APPSTRONAUTEN

[appstronauten-blog]

COASTER CRAZY

Vroeger als kleine appstronaut bouwde ik hele pretparken met Rollercoaster Tycoon. Ik liet voornamelijk karretjes met inzittenden van mijn achtbaan zo hard mogelijk crashen. Maar gewoon achtbanen bouwen was ook wel leuk. Daarom lijkt het goed nieuws dat Frontier Developments (ontwikkelaar van Rollercoaster Tycoon 3) nu een soortgelijke game heeft ontwikkeld voor al je Apple-apparaten.

Kijk, toen ik Rollercoaster speelde, was er natuurlijk geen enkele uitdaging. Het eerste wat ik deed was het cheatvenster openen en ‘BigBucks’ intikken. Ka-Ching. Geen zorgen meer om geld. Kon ik lekker naar hartelust m’n attracties in elkaar flatsen.

Iets naar hartelust doen, is er in Coaster Crazy niet bij. Dan weet je dat alvast. In het begin is het allemaal nog wel te doen. Het start met een wereldbol. Alle continenten hebben een pretpark, maar je krijgt er bij aanvang maar één tot je beschikking. En dan is het ook nog een bouwput. Aan jou de taak om er weer wat van te maken. Achtbanen bouwen dus. Dat doe je door de kavels te kopen met geld dat je in de game verdient, of (daar gaan we) door echte knaken om te zetten in digitale.

Je begint het bouwen met drie punten waar je achtbaan aan moet voldoen. Er moet bijvoorbeeld een minimum cijfer voor opwinding gehaald worden, of er moeten minimaal twee loopings in. Als je achtbaan aan de opdrachten voldoet, verdien je geld. Hoera, so far so good.

Maar Coaster Crazy is zeer beperkt. Je mag zelf bijvoorbeeld nooit (behalve in sandbox-modus) bepalen hoe lang je achtbaan is. Op een gegeven moment kun je gewoon niet meer bouwen. Maar het ergste is dat, bij ieder kavel dat je koopt, landrechten verkregen moeten worden. En dat duurt lang. Nee, maar echt heel lang. In het begin een paar minuten, dat loopt al snel op naar uren. REAL TIME. Natuurlijk kun je dat proces versnellen door echt geld in de game te smijten, maar dat wil ik niet. Dat wil niemand. Naar hartelust doorspelen is er niet bij, dus.

Afgezien van die smerige aftroggeltechnieken van Frontier Development is het wel een leuk spelletje. Je speelt steeds nieuwe mogelijkheden vrij om je achtbanen harder te maken (nieuwe loopings, gekke decoratiestukken, etc). En het beste is nog, dat je zelf first-person in je eigen achtbaan kan zitten. Zoals vroeger ook kon in die andere achtbaan-game, Theme Park World. Super leuk. Dus als je sentimenteel bent en veel tijd, geduld of geld hebt, geef Coaster Crazy dan een kansje. 

Score: 2/5

Prijs: Gratis

iPad/iPhone/iPod

[appstronauten-blog]

PUNCH QUEST

Met Punch Quest ga je op een queeste om zoveel mogelijk klappen uit te delen. De naam zegt het dus eigenlijk al: je slaat je een weg door een oneindige stroom aan griezels, met een gespierde macho zonder shirt, op weg naar de hoogste score. 

Deze punten verzamel je door je vuist in zoveel mogelijk monstergezichten te rammen. De besturing is gelukkig simpel gebleven, je poppetje rent automatisch, het enige wat jij moet doen is springen en slaan. Als je springt slaat het heethoofd ook, dus eigenlijk deel je hoe dan ook een stoot uit. Deze twee verschillende slagen zijn te combineren voor wat simpele combo's, maar verwacht geen uitgebreid vechtsysteem, dat moeten we trouwens ook helemaal niet willen. Onderweg kom je naast zombies, vleermuizen en orcs ook eindbazen tegen. Een cycloop, een grote schedel en een eenogige robot met een stalen vuist.

Nu past zo'n moderne robot misschien niet echt in het middeleeuwse Castlevania-achtige sfeertje, maar daar lijkt de game zich niet zoveel van aan te trekken, er gebeuren namelijk wel vreemdere dingen in de wereld van Punch Quest. Zo zijn er grote eieren waar een kabouter die bijenkorven vernietigt in verstopt zit. Of er komt een dinosaurus die lasers schiet uit het ei tevoorschijn. Ik zal het voor de zekerheid nog een keertje zeggen: een dinosaurus. Die lasers schiet. Alleen daarom verdient Punch Quest al vijf sterren, maar er is meer!

