Summary: With the war finally over, you have left your position as a Scoia’tael commander and joined the Imperial Guard in the capital. However, war has no happy endings – and you are far from happy. Over the course of the war, you lost your two brothers who were your only family aside from your abusive father and brainwashed mother. Your less than ideal family situation was what led the three of you to set out and fight for the Empire in the first place. You were not expecting to be happy in Nilfgaard – you simply went because it was a job offer you could not refuse; a roof over your head and money for food. You pass the days on autopilot. That is, until a young woman with ashen hair arrives. The famed Princess Cirilla, the Child Surprise, the Child of the Elder Blood and the Chosen one. The White Flame who saved the whole miserable world from the White Frost, and the one person who might prove to you that life is beautiful, despite it all.
Word Count: 2,650
A/N: Ok, I know I have like four WIPs right now, but I recently finished The Witcher 3 and I just could not resist starting this one. I’m working on creating a schedule so you all have some idea when I will be posting new chapters to everything, but it’s kind of hard to schedule out because I have to balance writing with work. But anyway, hope you all enjoy! Also, if the formatting is off, sorry about that—I’m posting from my iPad and it has been quite the hassle.
If you enjoy my work, you can check out my masterlist for more, and if you’d like to be added to any of my taglists, feel free to comment here or send me a message and I’ll add you. You can also check out my personal blog. I also have a ko-fi page, as I’d like to cut down on the hours I work and start working more on writing and acting. And finally, if you’re into video games, you can follow me on Twitch @ aenwoedbeannaa.
Part I
There are times when you miss the war, despite the fact that it stole everything you held dear. Perhaps that is why you miss it. After all, it is not the bloody battles that you miss; the perching in trees and loosing arrows on caravans and bands of soldiers alike was not a task you relished or took pleasure in. What you miss, what your mind seems to drift to in order to escape the horrible mundanity of each day on guard duty, is the late nights spent sitting around campfires laughing and talking with your brothers and sisters in arms. You miss the war because it brings back the smell of wood smoke, of roasting meat and hearty stew, and most importantly, the ring of laughter and the sound of voices that you will never hear again.
The sound of hooves on cobbled streets and the excited rumble of a growing crowd pulls you from your reverie, albeit not as quickly as it should have. You blink away the glow of campfires and soft light of night stars, eyes taking a moment to adjust to the afternoon sun bearing down on you as if you had truly just stepped from the dark into the sun. You chance a glance at the guard on post at the other end of the gate – another former Scoia’tael commander from a different unit – to check for any sign that something is amiss. His bow is still slung over his back, no arrow knocked. So, it appears you haven’t missed anything important while off in your daydream.
You fix your attention on the fanfare unfolding down the road. You see several cavalrymen on their black horses riding in formation around a figure that you can’t quite make out. You recognize it as a Nilfgaardian escort at once – the kind reserved for important people, not criminals. You cock your head to the side as the realization hits you, wondering who the mysterious rider of the horse in the middle could be. Ordinarily, the Guard was told of important arrivals when they were expected, but, unless you’d somehow drifted off into your mind during a briefing (an extremely unlikely scenario, as you preferred to keep your head on your shoulders), the Guard had not been informed of this particular arrival.
As the escort draws closer, you catch sight of the mysterious arrival between two black-clothed riders. You know, from the moment you spot the petite woman with ashen hair, exactly who is currently being escorted to the castle. Cirilla of Cintra.
“Well, don’t let your eyes pop out of your head!”
You turn your head to look at your fellow Guardsman and narrow your eyes. “Keep your eyes alert and off of me,” you reply sharply. “Or it’ll be on your head if something goes wrong.”
Of course, you know nothing will go wrong. Since the war ended, there has been little reason for uprisings. Non-humans are safe in Nilfgaard, so they keep quiet. Humans have jobs that keep them busy and well-fed. Radovid, and most of the other former royalty of the Northern Realms are dead, so they have no leaders to rally behind and conspire with. Temeria is free as it will ever be, leaving no reason for them to fight against the newly established order. And, finally, the Wild Hunt has been defeated, meaning no spectral warriors are likely to appear out of thin air.
In short, things are perfectly safe and entirely boring. And boring, you’ve found, was not something you deal with very well. Especially now, when boredom only gives you more time to think about things you’d rather never think about again.
***
After Cirilla’s arrival, things remained much the same. Entirely safe and utterly boring. The only difference were the filthy comments you heard day and night in the barracks. Most of the Guard were men, and even worse, most of them were human men. At least most of the other elves and other non-humans were a bit less unbearable; most likely because they were worried that a slip of the tongue could land them in a hell of a lot more trouble than the humans would face.
And the comments were not only limited to the beautiful Crown Empress, either. As one of the few females in the Guard, you’d grown rather accustomed to the men bothering you day and night. None as much as Emariel Sorenn.
He, like you, is an elf. You have no idea which commando he fought in, nor do you care. You do know that he is quite a bit older than most of the elves who fought in the Scoia’tael units You just know you never saw him on the battlefield or in the forest camps. But for his apparent lack of fighting, he certainly has a huge mouth and wandering eyes.
“Stay back, you fucking leech,” you hiss through your teeth.
The two of you are stationed to stand watch over one of the back entrances to the sprawling Keep, and he has spent every moment since the two of you arrived at your posts muttering utter shit. You had been doing a pretty good job of ignoring lecherous comments, but when he started taking a few steps toward you, you’d had about enough.
“Oh, come on, beautiful,” he says with a grin that you imagine might have once been attractive. But, the years have clearly not been particularly kind of the elf. His teeth are yellowed and rotted here and there, and his eyes bulge slightly, suggesting at least fifty years of heavy fisstech use. You find it incredibly hard to believe that he even fought in the war when he can’t seem to show up to work high out of his mind on the white powder and gods know what else.
“Such foul words from such pretty lips,” Sorenn leers, clicking his tongue and shaking his head, “Such a shame.” He takes another couple of steps, erasing much of the distance between himself and you until you raise your left hand, stopping him with the gesture.
“Take another step closer and I’ll cut out your eyes so you won’t ever have to look at these pretty lips ever again,” you drawl, your smile is sickly sweet as your right hand comes to rest on the hilt of your rapier. You’ve had just about enough of this shit. When you’d been running with the Scoia’tael commandos, you’d bene amongst your own kind, who respected your own customs. The same could not be said once you arrived in the Imperial City.
Sorenn was just a shining example of the incredible arrogance of those who thought the black and gold liveried armor they were provided with so that they could stand and look pretty while they whiled away the hours standing guard over the precious Emperor Emhyr.
“I’d like to see you try, you little she-devil,” he smiled in a way that made your stomach turn.
“I’d like to see her try, too.” The voice came from just down the hallway that hooks off to the left behind the two of you. That voice…
Cirilla Fiona Ellen Rhiannon. Crown Empress of Nilfguaard.
You turn to find the young woman already somehow just next to you. You hadn’t even heard her approaching. She is a Witcher-Girl indeed, you suppose. Silent as an elf approaching rather than a human.
“Y-your Excellence,” you breathe, quickly dropping into the bow they taught you on your first day at the palace. You’d never been up this close to her, or any of the other high-ranking nobles, before. You could see Sorenn doing the same out of the corner of your eye.
“Oh please,” Ciri scoffed, “None of that nonsense.” For a moment, you thought that she was angry, but when you stood up straight once more, the way the corners of her lips pulled slightly upward dispelled those fears.
Her enormous green eyes met yours for a brief moment, knocking the air from your lungs—but you tried your best to hide it. And, mercifully, she turned her gaze to your fellow guardsman, who had utterly paled at the appearance of ashen-haired young woman.
“It’s hardly behavior fit for a guard,” she drawled, taking a few steps closer to the elf who was likely at least triple her age (you’d never actually bothered to find out how old the little shit was), “To be harassing your fellow guardsmen.” You couldn’t help the smirk that stretched over your face as she spoke. Sorenn was practically cowering.
“Just know that the lady…”
“Y/N,” you responded with your full name right away, hardly believing that the Crown Empress had deigned to actually ask for it.
“Just know that the Lady Y/N has the authority, and my blessing, to carry out those threats if your behavior continues.”
You jaw drops at the words. You are unsure of how to react. The threats had been empty when you made them, of course—it wasn’t as if you were trying to get yourself hung—but the idea of carrying them out to the letter didn’t sound bad, if you were being honest. Though, you doubted Sorenn would be giving you trouble again any time in the near future; or ever.
With all the grace of an Empress, the ashen-haired woman turned on her heel to leave, those hug green eyes fixing on yours once more.
“Care for a trip to the market?”
“I… Yes.” You had been about to protest and point out that you were only a few hours into your long shift, and that you couldn’t disobey orders, but you supposed that orders from Cirilla herself definitely outweighed those of the Captain of the Guard—and anyone else in the Empire, for that matter.
“Excellent.” The young woman smiled; a real, warm smile, as you fell into step beside her.
Excellent, indeed.
