#p.242

[commetombeunarbre]

En zo leeft iedereen door op zijn eigen manier, dacht ik. Hoe diep en fatal we ook verloren zijn, al worden ons nog zulke dierbare dingen uit handen gegrist, ook al zijn we op ons ene laagje huid na een volledig ander mens geworden, we zijn toch in staat om door te leven, zwijgend desnoods. We kunnen onze hand uitsteken naar de ons toegemeten hoeveelheid tijd en hem vervolgens achter ons loslaten. Als dagelijks terugkerende handeling - bij vlagen zelfs behendig.

[commetombeunarbre]

Niet meer te bestaan, je te laten uitlachen. Een lege zak worden waar iets in heeft gezeten. Het verleden zijn, wanneer men de toekomst geweest is! Optornen tegen het hooghartige medelijden van idioten, de triomf aanzien van routine, koppigheid, sleur, egoïsme en domheid. Het stomme heen en weer varen van antieke door golven geslingerde kotters weer zien beginnen, de oude rommel zich zien verjongen. Zijn gehele leven te hebben verloren! Het licht te zijn geweest en de verduistering te moeten beleven! Ach!

[commetombeunarbre]

Al die nietige en onaangename kleinigheden die zich bij een verlies van fortuin voordoen, al die derderangs vooroordelen die beginnen met smakeloos en eindigen met luguber te zijn, spookten in zijn brein rond. Een gemelijke ophoping van ellende.

[commetombeunarbre]

Aan tafel is het stil en ge verbeeldt u dat allen om u heen iets tegen u hebben. De geliefde gezichten staan bezorgd. Dat alles betekent verval. Iedere dag moet men weer sterven. Vallen is niets, maar dit is de smeltoven. Aftakeling is een langzaam vuur.

[commetombeunarbre]

Hij begon zich met de huishouding te bemoeien, iets wat hij in geen twee maanden had gedaan; hoe die zou moeten worden en wat hij eraan zou moeten veranderen, duizend vervelende kleinigheden, die bijna nog erger waren dan de wanhoop. Het is hatelijk een ongeluk in kleine beetje te moeten slikken, het u door een voldongen feit ontnomen terrein voet voor voet te moeten betwisten. Het ongeluk zelf is aanvaardbaar, maar niet het daardoor opgeworpen stof. Eerst heeft de ramp u verpletterd, nu plaagt ze u. Het is de vernedering die de slag verergert, het is een tweede vernietiging die zich voegt bij de eerst en een even grote. Men zinkt een graad verder in het niet. Na het doodskleed de lompen. er is geen treuriger gedachte dan die aan verval. Geruïneerd zijn schijnt eenvoudig. Een heftige slag, een lompheid van het noodlot, een ramp eens voor allemaal. Goed, men aanvaardt die. Alles is uit. Men is geruïneerd, goed, men is dood. Maar neen, men leeft. vanaf de tweede dag bemerkt men dat. Waaraan? Aan speldeprikken. Die voorbijganger daar groet u niet meer, het regent rekeningen, daar loopt een van uw vijanden lachend voorbij. Misschien lacht hij om een aardigheid die hij gehoord heeft, maar dat komt er niet op aan, die woordspeling komt hem zo leuk voor omdat gij geruïneerd zijt. Ge leest uw vernedering zelf in onverschillige gezichten, de mensen die bij u gegeten hebben vinden dat er drie gerechten te veel waren, uw tekortkomingen vallen iedereen op, de ondankbaren die niets meer verwachten kunnen, laten zich kennen, alle idioten hebben voorzien wat u is voorkomen, wie kwaad wil belastert u, wie nog erger is beklaagt u. en dan nog honderd andere kleingeestigheden.

[commetombeunarbre]

Why is it that we lose the things we love, and things cavalier cling to us and will the measure of our worth after we're gone?

[commetombeunarbre]

Some things are not lost but sacrified.

[commetombeunarbre]

Wat een verveling. Als ik eens overging tot de steen? Nee, dat zou hetzelfde zijn.