daarvoor wel moest.

Dus vergeef mij alstublieft dat ik niet kan slapen zonder pillen. Dat ik huil in bed naar de maan. Niet weet hoe ik op moet staan. Vergeef mij alstublieft dat ik nog even een uitkering ontvang. Zodra ik kan ga ik weer werken. In een magazijn. Iets, maar niet meer in de zorg, want gebroken als ik ben kan ik er niet meer werken.

Als hulpverlener vocht ik voor veiligheid zonder opsluiting en onnodige vrijheid beperkende middelen en later belandde ik als patiënt in een van de laatste separeercellen die het land nog kent. Twee reeksen. Vijf nachten. Zes jaar geleden. Voelt als nu.

“We kunnen het gewoon noemen zoals het is. Je hebt een trauma.”

- Dolly, psychotherapeut

[mindful-but-heartless]

Verblind

Uw aanwezigheid is onvermijdelijk en het maakt me gek.

[peterpauldoodkorte]

Kennis verandert niemand

Maar samen oefenen wel Ergens in 2020 dacht iemand: “We moeten iets doen aan die wachttijden.”Een herkenbare reflex. Als het vastloopt, wil je een knop om aan te draaien. Meer mensen. Minder regels. Een nieuw formulier. En vooruit, nog een taskforce. Fast forward naar nu. Er ligt een landelijk programma, er zijn regio’s aangehaakt, rapportages geschreven, workshops georganiseerd, modellen…

Kennis verandert niemand

[i-believe-in-miracles]

Het raadsel van leven

Leven in deze tijd, in deze wereld is soms zo'n raadsel. Soms lijkt het super simpel. En soms lijkt het mega ingewikkeld. Zou het niet een beetje van beide zijn? Of zou je zelf kunnen kiezen? Welk van de twee op de voorgrond staat. 

[sammieschrijft]

Wie ben jij?

Uiteindelijk geven we de ander wat we zelf niet hebben gehad. Geven we de ander wat we eigenlijk heel graag wel gehad willen hebben. Zijn we nu de oma die we nooit hadden. De vriend, de leraar, de spreekbuis. De schrijver misschien.

Het zegt mij niet zoveel meer inhoudelijk: het basisvertrouwen dat hulpverleners automatisch af  zouden dwingen omdat ze simpelweg hulpverlener zijn.

Ik vind dat ingewikkeld: Aan de ene kant is er de professionele hulpverlener, met z’n protocollen, pappieren, plannetjes, telefoon, notitieblokken, visitekaartjes, emailadressen, vergaderingen, teamleiders enz.

En aan de andere kant sta ik. En mij  boeit maar 1 ding; WIE BEN JIJ EN KAN IK JOU VERTROUWEN? Met wie ben jij, bedoel ik ook echt WIE BEN JIJ. Dan kijk ik door al het geblabla heen. Door al het gepraat over handelingsplannen, doelen enz. Waarvan lig je ’s-nachts wakker, wat is je lievelingsijs? Kan jij blijven staan als het in mij stormt? Kan ik met je lachen? Wat doe je als ik onverhoopt huil of weer eens irritant dissocieer en/of bevries? Of als ik een pokkehumeur heb?

Het meest leerde ik van mijn cliënten. Nog meer dan dat ik hen leerde hoe ze moesten eten, schrijven, rekenen, ruzies oplossen, bloesjes moesten wassen en feestjes konden bouwen.

Ik leerde van hen dat open blijven staan voor nieuwe hulpverleners mooie praktische dagelijkse hulp kan bieden. Dat de deuren open zetten voor de honderdste nieuwe begeleider, die helemaal toe laten in je leven en daarin echt contact maken een gave en talent is die ieders leven kan verrijken.

Ikzelf nu als cliënt kan het niet. Daarom dubbelduizend over de kop veel respect voor al mijn voormalige cliënten die dat wel konden, of een beetje konden. Of het niet konden. Zoiezo respect. Voor de mensen, de dingen en de dieren.

Ik hoop zo dat ik niet verbitterd raak.

[sammieschrijft]

Zakdoekje

“Hebben wij hier zin in?”, vraag ik mij mompelend af terwijl ik naar een halve holle chocolade paashaas kijk gevuld met Jumbo m en m’s.

Nou, dan mmaakkte mmaaaarr zziinn, zegt Dolly adrem.

De laatste woorden maken we tegelijkertijd af.

Ben je ook streng katholiek opgevoed?, vraagt ze.

Nee, zeg ik snel. Wat natuurlijk wel zo is, voor een periode. Maar ik houd lekker mijn bek, omdat ik geen zin heb om om negen uur ‘s-ochtends uitvoerig de vijftien religies , leren en stromingen waarmee ik ben groot gebracht onder een vergrootglas te leggen. Of zelfs maar aan te stippen.

Een chagrijnige kop dat kan ze krijgen vandaag, en ze heeft het zo niet verdiend. Zo niet verdiend vandaag. Soms (meestal) wil ik zo aardig doen en rollen ongewild tegelijkertijd de lompste opmerkingen over mijn tong mijn mond uit.

GGZ gebouwen lokken de bitch in mij naar de voordeur. Zij staat daar slinks tegen de deurpost kauwgumballen te blazen en mensen pootje te lichten die proberen binnen te komen. Alleen ben ik degene die op bezoek is bij de ander. Misschien dat ik daarom mijn jas niet uit durf te doen bij Dolly… De bitch in mij wil haar jas niet uitdoen bij een ander als ze niet tegen haar eigen deuropening staat.

Ik draai nog ff een sjekkie. Over een paar dagen komt Dolly alweer. Net genoeg tijd om mijn naaldhakken aan te scherpen. En een pakje zakdoekjes in mijn handtasje te werpen.