Om het geheel nog verslavender te maken dan het al is, zijn er allerlei manieren om je bink nog sterker te maken. Gouden munten die je van je slachtoffers plukt kun je gebruiken om allerlei upgrades voor je menneke te kopen. Hoewel het subtiel begint, vliegen na een paar succesvolle knokpartijen de explosies, hadoukens en vlammen al over het scherm. Had je trouwens al gezien dat Punch Quest een cool pixelstijltje heeft? Inderdaad, vijf sterren dus. 

Beoordeling 5/5 Prijs: Gratis iPad/iPhone 

[appstronauten-blog]

HATCHI

Vroeger kregen kindjes zonder verantwoordelijkheidsgevoel geen hond, maar een tamagotchi. En kindjes die gehaat werden door hun ouders kregen een namaak.  En dan hoorde je er gewoon niet bij. De laatste tijd zijn neppe tamagotchiklonen juist helemaal leuk. Hatchi ziet er uit als een échte tamagotchi. Inclusief piepende beestjes, exclusief horlogebatterijtje.

Een requiem

Friet wordt geboren op zondag 28 oktober 2012. Het is 18:01. Een rond pretbekje van bijna tweeënhalve kilopixel. Een vrolijke kwab, vol energie en helemaal gezond. Al snel begint hij een smaak te ontwikkelen. Hij houdt niet van appels, net als papa. Maar schuif een pizzapunt naar binnen en hij is tevreden.

Aftasten is het, die eerste paar momenten. We spelen boter-kaas-en-eieren en ik maak hem in met steen-papier-schaar. We lezen boeken om te zorgen dat Friet’s herseninhoud geen aardappelpuree wordt. De toekomst ziet er mooi uit.   

De volgende dag schrik ik. Kleine frietjes worden snel groot. Hij lijkt nu op een zonnetje. Ik zie hem kijken alsof-ie zich van geen kwaad is bewust, maar naast hem ligt duidelijk een drol. Friet saté. Ik ruim het op en Friet is weer happy.

De komende dagen blijft Friet evolueren. Even lijkt hij in een octopus te veranderen. Friet raakt in een dip en ik fris ‘m op met één of ander spuitje. Vindt-ie fijn. Friet weet zijn tentakel-ontwikkeling te onderdrukken en verandert niet veel later in een brede bink. Maar helaas ook in een junk. Als hij een middelvinger had, zou Friet hem keihard opsteken naar hygiëne. Alleen van naalden wil hij nog weten.

Na een paar dagen kijkt de dood over zijn schouder mee. Uitwerpselen blijven liggen. De naald doet zijn werk niet meer en Friet heeft steeds een grotere dosis nodig. Niet veel later sterft Friet. Als junk. Hij blaast zijn laatste adem uit en niest nog één maal. Hatchi. “Gezondheid”, zeg ik, maar dat zit er helaas niet meer in.

Friet is 8 dagen oud geworden. Lekker de moeite.

  Score: 1/5

Prijs: €0,89

iPhone/iPad

[appstronauten-blog]

DON'T LOOK BACK

Wij van Appstronauten hebben een zwak voor Pixelgraphics. Alle apps die dit blokkerige stijltje hebben trekken automatisch onze aandacht. Don’t Look Back voelt daarom misschien als een verplicht nummertje, maar naast frustratie valt er ook veel lol te beleven aan dit spelletje.

Als ik Don’t Look Back in één woord zou moeten omschrijven zou dat ‘minimalistisch’ zijn. En omdat een recensie van één woord nou niet echt de lading dekt zal ik uitleggen waarom. Allereerst de kleuren, rood en lichter rood, die voor een wat triest uiterlijk zorgen. Je bestuurt een poppetje dat bij een graf staat in de regen, en zonder enige uitleg ga je er maar van uit dat je naar de linker kant van het scherm moet lopen. Dit blijkt te kloppen en al snel ontwijk je monsters en schiet je spinnen van het plafond. Als de hoofdpersoon één keer in contact komt met een van de vijanden is het Game Over, maar gelukkig start je altijd weer aan het begin van de laatste hindernis. Toch kan het nog steeds frustrerend zijn als je voor de zoveelste keer in die afgrond valt omdat het platform net iets te snel onder je voeten verdwijnt.

Don't Look Back is dus moeilijk, maar ook wel erg kort. Als je een kwartier goed je best doet zie je de credits al voorbij rollen, maar daar is eigenlijk niets mis mee. Tegen die tijd heb je lang genoeg rondgelopen in de wereld van Don't Look Back, en   ben je alweer toe aan iets anders. De kans is ook groot dat je na het uitspelen van de game hem nooit meer aanraakt. De app is wel gratis, en aangezien je nooit boos terug moet kijken naar een gratis app geef ik toch nog 2 sterren voor de moeite. 

