HATCHI
Vroeger kregen kindjes zonder verantwoordelijkheidsgevoel geen hond, maar een tamagotchi. En kindjes die gehaat werden door hun ouders kregen een namaak. En dan hoorde je er gewoon niet bij. De laatste tijd zijn neppe tamagotchiklonen juist helemaal leuk. Hatchi ziet er uit als een échte tamagotchi. Inclusief piepende beestjes, exclusief horlogebatterijtje.
Een requiem
Friet wordt geboren op zondag 28 oktober 2012. Het is 18:01. Een rond pretbekje van bijna tweeënhalve kilopixel. Een vrolijke kwab, vol energie en helemaal gezond. Al snel begint hij een smaak te ontwikkelen. Hij houdt niet van appels, net als papa. Maar schuif een pizzapunt naar binnen en hij is tevreden.
Aftasten is het, die eerste paar momenten. We spelen boter-kaas-en-eieren en ik maak hem in met steen-papier-schaar. We lezen boeken om te zorgen dat Friet’s herseninhoud geen aardappelpuree wordt. De toekomst ziet er mooi uit.
De volgende dag schrik ik. Kleine frietjes worden snel groot. Hij lijkt nu op een zonnetje. Ik zie hem kijken alsof-ie zich van geen kwaad is bewust, maar naast hem ligt duidelijk een drol. Friet saté. Ik ruim het op en Friet is weer happy.
De komende dagen blijft Friet evolueren. Even lijkt hij in een octopus te veranderen. Friet raakt in een dip en ik fris ‘m op met één of ander spuitje. Vindt-ie fijn. Friet weet zijn tentakel-ontwikkeling te onderdrukken en verandert niet veel later in een brede bink. Maar helaas ook in een junk. Als hij een middelvinger had, zou Friet hem keihard opsteken naar hygiëne. Alleen van naalden wil hij nog weten.
Na een paar dagen kijkt de dood over zijn schouder mee. Uitwerpselen blijven liggen. De naald doet zijn werk niet meer en Friet heeft steeds een grotere dosis nodig. Niet veel later sterft Friet. Als junk. Hij blaast zijn laatste adem uit en niest nog één maal. Hatchi. “Gezondheid”, zeg ik, maar dat zit er helaas niet meer in.
Friet is 8 dagen oud geworden. Lekker de moeite.
Score: 1/5
Prijs: €0,89
iPhone/iPad