Staying within the castle walls for days on end was unbearably boring, and when you had the chance to go out into the city, you were usually too tired from working double or triple shifts to do so. Not to mention the slightly, barely perceptible flutter in your chest at the thought of walking through the city streets with Cirilla herself—not because of her rank and standing, though that was likely part of it—but because of those eyes, and… well, a whole lot more. But that whole lot more you prefer to keep tightly to yourself.
***
Three hours later, you are still out, sitting on a ledge that overlooks a good portion of the city. From this vantage point, you admit that it even looks pretty. For all of its faults, the Nilfgaardian Empire did one thing correctly. At least here in the Capital, humans and non-humans worked and played side-by-side; or at least in the same vicinity as one another, without any major fights breaking out. It hadn’t been that way in the northern cities.
Novigrad had been the worst by far. You’d grown up there, in a rough part of town with a number of other non-humans. No matter how hard you worked, you were always looked down upon. Even your parents, cold as stone itself, eventually moved the family back out to the wilderness. It was easier to live among the trees and as far away from humans as possible, even if it meant hunting for every meal and making all of your clothes. Modern comforts were nice, but it wasn’t worth the risk of going to trade for them.
Ciri, noticing the far-away look in your eyes, hadn’t said a word since you’d sat down. Thankfully, it was not uncomfortable silence.
“I take it you didn’t grow up in Nilfgaard?” She finally asks, glancing sideways at you with those huge green eyes. It was impossible not to get lost for a moment before you answered.
“No.” You realized your answer was clipped short, but you didn’t exactly trust yourself to say any more. The last thing you needed to do was spill the messy contents of your head on the floor at her feet.
“Me neither,” she responds softly. Then, with a wry smile, “Obviously.”
You can’t help but offer a small smile, “It’s not as bad as they made it sound… up North.”
Ciri nods, narrowing her eyes in thought. “I suppose everywhere is a bit better now that the damn war is over.”
You nod, “If only it would have ended a long time ago.” Or never happened at all, preferably. But there would always be wars; you know that much.
“It seems all anyone wants to do is fight,” Ciri says with a resigned sigh. You glance over at her, corners of your mouth twitching downward somewhat.
“Maybe that will change.” You let the words hang in the air, unsure if you should have said them at all. You’re not an advisor to the Empress—you’re a common member of the Royal Guard. But you can see the same darkness in the ashen-haired woman’s eyes that seems to have permanently settled in your own. Stormy darkness and sadness that no number of days seems to dissipate.
“Me, too.” The young woman chews on her lip, and you remain silent. You cannot even imagine the pressures placed on that girl. First to quite literally save the world, and now to lead an empire. You may be bored as all hell with your job, but you would much rather be insignificant and boring than have a weight like that placed upon your shoulders. You’d surely fuck it up.
“Well, at least it seems like everyone is tired of fighting, now,” you point out. Though, you are sure that somewhere—probably at this very minute—there are people conspiring to change that. No matter who is leading or how, there seem to be people coming out of the woodwork to lead foolish revolutions.
“Tired, and without resources.” The emphasis the young Crown Empress puts on that final word tells you exactly what she means—there are too few people left to raise armies. For the elves, it will take generations to rebuild their population. For the humans, however, it wouldn’t be all that long before they had a whole new batch of young warriors ready to fight for whatever ideals they decide to find appealing at the time. You shudder at the thought. You’d rather not live to see that—but you know you will.
“Gods, the world is miserable.” You force out a sigh, rueful smile playing at your lips as you scan over the city.
“Sometimes I wonder why I didn’t just leave the White Frost to destroy it,” Ciri says with a smirk. You can’t help but smirk back.
“Could’ve put us all out of our misery.”
Despite the topic of conversation, you are both still grinning.
“Seems I’ve made a huge mistake.”
You shrug, eyes somehow unable to move from the young woman’s face, “Or you’ve changed everything.”
You don’t know exactly where the hopefulness came from—you aren’t a particularly hopeful person. But, even in these few moments of talking to the soon-to-be Empress, you can tell that she’s different. She’s different from the leaders in the North, she’s different from the current Emperor.
“For the better, I hope.” The clouds are back as her face pulls into a serious expression, a troubled expression.
You are struck with the sudden urge to reach out and place your hand over hers, but you hold back.
She is the almost-Empress, you remind yourself.
“You’ve got common decency,” you offer, “That’s already better than most who call themselves leaders.”
She turns to look at you, silence hanging in the air between you until she finally says, “Thank you.”
“No need,” you respond, “I’m only stating the facts.”
It takes you several seconds to register the soft hand resting over yours, and once you do, it is impossible to keep a grin from breaking out across your face.
An Archive of Our Own, a project of the Organization for Transformative Works
Lambert and Keira Metz after the events of Wild Hunt run a joint business in Lan Exeter. Unexpectedly, a stranger witcher appears on their doorstep with an unusual task.
So the translation of the first chapter of my fanfic where it turns out that Aiden is alive after all.
My English is shitty, so please forgive me for mistakes. I will be grateful for feedback, both in terms of language and story. I don't know if I will translate it further, it's really difficult and exhausting for me, at the top you have a link to the Polish version.
I dedicate this translation to @gridelincarver @marbienl13 @all-my-queens If it wasn't for you, this text wouldn’t have been written, so thank you very much for motivation!
granda (polish) - rumpus, ruction, brawl, bunch but also fraud, hoax, humbug
Chapter 1
Lan Exeter was a beautiful port city, full of vivid but narrow houses and canals instead of streets. The winter capital of Kovir and Poviss, like the whole country, was favorable to sorceress and sorcerers who escaped from war-torn Redania from Radowid's witch hunters. Magicians from the Northern Kingdoms found here a safe haven, job and had great freedom in conducting their research and experiments.
Despite these many advantages Keira Metz didn’t like to live here. It was difficult for her to explain it rationally, she really couldn’t complain about anything, especially after what she went through hiding in Velen. But Lan Exeter got on her nerves. She couldn't focus here and felt something hanging in the air.
Lambert on the other hand was very pleased with the new location. Despite the fact that it was Triss Merigold, who arranged for them enter to Kovir, it was the witcher who indicated the winter capital as the right place to start their small project. He had acquaintances here, in the past he has made several large contracts for important officials. Thanks to these acquaintances, they didn’t encounter any major problems to rent a small, but well-kept tenement house not far from the city's main square. At the start they paid for it from what Lambert saved from contracts, Keira's savings went to the apparatus for the laboratory she arranged in the attic of the building. Now the sorceress has already run her own business, from which she had considerable profits and they divided expenses in half.
She couldn't complain here either. Despite his difficult character, Lambert was a resourceful and responsible man when it came to finances. He systematically searched for contracts and efficiently bargained with clients. He wasn't wasteful and basically the only thing he spent money on was weapon. As for the alchemical ingredients and components, Keira made sure he didn't run out of anything. Always taking orders for her business, she took into account the witcher's need for potions. Before they looked back, they worked out a routine for functioning and cooperation on both: private and professional grounds. And that was another thing that had been bothering her for some time.
Her relationship with Lambert was turbulent at times, but it was exemplary. The Witcher didn’t cause problems, except for the fact that he sometimes returned half-dead from work. And that was basically the only thing they could argue about. Both of them had an explosive temperament, arguments could sometimes alarm their neighbors. However, it always found its finale in bed, which didn’t diminish the amount of decibels they generated and Keira finally cast a silencing spell on their building, because tenants from behind the wall intended to report noise to the owner of the house.
Either way, her life under one roof with the witcher slowly and disturbingly began to resemble a marriage. And just thinking about it, Keira shivers. That wasn’t her ambition. She never dreamed of hiding in a charming house at the end of the world with the One. Keira wanted power and fame, constantly thinking back to the time she sat on the royal council of Temeria, she still remembered the conventions of sorcerers and the feast of the elite, where her word was sacred. That Keira Metz wore the most fashionable and provocative outfits, every night she had a different lover, drank the most expensive and exquisite wines on the Continent, and pulling the strings on the political scene of the country was her element. She had a reputation, people knew her name and felt respect for it. She wanted to create history and have fun, she wanted to taste life. Meanwhile, she was sitting in the politically neutral and boring Kovir, where no one knew who she was, she was selling her knowledge to the populace and slept with witcher.
Well, it was always a few steps better than forgotten by gods Velen, a bunch of illiterate peasants paying her with eggs and shareing bed with bugs. Not to mention the threat of burning at the stake still hanging over her then. So she knew it could always be worse. And she really couldn't say she was unhappy here, just ... it wasn't the kind of happiness she wanted. And Lambert himself was a completely unsolvable matter for her. They weren’t officially together, none of them came up with the funny idea of having a serious relationship. Lambert was supposed to help her with her research, and sex was just a nice addition for both of them. They didn’t claim any rights to each other, they didn’t swear allegiance and devotion, they just went with the flow and in some unexplained way they found themselves in this place. In a shared apartment, with shared business and shared life. Keira didn't remember when she had spent so many nights in her own bed with the same man by her side. She was beginning to fear that it had never really happened before.
