The dream emerges as a drunken
From the joy of your near presence
And I greet you again in love
A look more tender than the sign of the cross.
Still the same and still as before,
Still in the same way again and again,
Such defenseless, so funny
We sing one happy word.
We play in the green, and play in the snow,
Spring and winter our hands intertwined,
Divergent moments, superficial moments
They bring new, safe years.
What are you one? What's your name
And how did you get to our world?
Two bare feet trembling on the rim;
Feet dear, where are you going?
What are you one? Who created you?
And who will envelop you wholeheartedly?
The soul smells, the violet of God,
Blooming in my greenhouse!
We are getting sweeter, getting younger,
Day has deceived us, the day is already gone,
And you leave me in a dream.
Evening look painted with sepia,
Happiness comes closer involuntarily,
The saints of heaven give to us pots
And the tabernacle until the head hurts.
Ze snu wyłaniam się jak pijany
Od radosnego twego pobliża,
I witam ciebie znów zakochany
Spojrzeniem tkliwszym od znaku krzyża.
Ciągle tak samo i wciąż jak dawniej,
Ciągle tak samo i wciąż na nowo,
Tacy bezbronni, tacy zabawni
Śpiewamy jedno wesołe słowo.
Gramy w zielone, gramy i w śnieżne,
Wiosna i zima nam ręce splata,
Chwile rozbieżne, chwile pobieżne
Przynoszą nowe, bezpieczne lata.
Coś ty za jedna? Jak ci na imię
I skąd się wzięłaś na naszym świecie?
Dwie bose stopy drżą na kilimie;
Stopy kochane, dokąd idziecie?
Coś ty za jedna? Kto ciebie stworzył?
I kto cię całą sercem ogarnie?
Duszo pachnąca, fiołku boży,
Rozkwitający w mojej cieplarni!
Coraz nam słodziej, coraz nam młodziej,
Radość spełniona uśmiechem wskrześnie;
Dzień nas oszukał, dzień już odchodzi,
I ty ode mnie odejdziesz we śnie.
Wieczór spojrzenia maluje sepią,
Szczęście przybliża się mimo woli,
Święci niebiescy nam garnki lepią
I od przybytku aż głowa boli.
