#orbitowski

[miastaslow]

Wrzesień w Sosnowcu - relacja

Na wrześniowym spotkaniu Sosnowieckiego Klubu z Kawą nad Książką powróciliśmy do twórczości Łukasza Orbitowskiego i jak zwykle w jego przypadku nie był to czas stracony.

"Chodź ze mną" to historia luźno oparta na prawdziwych wydarzeniach romansu radzieckiego oficera i polskiej dziewczyny oraz ich ucieczki na przełomie lat 50 i 60 ubiegłego wieku. Jeśli dodamy do tego (niewyjaśniony do dziś) wątek tajemniczego obiektu latającego zatopionego w gdyńskim porcie w styczniu 1959 roku oraz walkę wywiadów amerykańskiego i radzieckiego to otrzymamy mozaikę, którą tylko Orbitowski mógł w taki sposób ułożyć. W tle mamy również sagę rodzinną oraz rozważania o pamięci i przemijaniu, a to wszystko rozciągnięte w dwóch przenikających się planach czasowych.

Tym razem głównym tematem dyskusji było nie tyle zinterpretowanie tego co się na kartach powieści wydarzyło, ale czy w ogóle się wydarzyło i to właśnie ten nastrój niedookreślenia i możliwość różnorodnego odczytywania treści stanowi najmocniejszy punkt "Chodź ze mną". Choć nie wszystkim najnowsza książka Orbitowskiego spodobała się w równym stopniu (w porównaniu do jego wcześniejszych powieści), jej lektura była jednak ciekawym doświadczeniem i zdecydowanie będziemy jeszcze po tego autora sięgać.

[miastaslow]

Grudzień z “Kultem” Orbitowskiego

Na ostatnim w 2020 roku spotkaniu Sosnowieckiego Klubu z Kawą nad Książką sięgnęliśmy po książkę Łukasza Orbitowskiego pt. Kult, by zakończyć kolejny sezon czytelniczy pozycją, która nas nie zawiedzie. I jak zwykle w przypadku Orbitowskiego, cel ten udało się zrealizować. 

Z twórczością Orbitowskiego jest tak, że albo się w nią wchodzi na całego, albo się do niech zniechęca raz na zawsze, ale trudno pozostać obojętnym. Kult stanowi również kolejne przypomnienie, że w literaturze najważniejsze są zajmujące historie i zapadający w pamięć bohaterowie, a nie silenie się na oryginalność czy eksperymenty warsztatowe. Choć nie wszystkich z nas w takim samym stopniu zainteresowała tematyka powieści, to przeczytaliśmy ją z równym zaangażowaniem. Z jednej strony Kult to przypowieść o tytułowym kulcie i tkwiącej w ludziach potrzebie sacrum, a z drugiej strony jest to opowieść o rodzinie, znaczeniu przyjaźni i przebaczaniu. Powieść Orbitowskiego to kronika przemian ustrojowych i gospodarczych w Polsce ostatnich dekad dwudziestego wieku. Najwięcej czasu poświęciliśmy na dyskusję o konstrukcji powieści oraz związkach tytułowego kultu z prawdziwymi wydarzeniami, a także na przyjrzenie się bohaterom tej historii. Każdy z nas odebrał przesłanie Kultu nieco inaczej i zwrócił uwagę na inne kwestie, ale w tym też przejawia się siła tej powieści. Tematów do dyskusji, jak zwykle, nie brakowało, a do twórczości Orbitowskiego z pewnością jeszcze powrócimy.

Autor: Michał Pawełczyk

Korekta: Magda Tadzik

[miastaslow]

Grudzień w Sosnowcu

Książka: Kult Autor: Łukasz Orbitowski Data spotkania: 13.12.2020 Miejsce spotkania: Skype https://join.skype.com/n8CtP5hTbXGY Godzina spotkania: 14:30 Osoba kontaktowa: Tomek, [email protected]

Ostatnie spotkanie sosnowieckiego Klubu z Kawą nad Książką w 2020 roku poświęcone będzie powieści Łukasza Orbitowskiego Kult.