Her thoughts were interrupted by a bell. In the tenement they rented, ground floor was adapted for Keira's magical business. At the front door, which was constantly open for the public, they hung a bell that signaled the arrival of a potential customer. The sorceress rose from behind the table, closed the book, which she reviewed to make a mixture ordered by one of the townsmen, and headed for the curtain separating the back room from the main part of the store.
She saw the figure next to the bookcase and thought it was Lambert for a short split second. She was fooled by two swords on his back - such characteristic accessories for her witcher. But it wasn't Lambert. The man was slightly taller, but thinner, he was standing back to her, and he had a hood on his head, but the sorceress knew her witcher too well to confuse him with someone else, she had no doubt. However, newcomer wasn’t interested in books, but in other objects based on a bookcase. Kiera shuddered a little, of all the things that were in this room, he had to choose that one.
"How can I help you?” She finally said, hoping that would surprise him and divert his attention from the things he was watching, but nothing like that happened.
The man, unmoved by her question, still with his back to her, reached into one of the hilt of two swords leaning against the bookcase. He grabbed it and pulled the blade out of the scabbard.
"It's not for sale," she said firmly, and finally got a reaction.
The stranger turned slowly toward Keira, looked her up and down, and a pair of amber cat eyes flashed from under his hood.
"Witcher,” she noted with surprise.
The man weighed the sword in his hand, ran his fingers over the carved runes. Keira didn't miss the way he was holding it. To be sure, she looked at his own swords protruding from his left arm. He was left-handed.
Lambert once told her that a left-handed swordsman is a real pain in the ass. A left-handed witcher, on the other hand, is a death sentence. Admittedly, it doesn't matter with monsters, but warriors trained in swordsmanship don't have much chance against someone like that. Regardless of school, master or experience, almost every swordsman has a dominant right hand. Even if he was born left-handed, when he enters the training he is immediately switched to the right one. Those who decide to train on the left have more difficult learning, but the advantage they gain thanks to it is huge. Left-hander is accustomed to right-handed opponents, they are his daily bread, but people relying on their right have a very difficult task fighting a mirror reflection. As a result, it was also established that a left-handed swordsman was a cheater without honor, so there were only a few schools and masters favorable to teaching left-handers on their dominant hand. Unless they want to train the assassin.
“The devil does not sleep,“ witcher read the inscription from the blade, still carefully examining the sword. ”Silver blade, witcher gear. Where did you get it from?”
"It's not for sale," she repeated and walked over to him, emphatically raising her hand, expecting that he would give her the weapon. “It belongs to my business partner, also a witcher”.
"I see...” He smiled at her, which revealed dimples in his cheeks, but it was hard to call that smile cordial. He obediently gave her the sword and finally pulled off the hood.
Keira blinked in surprise. She may not have been an expert, but apart from Lambert, she was also dealing with his brothers from the Wolf School and that assassin of Foltest. The witchers were interesting in their own way, but it was hard to enter them into the standard canon of beauty. And the one in front of
her was a little more unusual than the norm she knew.
First of all, he was redhead. She lived among the villagers long enough to know that redhead was for them a synonym of a soulless freak. So the red-headed and left-handed witcher would probably be cursed three times for them. Of course, these were only nonsense superstitions of the illiterate pleb, but someone with such qualities had to have extremely hard on the path. His appearance alone was enough for people not to trust him.
Secondly, he looked young. The Witchers in general grew old very slowly, but she has never met monster slayer who looks as young as this one. It wasn’t about the number of wrinkles, but about the youthful charm of teenage daredevil, and when he smiled, two deep dimples appeared on his cheeks. However, his cold gaze revealed that he was long after his teenage years. These eyes could see enough to look distrustful and insensitive now. Combined with this beautiful but predatory smile, he looked like a hungry shark.
Thirdly, he had no scars on his face except for one, thin as a thread that cut his lips vertically to the right and disappeared just above his chin. It was visible mainly because the witcher had a stubble on his jaw, if it weren't for it, it wouldn’t have been visible at first glance. Keira hasn’t yet met the witcher without the obvious scars that disfigure face. The only noticeable defect was the damaged right ear. The helix was clearly jagged, and although the flaw was completely healed, it seemed to be a fairly recent matter.
"Your partner left without swords?” witcher asked with a sneer, and Keira felt uncomfortable.
The tenement house was storeys, there could have been two dozen partners upstairs, but the newcomer knew she was here alone. The sorceress wasn’t particularly fearful and usually she felt more than at ease with men, but he gave her goosebumps. And not the good one.
In general, it shouldn’t come as a surprise to her that he exactly knew who was and who wasn’t around. She lived with Lambert long enough to learn that he hears from the ground floor a falling pin upstairs, but for some reason she attributed this skill only to him. Meanwhile, superhuman senses were a feature of all witchers.
"These are souvenirs," she explained and invited him to the table where she was hosting clients. Before she joined him she put the sword back into its sheath and laid it on the table. "He doesn't use them, so I wanted to hang them on the wall for decoration, but he didn't agree. And then I forgot to put them back in their place.”
"Why didn't he agree?” He asked in a tone of conversation about the weather and sat down, taking off his fingerless leather gloves.
"Like I said, these are souvenirs," she repeated, shrugging. “These have sentimental value and, as he said: ‘these aren’t ceremonial sabers to hang on the wall’."
"So neither for show nor for use," he said, looking at the weapon in front of him for a moment, then looked up at Keira, clearly stopping his gaze on her décolletage. A short grimace ran over his face, and Keira could have sworn, it was amusement. But it disappeared as quickly as it appeared, and after a moment the witcher was looking straight in her eyes, his face expressing nothing. “So much good steel is wasted. I will gladly buy them, I can offer a good price for them”.
Keira frowned. She had already told him twice that swords weren’t for sale. However, that wasn't what worried her. Not even that he was looking at her decolletage. She noted it with relief, because it was something she could deal with and finally he showed some human impulses, even if this view amused him for some reason. What she didn't like here was how quickly he decided to make a purchase. He didn't even look at the second sword!
She witnessed how Lambert bought new blades. The whole process lasted almost a month. A month of watching and comparing weapons at various craftsmen, a month of whining and fussing, and finally commissioned them to be forged. But he was still dealing with materials, because it was necessary to import a special steel alloy. It cost her witcher a lot of nerves and even more money, but he told her then that his life depends on these blades. They must be an extension of his hand, no compromises.
And this witcher wants to buy swords that he didn't even look at properly.
Maybe he collected them, or maybe he was just stupid, it didn't matter, Keira wasn't going to sell them, even if he had a mountain of gold. These swords were important to Lambert.
"Not for sale," she repeated for the third time, this time in the tone she extinguished the royal advisers in the council, when they began to be a pain in the ass. “Please, better tell me what brings you to me. And to Lan Exeter if I can ask. The witcher in the city is quite an unusual thing.”
"From what I have found out, you live with a witcher,” he raised one eyebrow. “You are one of the last people who should be surprised.”
“That's why it's unusual. Two witchers in the capital are a crowd.“
“I must admit that this is not a coincidence. I’m looking for a partner to fulfill a big and difficult contract. A large and strong imperial manticore come along from the mountains to nearby villages. Kidnap people, slaughter cattle. Three villages funded reward.”
“So you didn't come to talk to me, but to my parner," she said, ready to end the discussion here. She couldn't take contracts on behalf of Lambert.
And it sounded really bad. Maybe the money could be good, but the manticores were extremely dangerous. If the monster flew here from the mountains, then the trip to track it down will be long and exhausting. She didn't like it at all.
“It's not just about the manticore, I also have a request to you. It is very fortunate that I find a sorceress and witcher in one place, although this is an unusual thing.“
“Maybe here in Kovir. Where I come from bards even sing ballads about the union of the witcher and sorceress. A few of my colleagues value such cooperation very much, so I decided to take their advice and enter into ... a partnership with the witcher.“
“I know master Dandelion’s ballads,” he smiled mischievously, and she had to admit that he looked attractive with that grimace on his face, even if it lifted her neck hair. For some reason, his smiles were like a bad omen for her. “And please forgive me boldness, but is your deal just business, or do you also aspire to ballad heroes?”
Keira raised an eyebrow and finally clarified what she didn’t like in this witcher. His cat's eyes were vigilant, just this how he surveyed the room and looked at her... without doubt it was a predator's gaze. A predator who just smelled a prey and was getting ready to jump. The sorceress repaid the same and finally began to analyze more closely what she saw. Neither the weapon nor the armor he wore had any distinctive school features. And most importantly and most disturbing in this all - this witcher didn’t have a medallion around his neck. And a witcher without a medallion can't use signs.
What the hell? She was beginning to conclude that everything was wrong with this stranger. And no wonder that he was looking for a partner to kill the manticore. Lonely expedition for such quarry, when you can’t use signs, is suicide.
"Interesting question," she said finally after a little too long pause. The witcher narrowed his eyes as if he sensed she was uncomfortable. “Are you asking out of professional curiosity?”
"Entirely private,” and that beautiful smile again, but this time it clearly contained a threat. Like an animal that bares its fangs before it attacks. “You're a beautiful woman. I was wondering if you want to replace a witcher.”
