Coronavirus en hoe slecht we het bestrijden
Over politieke kwesties of mijn ‘’afkomst’’, welke overigens niet veel verder strekt dan baarmoeder- gemeenschap- big bang (maar zeker weten we het niet), schrijf ik haast nooit, met name omdat ik ervan overtuigd ben dat dit er niet toe doet in mijn meer universele kunstzinnige uitdrukkingen, maar ik wil er nu toch één keer mijn bek voor open trekken. Het coronavirus is vervelend en ja, daar moeten instanties tegen optreden, maar het andere virus dat onder ons leeft wat dit virus naar de oppervlakte doet drijven, dát is het echte hardnekkige, angstaanjagende, verzwegen virus: racisme naar Aziaten.
Vaak hoor je in de media over racisme naar getinte mensen of andere etnische volkeren maar over Aziaten wordt vaak gezwegen- ik weet niet waarom, wellicht omdat Aziaten er geen punt van willen maken of omdat anderen het niet zien als een serieus probleem maar dat is het wel.
Ook als Aziaten er gewend aan zijn geraakt, ook als ze niks zeggen en al helemaal als ze wel iets zeggen en er niks aan wordt gedaan, als de situatie wordt weggelachen, gebagatelliseerd. Ik ben de afgelopen week vier keer nageroepen op straat, maar ook op school, door groepjes jongeren met “CORONA!”, dat dit gebeurd is één maar dat er niet één persoon in die groep naar zijn vriend keert en zegt “Jezus man, wat zeg je? Vind je dat normaal?” dat vind ik het ergste. Zo houden we dit virus in stand.
Ik ben in Nederland geboren, mijn ouders zijn beide op jonge leeftijd geadopteerd uit Zuid-Korea en dus vanaf kinds af aan al niks anders gewend dan de Nederlandse taal, cultuur (gulden, koninginnendag, Balkenende), normen en waarden, opvoeding- toch ben ik door mijn jeugd heen tot aan nu, evenals mijn ouders, vaak nageroepen met “ni hao” “ching chang” “doe maar nummertje 40” “hey bamischijf!” “hey spleetoog (kun je nog wel zien?)” en ga zo maar door.
Niet elke Aziaat buiten Azië heeft een Chinees restaurant, niet elke Aziaat buiten Azië heeft überhaupt een paspoort uit dat land, en wat maakt het ook uit- iemand naroepen op straat met dit soort denigrerende, lage, ronduit domme opmerkingen- schaam je, schaam je als je niks zegt terwijl een dorpsgenoot je Aziatische vriend met een “grapje” belachelijk maakt, schaam je dat je een ander doet laten voelen alsof ze onder een ander categorie mens vallen dan jij.
Het erge vind ik nog dat het zo normaal is. Dat ik er automatisch altijd rekening mee houd. Dat als ik wordt nagekeken op straat door mannen, ik niet weet of ze dat doen omdat ze me begeren of omdat ze denken “hey kut Chinees” zoals op de basisschool de standaard aanspreekvorm was, maar misschien begeren die mannen me wel precies en alleen omdat ik een soort Aziatisch stripfiguurtje ben in hun hoofd, geen mens maar je weet wel zo’n poppetje uit van die pornocartoons.
Gister kreeg ik zoals ieder ander jongvolwassen meisje dat misschien zou kunnen overkomen, ineens het idee na mijn studie een jaar te gaan wonen in Italië en daar als barista m’n vrijheid en jeugdigheid vieren, onbevangenheid: la dolce vita, ik zou genieten, de zon, wijn en als ik terugkeer zou ik m’n eigen facking pasta kunnen maken, maar meteen na die gedachte, begon ik me ernstig af te vragen wat in Italië de algemene houding is t.o.v. mensen die er Aziatisch uitzien.
In Rome zijn onlangs alle Aziatische studenten van het Rome's Santa Cecilia conservatorium onderzocht op het coronavirus, ook degene die al jaren niet buiten Rome zijn geweest; alle studenten uit Oost-Aziatische landen zijn inmiddels verboden zich in te schrijven aan de onderwijsinstelling.
4-2-2020