Kult to mistrzowska opowieść o nas samych. 1983, okres największej beznadziei Polski Ludowej. Po prowincjonalnych parafiach rozchodzi się wieść o Maryi ukazującej się na działkach w podwrocławskiej Oławie. Kościół odcina się od objawień, a generał Jaruzelski grzmi o religijnej ciemnocie. Mimo milicyjnych szykan dziesiątki tysięcy pątników nadciągają do małego miasteczka.

Prostoduszny rencista Heniek z nadludzką konsekwencją dąży do wybudowania wielkiego sanktuarium, które ma konsekrować papież-Polak. Jego brat Zbyszek uporczywie lawiruje między poczuciem rodzinnej lojalności a oczekiwaniami przyjaciół, tworzących lokalną partyjno-kościelną elitę. Jego słabość do kobiet, równie silna jak miłość do żony i dzieci, to wymarzony materiał na esbecki szantaż.

Kult to najdojrzalsza powieść Łukasza Orbitowskiego, snuta z humorem i czułością. Zbeletryzowana, ale doskonale udokumentowana historia oławskich objawień jest tylko pretekstem do fascynującej opowieści o miłości i stracie, lojalności i próbie zrozumienia najbliższych. O potrzebie odkupienia win. O cudach i ich tajemnicy.

Zapraszamy do lektury i do wspólnej dyskusji!

[miastaslow]

Kultowy wrzesień w Krakowie

Książka: „Kult" Autor: Łukasz Orbitowski   Data spotkania: 15.09.2019 Godzina spotkania: 11:30 Miejsce spotkania: Bonjour Cava, ul. Dolnych Młynów 10/7c

Zapraszamy na kolejne spotkanie krakowskiego Klubu z Kawą nad Książką! ☕📚 Tematem naszej rozmowy będzie nowa powieść Łukasza Orbitowskiego "Kult". Zapraszamy wszystkich chętnych :)

[miastaslow]

Kult

Z powieściami Łukasza Orbitowskiego jest jak z wizytą u dawno niewidzianego dobrego znajomego – od pierwszych stron książki czujemy się jak u siebie w domu i nawiązujemy nić porozumienia, chociaż przez lata zmieniliśmy się zarówno my, jak i nasz znajomy. Siadamy i gawędzimy, aż zastanie nas świt. Kult to właśnie taka przypowieść o sile opowieści i znaczeniu przyjaźni, a także kolejny dowód na to, że im bardziej sądzimy, że wiemy, czego się po Orbitowskim spodziewać, tym bardziej potrafi on nas zaskoczyć.

Kult jest powieściową interpretacją historii Kazimierza Domańskiego i jego nieuznawanych przez Kościół objawień maryjnych w Oławie w latach 80. i 90. ubiegłego wieku. Książka, mimo dosyć wiernego ukazania przebiegu wydarzeń (na podstawie zachowanych dokumentów oraz relacji świadków), w żadnym razie nie pretenduje do miana reportażu, a bohaterowie są postaciami fikcyjnymi, choć zazwyczaj mającymi swoje rzeczywiste pierwowzory. Dzięki takim zabiegom opowieść zachowuje autentyczność i klimat tamtych lat, a przy tym pozostaje ciekawa dla czytelnika, gdyż Orbitowski wie, jak ją tu i ówdzie podkoloryzować, aby stała się czymś nietuzinkowym i zapadającym w pamięć.

Z jednej strony Kult to przypowieść o tytułowym kulcie i tkwiącej w ludziach potrzebie sacrum, z drugiej – opowieść o rodzinie, znaczeniu przyjaźni i przebaczaniu. Książka Orbitowskiego to także kronika przemian ustrojowych i gospodarczych w Polsce ostatnich dekad dwudziestego wieku. Wątki te dobrze się przeplatają, co pozwala spojrzeć na prezentowaną historię z szerszej perspektywy, a także nadać powieści bardziej uniwersalny wymiar niż „tylko” historia jednego człowieka i jego objawień. Dygresyjnej i złożonej strukturze opowieści sprzyja też forma literacka – Kult ma postać wywiadu ze Zbigniewem, (fikcyjnym) bratem głównego bohatera Henryka (wzorowanego na postaci Domańskiego). Jest to też najbardziej gawędziarska powieść spośród dotychczasowych utworów Orbitowskiego, kontynuująca drogę obraną przez autora w Innej duszy i Exodusie (drogę powieści obyczajowej pozbawionej wątków fantastycznych). W odróżnieniu od poprzednich powieści Kult jest pisany z większą życzliwością wobec bohaterów i ich ułomności. Ponadto miejsce powagi często zajmuje niewymuszony ironiczny humor, dzięki czemu całość jest łatwiejsza do przyswojenia przez czytelnika.