Keira frowned threateningly and looked at him with disdain, finally openly letting him know that she didn’t like the direction in which this conversation was going. Far more than once in her life she had to deal with not very subtle advances, and all in all, this witcher hadn't crossed any boundaries yet, but something was very wrong here. Keira never avoided men, even those not very subtle, if she was in a good mood, could count on flirting with her. This one, however, didn’t flirt. Contrary to what he just said, he wasn't interested in her, not in the way he was suggesting. His gaze was cold and calculating, but she saw no desire in it.
“Please forgive me if I sent any wrong signals,” she announced finally icily, although she knew that she didn’t send any, and her exposed breasts, which was often interpreted in this way, mainly amused her interlocutor. “So now let me be clear, to avoid any further misunderstandings: me and my witcher are loyal to each other. Both professionally and privately. I’m flattered by your interest, but let's get back to business. My witcher would be very unhappy if he knew that we raised such a topic.”
She said this to give him a clear warning. What she meant by this was that if he has bad intentions towards her, he must take into account that she has another witcher behind her, who will deal with him if even a hair falls from her head. However, she was surprised to find that the words she said were true. She wouldn’t turn her back on Lambert, she wouldn’t betray him, even if this witcher turned out to be King Tancred himself. And she was sure Lambert wouldn’t turn his back on her either. The awareness of this alerted her more than the bizarre conversation she was having with her annoying visitor. She quickly put those thoughts out of her mind, this wasn’t the time to analyze her relationship with Lambert.
"My apologies if I offended you,” he raised his hands defensively and something changed in his posture. He became less tense and less alert. The predatory gleam from his eyes was gone too, but he didn’t seem in any way contrite or embarrassed. “I'm not looking for trouble. It just seemed to me extremely… exotic that a sorceress, a woman of scholar, of such status, was interested in a witcher. Perhaps I envied my colleague a little. You understand, we don't have a very good reputation.“
You certainly don’t, she thought.
"It depends on the school,” she finally decided to attack, she was getting tired of this game of cat and mouse. “But you don't wear the medallion. What school are you from? It is quite strange, I thought the medallion was sacred to a witcher.”
The man made a gesture as if to reach for his neck, but he immediately reflected and nipped the reflex in the bud. He winced slightly.
"That's what my assignment to you was supposed to be about," he said. “Some time ago I lost my medallion. It's hard to find a good craftsman to make a thing like this. I was hoping that the sorceress help me. I've heard a lot of good things about you, people praise your amulets and potions. In addition, you work with the witcher, which makes you, in my eyes, more qualified than the rest of the wizards in the city.“
"I have never had a similar order, I will have to ask Lambert to show me his medallion,” for the first time she mentioned her witcher's name and noticed how her interlocutor slightly twitched an eyebrow. She had to admit he surprised her with this order. She also noted how carefully he ignored the question about his school. “Also, there is no elemental circle in the area to charge it, although there is a lot of intersection in the city due to the wide network of canals and the water flowing in them ... I'll have to cast the silver, and have to order the mold from a craftsman… Either way, it'll be expensive.“
“As I mentioned, I have an eye on a big contract,” he reminded. “So I should be able to afford it. Please do a valuation, I will be able to confront it with my savings. And here we come back to the heart of my visit. When can I expect your witcher to return? I'm very keen on this cooperation. I can offer a profit split of up to 30% by 70% for the benefit of your witcher, of course, but I hope that I will get a discount on the medallion. If you have time now, we could initially set some amounts.“
The way he said "your witcher" made her think. She had deliberately emphasized this belonging beforehand in order to make him understand some things, but he made this point with scorn, lined with mockery. She couldn't help but get the feeling that what he really meant to say here was: “Where is your pet sorceress? Will you lend it to me?”, and it immediately infuriated her.
“Slow down, witcher,” she barely suppressed a hiss. “Lambert is my partner and I won't be bidding without him. We don't even know if he will be interested in this at all, so for the moment please consider the medallion issue and your manticore contract as two completely separate matters.How you will resolve the issue of splitting payments will be between the two of you. Then I will possibly consult with him if this transaction will be related to the medallion in any way.”
The witcher raised his eyebrows, his face expressive for the first time. He was surprised. And he was probably pleasantly surprised, because his gaze softened. Previously, it had lost its ferocity, now there was a gleam of sympathy in it.
“I guess I've been making a blunder again,” he said, but he didn't seem a bit too concerned about it. He looked like he was starting to have fun. “Since you are a scholarly woman, I assumed that you are the head of this business.”
“Don't you know the meaning of the word ‘partner’?” Keira was getting harder and harder to hide her anger, her service mask slowly started to fall off, she was on the verge of showing him why teasing a sorceress is a bad idea.
“Oh, I know. It even happened to me that I was called a partner,” she found his stupid smile less attractive and more irritating with each passing moment. “But witchers have a hard time in business, and we are rarely treated as equal partners. We're usually just boys for the dirty work. People value our skills but not us. For them, we are no different from rabid dogs that are unleashed in pursuit of prey, and the command is always the same: kill. Do you know what they do with a rabid dog after it does its job?”
"I can imagine," she said coldly. “And I conclude, from what I have just heard, that you don’t know the correct meaning of the word ‘partner’. You know the highly distorted meaning of this term. Generally sorry to hear all this, but I'm not a rabid dog breeder and you won't find any here. However, when it comes to my partner --”
She broke off when the witcher unexpectedly put a finger to his lips, ordering her to be silent in this non-verbal manner. She hadn't expected this, she opened her mouth to protest this blunt silencing, but realized that her interlocutor suddenly became very tense and focused. He tilted his head a little, like an animal that heard a strange noise, listened for a moment, then sighed heavily, closed his eyes and froze as if waiting for something.
Keira was amazed how his attitude completely changed in a split second. A moment earlier he had been nonchalant and self-confident, now he was sitting in front of her hunched over, evidently disturbed and anxious. Was it the same person at all?
The bell at the door rang and Keira looked away from the man in front of her to look toward the entrance. She saw Lambert in a bloody armor on the doorstep, but he moved freely, he didn't seem injured. For some time now, the sight of blood on his clothes had stopped alarming her, because it usually wasn't his.
“Are you all right?“ she asked anyway, immediately abandoning visitor and getting up from the table, heading towards Lambert.
"Yeah," he replied a bit impatiently, he looked annoyed with her concern, but Keira knew better. There was no anger in his gaze, he was glad to see her. “It's just --”
He paused as his eyes finally fell on the witcher's sitting at the table. The stranger sat with his back to the door and didn’t bother to look back and see who had just arrived. Keira understood that his earlier behavior was due to the fact that he heard Lambert approaching. Lambert must also have been aware of the client's presence before he even entered the house, but it seems that only now he noticed that it was a witcher.
"We have a visitor?” He looked at Keira, there was a question in that look: Is this a client or a threat? It seems that he sensed the tense atmosphere and the sorceress's nervousness.
"Yes, this is--" She paused mid-word, as she was about to introduce them, but she just realized that the stranger witcher hadn’t deigned to give his name. So she turned to him, this time openly irritated. “What is your name, Mr. Witcher, without school and medallion?”
The man at the table slowly straightened and stood up. He waited for an unbearably long moment to react before he turned to face them. And he looked straight at Lambert.
Everything that happened next took fractions of a second. Lambert inhaled sharply and immediately reached into his belt pouch. He took a silver orion out of there and threw it at the strange witcher, but he seemed to be waiting for it. He put his hand out in a defensive gesture, the star digging into his right hand. If he hadn't, it would have hit him in the chest, but not in any vital place.
Keira absolutely didn’t understand what was going on, but since Lambert attacked she had a defense spell on her lips, ready to stun the second monster slayer. She noticed that as Lambert made his throw, he hissed in pain, which meant he must have been injured. Keira had a firm resolve not to let him fight an opponent who was left-handed and in full strength. Unlike him.
“Easy, sorceress, he was just checking,” the red-haired witcher said, very slowly showing his hand to her with an orion in it. “This toy is silver.” After that, with a firm wave of his arm, he threw the star aside, which dug into the wooden floor at their feet, leaving a bloody streak behind it.
Keira was still holding the active spell in her clenched fist, but after this declaration she lost her vigilance. Her eyes followed the orion, then looked up at Lambert.
Her witcher after this violent reaction stared at the other man. Keira hadn’t seen such an expression on his face before. Lambert was absolutely shocked and furious.
"He's checking to see if I'm a doppler,” the stranger kept both of his hands in plain view, as if he were making a gesture to assure them he was not a threat. “I'm not,” he added softly. “Otherwise I wouldn’t have held silver in my hand. I'm bleeding so I'm not a ghost either. I can also tell the story of your commemorative swords to prove that I’m not a fraud. I know what the inscription is on the steel blade, and the sorceress knows I didn't get to see it outside the scabbard when I got here. Anyway, ask me any question yourself to test me.”
So Lambert asked: “Aiden, what actual the fuck?!”
“Aiden?” Keira looked at the stranger no less surprised than her witcher.