Beoordeling 2/5 Prijs: Gratis iPad/iPhone 

[appstronauten-blog]

MOS SPEEDRUN

“Welcome to Mos Speedrun! Get ready to run and jump and die!!” Het zijn de eerste woorden in de tutorial en dat is feitelijk ook alles wat je te wachten staat. Rennen, springen en doodgaan. En, ik verklap het alvast maar, Mos Speedrun is één van mijn allerlievelings iPad spelletjes ooit. Ooit!

Een verhaal is er niet en wát je precies bent is ook niet duidelijk. Eén of ander insectenbeest met voelsprieten, dat door allerlei pixelige werelden rent om de game uit te spelen. Die vijf werelden zijn verdeeld in vijf levels. Met een beetje rekenwerk komt dat uit op 25 levels en je mocht willen dat het er dubbel zo veel waren.

Iedere wereld heeft een eigen thema. Zo begint het avontuur heel vriendelijk met een blauwe lucht en groen gras, maar kom je al gauw terecht in donkere grotten, iets dat lijkt op de binnenkant van een computer en een lastige lavawereld. En dat alles in ons zo geliefde pixelstijltje.

De werelden worden bewoond door vrolijk uitziende bijen, schorpioenen en zombies, maar denk maar niet dat zij het leuk vinden dat je zo door hun wereld rent. Als je ze aanraakt ben je namelijk meteen dood en vaker dan je lief is zullen de bloedblokjes je rond de oren vliegen.

Per level zijn vier badges te halen. Deze krijg je voor het verzamelen van alle muntjes, het vinden van de geheime schedel, het überhaupt halen van het level en het speedrun-onderdeel van de game; binnen de tijd de eindstreep aantikken. Vooral dat laatste kan je iPad zomaar eens door de lucht doen vliegen, wanneer je sprong voor de zoveelste keer in een portie stekels eindigt.

Maar de voldoening  is zo heerlijk. Het afscheidlevel is hilarisch, evenals de verschillende outfits die je in de game kunt vinden. Ook de optie om knoppen te plaatsen waar je maar wil is geniaal en de oldskool  hyperactieve installer-achtige muziek is ook genieten...voor een minuut of tien. Beste pixelspelletje in de App Store ooit. Tot nu toe. 

Score: 5/5

Prijs: €1,79

iPad/iPhone

[appstronauten-blog]

SUPER CRATE BOX

De meest verslavende games hebben vaak het meest simpele idee. In Super Crate Box verzamel je kratten om een hoge score te halen. Een simpel idee, maar een lastig spelletje.

De naam Super Crate Box lijkt verdacht veel op die van een andere game, waar de Nederlandse ontwikkelaar Vlambeer fan van lijkt te zijn, ook het grafische stijltje is namelijk te vergelijken met dat van Super Meat Boy. Blokkerige pixelpoppetjes dus (begin je een trend te ontdekken op deze site?) die razendsnel heen en weer stuiteren over het scherm en  veel felle kleuren.

Voordat je weer een poging doet om zoveel mogelijk dozen te verzamelen (het lijkt wel de doorsnee zaterdagavond van mijn mede-Appstronaut) krijg je de keuze uit drie verschillende arena’s. Deze levels doen niet veel meer dan een ander kleurtje geven aan het geheel, want in alle drie de slagvelden komen de vijanden uit een gat bovenin het level naar beneden gevallen, en proberen ze zo snel mogelijk naar een put met vuur toe te rennen. Waarom de groene, rode en witte monstertjes deze depressieve actie ondernemen is niet bekend, jouw poppetje legt in ieder geval het loodje als hij in aanraking komt met een van die gekleurde blokkerige misbaksels.

Gelukkig is je pixelfiguurtje niet zo hulpeloos als hij er misschien uitziet, de bruine kratjes die door het level verstrooid liggen bevatten namelijk allerlei schietijzers. Dit is iedere keer compleet willekeurig, het kan dus goed zijn dat een rocket launcher inruilt voor een proppenschietertje. Hier schuilt ook de kracht en uitdaging van Super Crate Box, je scoort alleen punten door doosjes te verzamelen, krampachtig vasthouden aan die rocket launcher heeft dus geen zin. Het maakt dus ook niet uit hoeveel monsters je op je verzameltocht molt, daar wordt je resultaat niet beter van.

Het ‘geen idee hebben wat voor wapen je nu weer krijgt’ maakt Super Crate Box tot zo’n verslavend spel. De controls zijn doodsimpel (links, rechts, springen en schieten) maar het komt nogal eens voor dat je onverhoopt in die lavaput tuimelt omdat je net iets naast die springknop drukt. Toch hoort Super Crate Box thuis op de iPhone of iPad van iedereen die op zoek is naar een game die ze snel even kunnen oppakken en spelen. Rasartiest Donald Jones beschrijft precies mijn gevoel voor deze game, take it away Donald: 

Beoordeling: 4/5

Prijs: €1,79

iPad/iPhone

[appstronauten-blog]

INFECTONATOR

Zombiegame nummer tienmiljoen ooit staat in de App Store en heet Infectonator. Drie jaar geleden begon de levende-doden-hype ergens en die wil tot de dag van vandaag maar niet ophouden. Sinds Infectonator in 2009 als flashgame op internet verscheen is-ie meerdere keren verbeterd en vernieuwd.