Osią fabuły jest relacja braci i choć historię poznajemy tylko z perspektywy jednego z nich, to skontrastowanie tej dwójki oraz ich życiowych postaw i wyborów stanowi jeden z ciekawszych punktów opowieści. Dzięki postaciom drugoplanowym możemy z kolei obserwować małomiasteczkową Polskę od czasów stanu wojennego aż po rodzący się kapitalizm wczesnych lat 90. oraz zapoznać się ze wszystkimi blaskami i cieniami zachodzących przemian (podobny zabieg zastosował Orbitowski w Szczęśliwej ziemi, z tym że tamta opowieść była jednak bardziej kameralna i dotyczyła czasów nieco późniejszych). Wątek religijny, choć bardzo istotny, nie dominuje nad pozostałymi, a Orbitowski nie rozstrzyga, co tak naprawdę wydarzyło się w Oławie, tylko prezentuje możliwą wersję wydarzeń, pozwalając czytelnikowi na samodzielne wyciągnięcie wniosków.

Łukasz Orbitowski kontynuuje formułę wypracowaną przy Innej duszy i Exodusie, wzbogacając ją o większą niż do tej pory dawkę humoru i sięgając po bohaterów, których dla odmiany da się polubić. W Kulcie, tak jak w życiu, powaga miesza się z ironią, a smutek przeplata z radością, tworząc wielobarwną mozaikę losów zwykłych ludzi postawionych wobec niezwykłości. Być może Kult to najdojrzalsza książka Orbitowskiego, może wielu uzna ją też za swoją ulubioną lekturę – te kwestie każdy musi jednak rozstrzygnąć sam. Dla mnie najważniejsze jest to, że kolejny raz otrzymałem nietuzinkową i zapadającą w pamięć historię z niezwykłymi (choć pozornie zwykłymi) bohaterami, którą po prostu chce się czytać.

 Autor: Michał Pawełczyk

Korekta: Justyna Gierłowska

[kreatywnapl]

Powieść Łukasza Orbitowskiego, na wyrost nazywana kryminalną, to najlepszy dowód na to, że zło jest w zasięgu ręki każdego człowieka. Wystarczy po nie sięgnąć. Ale są też tacy, którzy z niewiadomych powodów mrok mają w sobie. Tym drugim nie jest dany komfortu wyboru.

Czytaj więcej:

http://www.kreatywna.pl/kultura/ksiazki/inna-dusza-czyli-urodzony-morderca/

[wysokieloty]

- Widziałem takie pary. Ludzie wierzą, że wszystko ułoży się samo, nie rozmawiają o tym, czego chcą, co planują. A potem "bach", rozjeżdżają się, stają się obcy i nie mają sobie nic do powiedzenia

Łukasz Orbitowski

[adrturz-blog]

(Nie)moralna strona duszy

Orbitowski nigdy nie należał do literatów stricte wpasowanych w ramy danego kanonu twórczości ani – tym bardziej – preferowanych gatunków, a nawet jeśli już postanawiał wykreować swą wizję w wybranym nurcie, to niemal zawsze tworzył historie po swojemu, podług własnego credo. Opowieści spod pióra pisarza wcale często mają rozmaite nuty – od kulturowo-społecznych, przez socjologiczne i wnikające w ludzką psychikę, kończąc mocnym akcentem na filozoficznych. Jednak nie to jest najbardziej charakterystyczne w twórczości artysty, lecz fakt, iż nie odnosi się wrażenia „czytania”, ale ma się odczucie, jakby sam autor zasiadał przed odbiorcą i zaczynał snuć osobliwą opowieść. „Inna dusza” to idealny przykład zdolności artystycznych literata oraz twórczy popis, sprawiający, że Orbitowski z pisarza staje się opowiadaczem.