She knew the name, Lambert once, being heavily drunk, told her about him. She knows who Aiden is. Or who he was, because from the information she had it was clear that she was dead. Meanwhile, he was standing right in front of them, safe and sound, with puppy eyes. Now she understood why Lambert had attacked him, generally seeing someone who should be dead never bodes well. She tried to understand how this was possible, but suddenly realized something else.
First of all: Aiden knew from the beginning what he was here for. He was aware that the witcher Keira was working with was Lambert. He wanted to buy fucking swords because he knew them well - they had belonged to him before. And he was well aware that if he came at this time, he would find only the sorceress here. He came to take a look at her, test her, tease her, and mock her.
Second: Lambert has been mourning Aiden for a really long time. It could have been avoided. However, he allowed him to suffer and murder in the name of wrongs that probably didn’t take place.
In an instant she went mad and did something that neither of the two witchers apparently expected. She didn't really know when she let out the spell that hit Aiden hard and threw him against the wall. Before he could pick himself up, she caught up with him, casting another spell. The witcher began to choke.
“Did you have fun?” she hissed furiously and raised her clenched fist with the spell upwards, as if she was pulling an invisible cord, thus forcing Aiden to look at her. His pupils were constricted to thin vertical lines, he tried desperately to gasp for air, certainly unable to answer questions. "You miscalculated my dear, you shouldn't mess with someone who might wipe the floor with you!"
"Keira!” Lambert grabbed the sorceress's wrist like a vise, Keira released the spell, and Aiden finally caught his breath. "That's enough!”
“Sorry, I got carried away,” she said weakly, trying to get her balance back. Her heart pounded like a hammer. "But he's been provoking me ever since he got here and he finally got it."
“All this violence is absolutely unnecessary,” Aiden croaked, still kneeling on the floor rubbing his neck. “Can we talk? I'll explain everything.”
"Dead people don't talk, Aiden," Lambert said in a voice that an iceberg wasn't ashamed of. He stared down at him with a mixture of anger and disbelief.
“I've always been special.” Aiden smiled brightly at him. “Come on, give me a chance.”
This smile was completely different from the one he presented Keira for the last half hour. Most of all it was sincere and gentle. He looked at Lambert with trust as if he knew he would agree, regardless of the proposal.
Lambert let out an irritated huff, leaned over, grabbed Aiden by the neck like an unruly kitten and, grimacing in pain, pulled him to his feet.
Something wrong with the right shoulder, Keira noted in her mind. It was the second time he had to use it that he showed signs of discomfort.
“I mourned you, you asshole,” Lambert growled angrily, still holding his collar. “I killed a lot of people to avenge you. You better have a fucking good explanation of this farce.”
“I’m sincerely touched by your devotion.” The smile didn’t leave Aiden's face. "And if it comforts you, you haven't killed anyone who didn't deserve it."
Lambert's eyebrow twitched dangerously. Keira thought that just a moment longer and her witcher would kill someone who definitely deserved it, and then he would regret it very much.
"Okay, that's enough." She interrupted their exchange of glances. “Let's go to the back room, sit down, talk quietly and dress your wounds. Lambert, let go of him and take it off, I want to see your arm.”
They both looked at her in surprise, but neither moved. They irritated her immediately.
“What, did I stutter?“ She huffed and gestured in the direction. “In the back, like, right fucking now. I don't need a client to come and find this scene.”
“You're letting her to boss you around?“ Aiden glanced at Lambert, one eyebrow raised in an act of ironic disbelief.
“Don't piss me off, or I'll let her finish what she started,” the other witcher hissed in response and obediently moved to the back, dragging Aiden with him.
Keira went to the front door and locked it. It was going to be a long and stormy evening, she decided that there would be enough clients for today.
Geralt turned to Eskel as the sword practice finished and started to tell him what had happened at court when his was attention was snapped back to the courtyard as the woman squealed and Letho caught her as she went down.
He started to rise but Eskel stopped him, “just keep watching.”
Even from this distance Geralt saw the moment when the woman, suddenly alert, winked at Letho and with a speed and strength that belied her smaller size, threw him onto his back and pinned him then sat up giggling. He caught Letho’s growl before he flipped her, and watched them tumble in the dust for a minute before it became clear Letho had won and was helping the woman to her feet, although it was hard to tell whether the victory was through better technique or because the woman was laughing too much to breathe.
Geralt couldn’t help but smile slightly as the pair moved over to join them, the woman still chuckling and covered in dust as she sat on the floor at Letho’s feet while the Viper settled himself directly opposite Eskel. Geralt nodded at Letho in greeting, “Kingslayer”
“Wolf”
“Kingslayer!” the woman exclaimed attracting Letho’s attention, “Do I even want to know?”
“Doubt it,” Letho rumbled before looking back to Geralt, “this is Lily. Lily, Geralt of Rivia.”
An Archive of Our Own, a project of the Organization for Transformative Works
Chapters: 1/?
Fandom: Wiedźmin | The Witcher (Video Game), Wiedźmin | The Witcher Series - Andrzej Sapkowski
Rating: Teen And Up Audiences
Warnings: Graphic Depictions Of Violence
Relationships: Lambert/Keira Metz, Aiden/Lambert (The Witcher), Minor Eskel/Triss Merigold
Characters: Lambert (The Witcher), Aiden (The Witcher), Keira Metz, Eskel (The Witcher), Triss Merigold, Bertram Tauler | Jad Karadin, Gaetan (The Witcher), Brehen (The Witcher), Original Characters
Additional Tags: Fix-It, Post-The Witcher 3: Wild Hunt, Post-Blood and Wine (The Witcher 3 DLC), Love Triangles, Witchers Have Feelings (The Witcher), The Witcher 3 Spoilers, Canon-Typical Violence, Bisexual Lambert (The Witcher), Aiden (The Witcher) Lives
Summary:
Lambert and Keira Metz after the events of Wild Hunt run a joint business in Lan Exeter. Unexpectedly, a stranger witcher appears on their doorstep with an unusual task.
Siedzę i pisze właśnie rozdział czwarty do Grandy i zdałam sobie sprawę jak długi on będzie. Powinien się składać trzech głównych scen i od dwóch do trzech przejściowych/pomniejszych. Mam w tej chwili gotową jedną pomniejszą i 2/3 jednej z głównych (ok, mam też całą drugą główną scenę, ale o tym sza, bo to mega ważna sprawa, nie mogę o tym mówić, bo nie wiem w jakiej formie to przetrwa). Nie mam w zwyczaju pokazywać nie skończonego rozdziału, ale nie wiem czy wyrobię się z nim w tym miesiącu, a obiecałam sobie, że będę wrzucać jeden rozdział na miesiąc... zatem dla tych, których to choć trochę obchodzi - wrzucam tu początek czwartego rozdziału. Nie, to nie jest nawet połowa.
I know that there are people who read Granda with Google translator (@marbienl13 did I already say that I love you for it?) so a word of explanation in English for you:
I'm sitting and writing chapter four for Granda and I realized how long it was going to be. There should be three main scenes and two to three transitional/minor scenes. I have one minor and most of the major one ready now. I'm not in the habit of showing an unfinished chapter, but I don't know if I will make it this month, and I promised myself that I would be publishing one chapter a month ... so for those who care a little bit - here's the beginning of the fourth chapter . No, it's not even half of it.
Please also note that the first exchange between Lambert and Keira is a play on words and the transaslator will probably massacre it. I don’t know how to explain it properly, but there is a similarity in the sound between the Polish words "Karlica" (dwarf, midget) and "Królica" (female rabbit). In addition, Agatha speaks in a specific way, using words that the translator will either not recognize or confuse with others, with a completely different meaning. So I don't know how much of this you will understand, but all these strange words are insults directed at Lambert.
ROZDZIAŁ 4 (a przynajmniej jego część)
Obudził go dziwny łomot, wydający metaliczne echo. Lambert gwałtownie otworzył oczy i zaraz tego pożałował, bo był zwrócony twarzą do okna, przez które zaglądały już pierwsze promienie słoneczne. Rozszerzone, kocie źrenice złapały zbyt wiele światła i wywołały bolesny impuls, który na powrót zacisnął mu powieki. Klnąc pod nosem, wiedźmin nadsłuchiwał dalszych odgłosów z parteru i po chwili napięte mięśnie się rozluźniły, kiedy usłyszał znajome gderanie.
- Czarci pomiot! – Dobiegł jego uszu skrzekliwy głos. – Nawarzy świństwa i nawet nie sprzątnie po sobie, flejtuch! Gałgan! Psi syn!
Znowu coś łupnęło i zadzwoniło, jakby garnek o garnek i Lambert przez chwilę rozważał czy powinien się obrazić za psiego syna. Na wpół jeszcze zaspany umysł podsunął mu wizję jego biologicznego ojca i w zestawieniu z tym obrazem, obelga wydawał się wręcz zbyt pobłażliwa. Albo może i nazbyt obraźliwa, z tym że dla psów.
- Łachudra jeden! – Skrzek przeszedł w pisk, kiedy coś drobnego, jakby kasza lub ziarna, rozsypało się po podłodze. – Nie miał już gdzie tego postawić!
