#p.39

[commetombeunarbre]

In het creatieve proces (zowel als elders) worden we echter maar al te vaak geconfronteerd met het feit dat zo'n structuur de neiging vertoont 'vast te lopen', dat wil zeggen geen bevredigend kader meer te zijn waarbinnen het het werk zijn vorm kan krijgen. Erger nog: het gebeurt zelfs vaak dat de structuur in kwestie tegen de noden van het werk begint in te gaan om, ten slotte, de creatie zelf onmogelijk te maken.

[commetombeunarbre]

links en rechts de rivieroevers groen

en in de verte de ondergaande

kleurenpracht weerkaatst op het water

dat rimpelt tot aan de boot waarin

ik met de peddel naar links en rechts beweeg

[commetombeunarbre]

swim through my own hallucinations

[commetombeunarbre]

Er is dus, in dit mystieke beleven, geen reflecteren meer op zichzelf, op de eigen ellende, ook niet meer een zich bezighouden met de medemens.

[commetombeunarbre]

Twee talen heffen elkaar op, stelt Barthes, en wenken een derde.

[commetombeunarbre]

En dan, te midden van dit alles, val ik, stort ik neer in vrije val, een schim van de man die ginder in zijn eentje zwerft, en er met zware stappen in mijn aarde

[commetombeunarbre]

, bereid onderdelen te benoemen die zijn versmolten of veranderd, een manier om iets te bevestigen en er tegelijk aan te ontsnappen. Dat is wat termen doen die opnieuw zijn toegeëigend - ze houden, met alle geweld, vast aan hun ontheemding;

[commetombeunarbre]

De ruimte voor

betekenis bleef maar was leeg.