Powieść już od pierwszych stron udowadnia, że autor w wysublimowany, a zarazem realistyczny sposób potrafi stworzyć odpowiedni klimat wybranej czasoprzestrzeni. Tym razem postanowił zająć się schyłkiem XX wieku w Polsce, a dokładniej w Bydgoszczy i okolicach, a wszystkie szczegóły odwzorował niby – co najmniej – doktor nauk historycznych, specjalizujący się w pierwszej dekadzie po rozwiązaniu PRL-u. Bodaj najbardziej zachwycającym elementem całej powieści jest właśnie skrupulatnie ukazana czytelnikowi rzeczywistość. Cała otoczka i szczegółowość, specyficzna etykieta i zespół zachowań, a nawet architektura i jej zagospodarowanie oraz konserwacja, odwzorowane są z kunsztem i drobiazgowością. Natomiast zabieg ukazania tego wszystkiego przez ponury pryzmat, mogący zostać odebrany przez czytelnika jako faktyczny stan wydarzeń, uzmysławia, jakim nieszablonowym i wyrafinowanym literatem jest Orbitowski.

Książka w dość niezwykły sposób przedstawia historię pewnego chłopca mieszkającego w Bydgoszczy w latach dziewięćdziesiątych. Codzienne życie Jędrka – protagonisty – przedstawione zostaje poprzez pierwszoosbową narrację, w rolę opowiadającego zaś wchodzi Krzysiek (kolega kluczowego bohatera). Mimo tego zabiegu opowieść nie traci spójności, zyskuje zaś coś, co może utwierdzić w przekonaniu, iż autor najpierw opowiadał historię, nagrywając na dyktafon, a potem z dokładnością spisywał ją na papier (naturalnie to tylko odczucie!). Czytając i analizując treść, trudno określić, czy twórca w jakiś osobliwy sposób próbował wcielić się w rolę głównego bohatera, żeby uzyskać jak najrzetelniejszy obraz wydarzeń, które wszak zostały stworzone na podstawie faktów. Pisarz, czerpiąc z dokumentów i akt sprawy sprzed dwóch dekad, próbował sfabularyzować znane i budzące w owym czasie skrajne emocje zdarzenie, obrazując dodatkowo realia początków postsocjalistycznego okresu, przez co książkę można określić mianem zbeletryzowanego reportażu.

„Inna dusza" to opowieść o losach Jędrka, z elementami historii auktorialnego narratora Krzyśka, przyglądającego się zmianom jakie zachodzą w zachowaniu przyjaciela i oddziaływaniu bodźców zewnętrznych na jego psychikę. Orbitowski zdaje się nakłaniać czytelnika do bardziej obiektywnego spojrzenia na incydenty zarówno w obrazie ogólnym, jak i „od kuchni”. Ponadto autor za pomocą alegoryczności utworu – a nawet już samego tytułu – w pewien sposób zobrazowuje własny schemat ludzkiej psychologii. Szczególnie poprzez przywołanie (bynajmniej nie jawnie) pojęcia psychopaty, które już samo w sobie porusza w powieści kwestie etyki i wielu jej aspektów.

Książka jest wielowarstwowa, skupia się nie tylko na wstrząsających lokalną społecznością zdarzeniach, ale również ilustruje okres tuż po gruntownych przemianach politycznych, społecznych i kulturowych, dbając o najsubtelniejszy detal, a w bonusie – przenika przez ludzkie umysły, wplatając w zaadaptowane na opowieść faktyczne wydarzenia swoistą nutę tajemniczości. I tak oto, z pozornie osobliwego tygla, otrzymujemy wyrafinowaną a zimnokrwistą powieść.

Recenzja ukazała się także na portalu Bestiariusz.