Sporysz, wywnioskował Lambert. Przeklęta mikruska rozsypała jego sporysz. Na samą myśl, jakie spustoszenie zostało zasiane w jego komponentach jęknął i nakrył się poduszką na głowę. Nie spał wiele tej nocy, był do tego stopnia nieprzytomny, że właśnie rozważał popełnienie morderstwa na jedynej osobie, która mogła go nakarmić, byle by tylko móc się jeszcze przespać ze dwie-trzy godziny.
- Keira, jeżeli za moment nie spacyfikujesz swojej karlicy, to uduszę ją przed śniadaniem – warknął spod poduszki, kiedy do jego wrażliwych uszu dobiegło dzwonienie kolejnych garów.
- Hym? – Czarodziejka mruknęła markotnie, wyplątała się z pościeli, usiadła na łóżku i rozejrzała się błędnie po pokoju. – Jakiej królicy?
Wiedźmin wreszcie się nieco ocknął, wyjął głowę spod poduszki i przyjrzał się Keirze. Przypomniał sobie, że gdy nad ranem kładł się do łóżka, kobiety w nim jeszcze nie było, a w laboratorium paliło się światło. Wyglądało na to, że czarodziejka spała tej nocy jeszcze mniej niż on i poczuł wyrzuty sumienia, że ją obudził. Ona, w przeciwieństwie do niego, najpewniej nie słyszała jak Agatha rozbija się po kuchni, mogła jeszcze trochę podrzemać.
Przez ostatni tydzień on i Keira prawie się nie widywali, co było nie do pojęcia, biorąc pod uwagę, że mieszkali pod jednym dachem i spali w jednym łóżku. W ciągu dnia czarodziejka próbowała pogodzić ze sobą szukanie sposobu na naładowanie medalionu Aidena, z prowadzeniem magicznego biznesu. Wieczorami zaś, do wczesnych godzin porannych, zamykała się w laboratorium ze swoimi królikami i syczała na wszystkich i wszystko co próbowało jej przeszkadzać. Ale Lambert rzadko próbował, bo sam miał sporo na głowie.
Ponieważ nie było zbyt wielu zleceń, a nie mógł sobie pozwolić na przestój ze względu na to, że musiał skompletować ekwipunek na wyprawę na mantikorę, złapał dorywczą pracę w portowych dokach przy rozładunku statków. Robił to często, kiedy akurat nikt nie potrzebował pogromcy potworów, a pieniądze jakoś same nie chciały spadać cudownie z nieba. Tym razem jednak w krótkim czasie musiał zgromadzić większą sumę pieniędzy, zatem brał też dodatkowe nocne zmiany. Pomiędzy jedną robotą, a drugą warzył w ich nie-kuchni eliksiry, które również będą mu niezbędne w tej wyprawie, a na które najwidoczniej dziś z samego rana natknęła się ich nie-gosposia.
- Twoje królice są w swoich klatkach, natomiast twoja karlica demoluje zaplecze – wyjaśnił z rezygnacją, widząc zagubienie na zaspanej twarzy Keiry. Miała ciemne cienie pod oczami i mógłby przysiąc, że od wczoraj jeszcze schudła. – Połóż się, jest wcześnie, sam się nią zajm…
Nie zdążył dokończyć, kiedy nagle rozbudzona Keira zerwała się na równe nogi, przeskoczyła przez niego i w dwóch susach dopadła do szafy.
- Agatha już jest?! – zapytała w popłochu, wywalając ze swojej garderoby kolejne sukienki. – To znaczy, że jest bardzo późno! Cholera, nie zdążę się przygotować!
- Gdzie chcesz się szykować, dzisiaj masz wolne, sklep jest zamknięty. – Lambert obserwował ją, nie kryjąc zaskoczenia. Nie sądził, że można tak szybko przemieścić się z jednego miejsca w drugie, a przecież był do cholery wiedźminem z nadludzkim refleksem.
Keira nie odpowiedziała, dokopała się wreszcie do upragnionej kreacji, niewiele myśląc uderzyła pięścią w czaszkę poznaczoną runami, stojącą na komodzie i otworzyła portal do łaźni, w którym zaraz zniknęła.
Co do diabła?
Jeden dzień w tygodniu sklep był zawsze zamknięty i ten dzień wypadał właśnie dzisiaj. Nie było żadnej potrzeby zrywać się tak rano, Agatha i tak wiedziała, że kiedy Keira ma wolne, to nie wyjdzie z łóżka przed południem i zostawiała gotowe jedzenie w spiżarce koło pieca. Coś tu nie grało.
I to nie tylko dzisiejszego ranka, czarodziejka zachowywał się podejrzanie od blisko tygodnia. Pomijając jej nagły napad pracoholizmu, stała się też zdystansowana i dziwnie nieobecna. Lambert nie mógł oprzeć się wrażeniu, że coś ją trapi i to na tyle mocno, że nie potrafiła tego nawet dobrze ukryć. A przecież Keira wiedziała jak kłamać, równie dobrze jak oddychać. Nie zamierzał się wtrącać, bo taka od samego początku była zasada – jeśli o czymś nie mówili sobie głośno, to znaczy, że to nie jest drugiego sprawa. Ale… jej stan go niepokoił.
„Jest tak odkąd pojawił się Aiden.” – Ta myśl niespodziewanie rozbłysła w umyśle wiedźmina, kiedy już miał na nowo zasnąć i od razu przyprawiła go o ból głowy.
Lambert potarł twarz dłońmi próbując odpędzić sen i jednak się chwilę nad tym zastanowić. Wyglądało na to, że nie mógł już dłużej ignorować sytuacji, ale naprawdę nie spodziewał się, że to Keira da ten impuls. Był przekonany, iż wszelkie komplikacje pojawią się po stronie Aidena. Czarodziejka była w końcu realistką i zawsze mówiła o układzie, podkreślając, że to co ich łączy to seks i zbieżne interesy. Nic ponad to. Lambert miał co prawda na to nieco inny pogląd, ale wychodził z założenia, że będzie co ma być i grał według jej reguł, cierpliwie czekając co z tego wyniknie. Do czasu aż okazało się, że Aiden żyje.
Pojawienie się Kota wywróciło wszystko do góry nogami. To co go z nim łączyło zanim Tauler postanowił to spieprzyć, nigdy nie zostało przez nich określone, ale było intensywne i ważne. Nikt nigdy nie uczył wiedźminów nazywania, okazywania czy zarządzania emocjami, wręcz przeciwnie, niezależnie od szkoły starano się tłumić wszelkie uczucia u aspirujących pogromców potworów. Jak świat długi i szeroki, wszyscy wiedźmińscy mentorzy zawsze powtarzali jedno: tak będzie łatwiej. Łatwiej nie myśleć o tym, nie tęsknić za tym, nie nazywać tego. Po prostu nie czuć. Im mniej doznań, tym skuteczniejszym jesteś łowcą, a im jesteś skuteczniejszy, tym dłużej pożyjesz. I czasem to się nawet udawało, ponoć chodzili po tym świecie wiedźmini, którzy faktycznie nie czuli absolutnie nic. Więcej jednak było tych niestabilnych, którzy czuli bardzo wiele, ale nienauczeni jak sobie z tym radzić, stawali się skrajnie niebezpieczni dla otoczenia. Albo nie byli w stanie właściwie ocenić swojej sytuacji i intencji innych, co z kolei stawało się groźne dla nich samych. Oczywiście doświadczenie szybko ich uczyło, kiedy należy ufać innym, a kiedy nie, ale nawet najstarszy wyjadacz, który z niejednego pieca chleb jadł i nie raz się przy tym sparzył, miał potrzebę wypełnienia tej pustki. Zaspokojenia emocjonalnego głodu. Dlatego właśnie Lambert nie umiał określić swojej relacji z Aidenem, ale wiedział, że jego obecność sprawiała, iż ta uczuciowa próżnia wreszcie się zapełniała. I nie musiał mu tego tłumaczyć, nie musiał szukać słów, których nie znał, bo drugi wiedźmin doskonale wiedział jak to jest.
Kiedy go stracił agresja była jedyną dostatecznie silną formą ekspresji jaką znał, aby wyrazić swój żal. Znacznie łatwiej było mu być wściekłym niż zrozpaczonym, wściekłość napędzała go do działania, natomiast smutek był wyniszczający. Ale ani zabicie oprawców Aidena, ani odzyskanie jego mieczy, ani morze gorzały jakie wypijał, nie tłumiło na nowo powstałej luki. Dopiero kiedy spotkał Keirę coś się zmieniło.