De ultieme Infectonator kun je downloaden voor het luttele bedrag van helemaal gratis. In plaats van alle zombies voor eens en altijd dood te maken, moet je in deze game juist zorgen dat de hele wereldbevolking geïnfecteerd wordt met het zombievirus.

Als speler fungeer je als de ondoden-leider. Op een wereldkaart kun je steden aanklikken en de inwoners moeten allemaal dood. Om te beginnen tik je ergens in de stad, waardoor het virus alle kanten op schiet. Een aantal gillende mensen raken geïnfecteerd en veranderen in zombies, die vervolgens rond beginnen te dolen om hersenpap uit de hoofden van de plaatselijke bevolking te lepelen.   

Jij als goddelijk wezen tikt met je vinger wat over het scherm om zombies los te laten en geld te incasseren. Daarmee kun je de groene schuifelaars upgraden en nieuwe soorten kopen, zoals deze hilarische groene rakker van Koreaanse komaf: ILL Kim Jong. Ook granaten en gas en zo kun je toevoegen aan je wapenarsenaal om de mensheid uit te roeien.

Toch een paar vragen:

1. Waarom veranderen gebeten mensen niet in zombies? 2. Waarom gaan zombies na een aantal seconden automatisch dood en niet pas wanneer ze een kogel door hun harses krijgen? Niet realistisch. 3. Waarom moet je om sommige zombies/wapens te unlocken het spel drie keer uitspelen? Ik wil dat niet. 4. Waarom staan die soort van helemaal niet grappige tekstbalonnen van rennende mensen zo groot op het scherm dat ze het beeld ontnemen?

Oh ja, maar Infectonator is echt zo’n spel voor als je een bloedsaai tv-programma zit te kijken en iets te doen wil hebben. Tactiek en inzicht is nergens voor nodig, vingers waarmee je op een scherm tikt wel. Een beetje hersendodend dus, lekker toepasselijk. Maar pluspunten voor pixelgraphix.

  Score: 2/5 Prijs: gratis

iPad/iPhone

[appstronauten-blog]

10000000

Als er ergens een overvloed aan is in de App Store, dan zijn het wel match-4 puzzelgames. 10000000 weet naast een vreselijke naam (is het nou één miljoen of tien miljoen?) toch een nieuw element toe te voegen aan dit genre. 

In 10000000 combineer je blokken voor een nobel doel. Terwijl jij steentjes bij elkaar aan het zoeken bent rent bovenin het scherm een poppetje voor zijn leven. Het arme pixelmenneke zit al voor ik-weet-niet-hoelang in een donkere kerker (met een opvallend comfortabel bed), en hij heeft jouw blokkencombinaties nodig om het daglicht te zien. Met blindelings kleurtjes matchen kom je echter niet verder dan de eerste zombie die je hersens in tracht te slaan. Het leuke en tegelijkertijd lastige van deze game is juist dat iedere tegel zijn eigen effect heeft. Blauwe zwaardtegels laten je avonturier een klap uitdelen, en met groene dollarstenen verdien je gouden munten om upgrades te kopen. Met iedere upgrade wordt het mannetje sterker, en vergroot je de kans op een hogere score, want het leven redden van een hopeloze gevangene is niet genoeg, er moeten punten verdiend worden.

Waar die tongbrekende naam vandaan komt? Als je tien miljoen punten bereikt hebt ontsnap je uit je gevangenis, en is het game over. Dit klinkt lastiger dan het in werkelijkheid is, alle upgrades en power ups die je tijdens je ontsnappingspogingen verkrijgt maken het steeds makkelijker. Draken die eerst haast ondoordringbare obstakels vormen zijn na de juiste upgrades met een paar rake klappen al schubbenpulp. Onderweg pik je ook de nodige voorwerpen op die je nog een extra handje helpen. Het is dan ook niet de vraag of, maar wanneer je die tien miljoen punten bereikt.

Als je eenmaal het daglicht hebt gezien is er naast het nastreven van een highscore ook niet veel reden meer om een tweede prison break in touw te zetten. Toch is 10000000 zeker het spelen waard. Het charmante grafische pixelstijltje, de goede muziek en een originele invalshoek maken van deze app beslist geen 10000000 in een dozijn puzzelgame. 

  Score: 3/5

Prijs: €2,39

iPad/iPhone