Lambert z zasady nie ufał czarodziejkom, dostatecznie dużo kręciło się ich koło Geralta, żeby mógł sobie wyrobić o nich opinię. Trudny charakter magiczek to było jedno, ale to jak potrafiły manipulować i zwodzić, było czymś co działało na Lamberta jak iskra na saletrę. Tymczasem Keira Metz przyszła do niego i bez ogródek powiedziała czego sobie życzy. Oczywiście nie umknęło jego uwadze, że była samolubna, kłótliwa i dziko ambitna, jednak nie próbowała mu mydlić oczu, że jest inaczej. Trochę go bawiła, a trochę intrygowała, ale to co go najbardziej przekonało do tego układu, to fakt, że czarodziejka jasno określiła, że chce tylko dwóch rzeczy: dobrze się bawić, oraz kilku próbek do swoich doświadczeń. Był jej coś winien za uratowanie życia podczas walki z Gonem, a i tak nie miał nic lepszego do roboty, biorąc pod uwagę, że po kolei tracił nieliczne więzi jakie miał. Po śmierci Vesemira i tym jak zarówno Geralt jak i Eskel postanowili opuścić na dobre Kaer Morhen, nie było nic, co by go trzymało przy dawnym życiu. Mógł równie dobrze potowarzyszyć przez jakiś czas obcesowej magiczce.
Nawet nie wiedział, kiedy Keira na nowo wypełniła pustkę, jaka pozostała po Aidenie. Lubił jej towarzystwo i troskę, choć w życiu by jej się do tego nie przyznał. Nie miał też absolutnie nic przeciwko jej wybuchowości i ciętemu językowi. Pierwszy raz odkąd stracił Kota pomyślał sobie, że życie może być dobre, nawet dla zabójcy potworów. Starał się nie robić żadnych planów, korzystał z chwili i dobrej passy, bo znał wiedźmińską dolę na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że lada chwila przewrotny los może sobie z niego zadrwić. Nie przewidział jednak, że aż tak bardzo.
Od kiedy Aiden wrócił, Lambert był skrajnie niespokojny i rozdarty. To co wiedział na pewno, to że nie pozwoli mu znowu zniknąć, nie opuści go więcej, ani nie zawiedzie, ale czuł się również zobowiązany wobec Keiry. Był jej wdzięczny za wszystko co dla niego zrobiła i jeśli wciąż go potrzebowała, to nie mógł tak po prostu odejść. Paradoksalnie, dopiero kiedy pojawił się Aiden, zdał sobie sprawę jak ważna jest dla niego ta kobieta. Na tyle ważna, że zerwanie tego układu okazało się dla niego naprawdę trudne.
Wiedział, że nie może zatrzymać obojga, to się nie uda. Być może czarodziejka zgodziłaby się na taki trójkąt, ale nie Aiden, który był z natury zaborczy i niecierpliwy. Lambert nie mógł też w nieskończoność trzymać ich w tym zawieszeniu. Sądził jednak, że Keirze będzie wszystko jedno, podczas gdy Aiden zbuntuje się przeciwko takiemu stanowi rzeczy. Tymczasem wiele wskazywało na to, że jest odwrotnie. Kot oczywiście jasno dawał do zrozumienia, że nie akceptuje czarodziejki, ale zachowywał się zaskakująco powściągliwie jak na niego. Natomiast Keira… Może zwyczajnie zbyt zarozumiale sądził, że jej zachowanie ma związek z nim, ale coś ewidentnie było nie w porządku.
Musiał jednak znowu zasnąć, bo zaskoczył go dotyk, a w nozdrzach zakręcił znajomy, świeży zapach cytrusów.
Keira.
- Wybacz, nie chciałam cię obudzić – powiedziała magiczka, kiedy otworzył oczy. Przeczesała dłonią jego włosy.
Siedziała na brzegu łóżka, ubrana w surową suknię w stalowym kolorze, a jej włosy były upięte do góry. To niecodzienny widok, ta kreacja i uczesanie były zaprzeczeniem wyzywającego i frywolnego stylu Keiry. Nie to żeby Lambert znał się na modzie, ale czarodziejka w zasadzie nie zakładała na siebie niczego bez głębokiego dekoltu. Tymczasem ta sukienka ledwie odsłaniała kości obojczyka, na których spoczywał jej nieodłączny, srebrny krzyż ankh. Kreacja była skromna i prosta. Te przymioty nie szły z Keirą w parze.
Wiedźmin rzucił wzrokiem na jej rękę, którą właśnie zabrała z jego głowy, a potem prosto na nią. Coś było cholernie nie tak.
Keira zauważyła to podejrzliwe spojrzenie, zreflektowała się i zatuszowała zmieszanie krzywym uśmieszkiem.
- Pająk ci tu łaził – zmyśliła na poczekaniu, nawet nie siląc się, żeby brzmieć przekonująco. – Śpij jeszcze, bo wyglądasz na wykończonego. Ja musze coś załatwić. Powiem Agacie żeby była cicho.
„Przyganiał kocioł garnkowi” – pomyślał Lambert wciąż uważnie lustrując jej oblicze.
Musiała nałożyć glamarye, bo cienie pod oczami zniknęły, a skóra była promienna i rozświetlona, wyglądała niemal zjawiskowo. Niemal, bo jej powieki były ciężkie, a twarz faktycznie znacznie szczuplejsza. Mogłoby się zdawać, że czarodziejka funkcjonuje na oparach siły.
- Wszystko w porządku? – zadał chyba najidiotyczniejsze pytanie z możliwych, ale nie wiedział jak inaczej poruszyć ten temat.
Keira w odpowiedzi uśmiechnęła się jakoś dziwnie. Jakby ten grymas został wymuszony, aby zastąpić inny, znacznie smutniejszy.
- Wszystko będzie w porządku – odparła enigmatycznie, nachyliła się i pocałowała go w czubek nosa.
Nim zdążył otrząsnąć się z oszołomienia, czarodziejka już podniosła się z miejsca i pośpiesznie opuściła sypialnię.
Co to, kurwa, w ogóle było?
* * *
Ani w Lan Exeter ani w najbliższej okolicy nie było kręgu żywiołów. I choć roiło się od silnych intersekcji, Keira nie wiedziała jak mogłaby wycisnąć z nich moc, aby długofalowo zasilała wiedźmiński medalion. Wszystkie jej sposoby ładowały wisior bardzo potężnie, ale na krótko. Aiden i Lambert zrobili kilka testów i bez wątpienia były to najbardziej spektakularne Aardy w ich wiedźmińskiej karierze, ale energii starczyło tylko na trzy, góra cztery razy, zaś odrzut niemal połamał im kości. Strach pomyśleć czym by się to skończyło, gdyby chcieli testować możliwości amuletu na Igni. Nie sposób było zapanować nad dziką energią medalionu i czarodziejka doszła do wniosku, że intersekcje są zbyt szybkim i zbyt potężnym przekaźnikiem mocy. Kręgi żywiołów miały to do siebie, że gromadziły energię stuleciami i trzymały ją w spokojnym obiegu, podczas gdy intersekcje były przewodnikami dynamicznymi. Sfrustrowana Keira sięgnęła więc po miejskie archiwa i kroniki szukając śladu po czymś, co mogłoby zastąpić krąg. I znalazła.
Aby sprawdzić swoje przypuszczenie, musiała najpierw zdobyć pewien artefakt i przysporzyło jej to sporo kłopotu. Na co dzień przedmiot był wystawiany w stołecznym muzeum, a kustosz strzegł zazdrośnie zbioru i ani myślał wypożyczać eksponaty. Był tez niewrażliwy na kobiecy urok Keiry i jej umizgi, kategorycznie odmówił udostepnienia artefaktu. Ostatecznie znalazła sposób na dobranie się do starożytnego skarbu, ale to kosztowało ją wiele wyrzeczeń i zmusiło do kontaktu z człowiekiem, z którym kontaktów unikała niemal od początku swojego pobytu w Lan Exeter.
Oczywiście, teoretycznie, mogła na to wszystko zwyczajnie machnąć ręką i odesłać Aidena z kwitkiem, powiedzieć mu, że nie jest w stanie wykonać tego zlecenia i niech sobie radzi sam. Niestety, w praktyce, trzy czynnik wpływały na to, że poddanie się nie było opcją.
Po pierwsze: nie dałaby mu tej satysfakcji. Oczami wyobraźni już widziała na jego gębie ten irytujący, drwiący i triumfalny uśmiech, gdyby się dowiedział, że dał jej zadanie, z którym nie potrafiła sobie poradzić.
Po drugie: miała swoją dumę i reputację. Co to ma być, że jakiś ledwie magiczny bibelot nastręcza jej tylu problemów? Magia wiedźminów była prosta jak konstrukcja cepa, sama Keira na co dzień używała zaklęć dalece bardziej skomplikowanych niż Znaki, nie mogła pozwolić, aby byle medalion pluł jej w twarz.
I wreszcie po trzecie i najważniejsze – Aiden definitywnie potrzebował tego medalionu, zwłaszcza w konfrontacji z potworem kalibru mantikory. Bez niego był słaby, a to pośrednio osłabiało też Lamberta. Keira chciała, aby jej wiedźmin miał u swego boku partnera w pełni siły, który będzie w stanie go efektywnie wesprzeć, a nie stanowić dodatkowe obciążenie.
Dlatego właśnie Aiden musiał dostać swój przeklęty medalion, choćby to miało kosztować Keirę jej własny komfort.
A jej komfort był poważnie zagrożony. Nie dość, że musiała wstać z łóżka o tej nieludzkiej porze w swój wolny dzień, to była zmuszona także ubrać się niemal jak kapłanka. Brakowało jeszcze, żeby posypała głowę popiołem i na kolanach udała się do najbliższej świątyni Lebiody. A jakby tego było mało, będzie winna przysługę największej kanalii jaką znała w tym mieście.
Zeszła na parter, wzięła głęboki wdech i zajrzała na zaplecze. Agatha stała na niewielkim stołeczku, aby móc swobodnie sięgnąć do stołu. Kobieta była nieczłowiekiem, niziołkiem i ława skonstruowana dla ludzi, była dla niej zbyt wysoka. Musiała również wcześniej uprzątnąć blat, bo czarodziejka pamiętała, że jeszcze wczoraj wieczorem był zawalony rzeczami Lamberta. Teraz nie było tam nic, prócz rozsypanej mąki i ciasta, które gosposia wałkowała celem ulepienia z niego jakiejś potrawy.
- Będą pierogi? – zapytała Keira z nadzieją i Agatha podniosła na nią wzrok.
- Ach, panienko!!! – wykrzyknęła niziołka tonem skargi i ciężkiej pretensji. Czarodziejka aż się skuliła pod naporem jej skrzekliwego głosu i na myśl o tym, że pewnie znowu obudziła Lamberta. - To półdiablę, które panienka trzyma pod dachem, ten utrapieniec skończony, bydlę przebrzydłe! Czy panienka ma pojęcie co on…!
Keira niewiele myśląc dopadła do swojej gosposi i bezceremonialnie zatkała jej usta dłonią.
- A do tego LEŃ!!! – Kobieta wyrwała się z jej uścisku i wygroziła pięścią w stronę sufitu.
- Dosyć! – Keirze szybko skończyła się cierpliwość, wykonała ręką gest i wypowiedziała zaklęcie. Głos uwiązł w gardle niziołki.
- Jesteś w moim domu Agatho i nie będziesz obrażała lokatorów – oświadczyła czarodziejka stanowczo, ale gosposia rzuciła jej w odpowiedzi urażone spojrzenie i wskazała na stertę pod jedną ze ścian.
Keira skrzywiła się na widok brudnych garnków, napoczętych komponentów, eliksirów, rozmaitych smarowideł do mieczy i poplamionych szmat. Lambert znowu zostawił po sobie bałagan i czarodziejka nie do końca mogła mieć pretensję do Agathy, o to że się zdenerwowała. Ją samą też to zawsze drażniło.
- Porozmawiam z nim o tym – obiecała Keira, a w myślach już przewidywała przebieg tej awantury, niemal słowo po słowie. – Ale besztanie go to moje zadanie. Dlatego, teraz gdy zdejmę zaklęcie, porozmawiamy po cichu, jak dwie kulturalne osoby.
Agatha westchnęła nie kryjąc irytacji, ale pokiwała twierdząco głową, rozumiejąc, że albo się dostosuje, albo czarodziejka nie odda jej głosu.
- Panienka to ma za dobre serce – oświadczyła zniżonym głosem, kiedy poczuła, że znowu może mówić. – Nie zasłużył na to. Ja to już bym go nauczyła porządku, aż by mu w pięty poszło.
Keira uśmiechnęła się pod nosem. Te groźby zestawione z niewysoką i filigranową posturą Agathy niezwykle ją bawiły. O wesołość przyprawiało czarodziejkę także to, że niziołka podejrzewała ją o posiadanie dobrego serca, jak również uparte zwracanie się do niej per „panienko”, pomimo że Keira na pewno nie zasługiwała na to miano. Jednak Agatha uważała, że w porównaniu do niej samej, istoty ze starszej rasy, magiczka jest jeszcze młodym podlotkiem, zaś niezależnie od wieku, darzyła Keirę dużym szacunkiem, za pomoc jaką ta jej niegdyś udzieliła. Zatem gosposia uznała, że określanie jej mianem „panienki” będzie najodpowiedniejsze.
Niespodziewanie rozległo się pukanie od strony frontowego wejścia i Keira zesztywniała. Agatha wyjrzała zza niej w stronę sklepu, ale drzwi były zamknięte, zatem niziołka nie miała szans zobaczyć kto przyszedł.
- Panienka spodziewa się gościa tak wcześnie rano, w wolny dzień? – zdziwiła się gosposia i łypnęła na czarodziejkę zaintrygowanym spojrzeniem.
- Tak – potwierdziła Keira, kierując się do wejścia, aby otworzyć. Była wyraźnie spięta. – Zasłoń proszę kotarę i przygotuj dla gościa herbatę oraz jakiś poczęstunek, ale nic wymyślnego.
Agatha posłusznie wykonała polecenie odnośnie kotary i wstawiła na kuchnię czajniczek z wodą. Keira wzięła głęboki wdech, przekręciła klucz w zamku i otworzyła drzwi.
W progu stał wysoki, elegancki brunet. Od razu zatrzymał zimne, czarne spojrzenie głęboko osadzonych oczu na Keirze i uśmiechnął się nieznacznie wąskimi wargami. Keira wytrzymała ten wzrok i swobodnie odpowiedziała przyjaznym skinieniem na uśmiech. Otworzyła szerzej drzwi i gestem zaprosiła gościa do środka.
- Witaj Solomonie – powiedziała wyciągając jedną rękę, aby odebrać od niego płaszcz, a drugą wskazując w stronę stołu dla interesantów. – Rozgość się proszę.
Mężczyzna na to powitanie uśmiechnął się szerzej, wielkopańskim gestem dał jej swoje okrycie i rozglądając się po pomieszczeniu z zaciekawieniem, skierował swoje kroki we wskazane miejsce.
Solomon Landrau był jedną z ostatnich osób, które Keira życzyłaby sobie widzieć we własnym domu, ale był jej dziś potrzebny. Nie tyle on sam, co jego szerokie, nie do końca legalne, znajomości i dojścia. Niestety nie mogła mieć jednego bez drugiego i tak właśnie doszło do tego, że siadała z nim przy jednym stole.
Znajomość z Solomonem była jedną z najbardziej kłopotliwych jakie miała. Na chwilę obecną Keira była gotowa stwierdzić, że zajmował zaszczytne podium wśród person non grata w jej życiu. Wszystko zaczęło się tuż po tym jak wynajęła wraz z Lambertem kamienicę i otworzyła swój własny biznes. Landrau po ledwie dwóch dniach wyskoczył niczym diabeł z pudełka, tłumacząc grzecznie, acz stanowczo, że to jego dzielnica i nikt tu nie prowadzi interesów bez jego wiedzy i zgody. W te eufemizmy i zawoalowane groźby ubierał swoje roszczenia do opłacania mu haraczu, za możliwość bezproblemowego prowadzenia tu magicznej działalności. Pech chciał, że trafił wtedy na Lamberta i jej wiedźmin równie stanowczo, acz dużo mniej grzecznie wytłumaczył mu, gdzie dokładnie może sobie wsadzić te swoje groźby i roszczenia, o mało nie rozpętując tym wojny z tutejszą mafią. Keira była zmuszona wyciszyć ten konflikt, a nie dało się tego zrobić inaczej niż zagrać kartą jej przynależności do nowej Rady i Kapituły Czarodziejów, z czym nie chciała się wcale obnosić. I oczywiście niemal natychmiast przyciągnęła tym uwagę Landrau.
Negocjacje z nim poszły jej gładko, głównie dlatego, iż szybko się zorientowała, że Solomon jest nią zainteresowany nie tylko jako potencjalnym źródłem dochodu, ale też jako kobietą. I choć niewątpliwie był w jej typie, jeśli chodzi o fizyczność, to jednak dała sobie spokój z bawieniem się z nim we flirty. Landrau budził w niej niepokój i jakieś takie dziwne, pierwotne obrzydzenie. Do tego naprawdę okropne plotki krążyły o nim po mieście, na czele z tymi, że parał się czarną magią. I dawało się to wyczuć w jego aurze. Keira po każdej rozmowie z nim czuła, że musi wziąć kąpiel. Miała wrażenie jakby nie prowadziła konwersacji, a pływała w szambie.
Tak czy inaczej udało jej się wypracować z nim pewne porozumienie. Ponieważ miał do niej słabość i czuł pewien respekt przed jej powiązaniami z Kapitułą, to nie musiała płacić zwyczajowego haraczu. Jednak raz na jakiś czas przysyłał do niej rozmaite szemrane typy, którym musiała nieodpłatnie wyświadczyć magiczną usługę. Ostatnio był to jakiś bankier, który zamawiał u niej silną miksturę nasenną, powodującą utratę pamięci oraz paraliżującą toksynę, która zwaliłaby z nóg konia. Niby nic takiego, ale Keira naprawdę wolała nie wiedzieć do czego potem zostały użyte.
Lambert nie miał o tym układzie z Landrau pojęcia, bo gdyby wiedział, najpewniej trafiłby go ciężki szlag. Keira jednak w tym przypadku wychodziła z założenie, że czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. Lambert miał solidne, ale proste podejście do biznesu, nie rozumiał chwiejnych układów i układzików. Albo może i rozumiał, ale nie miał za grosz cierpliwości, żeby się w nie bawić.
Dlatego właśnie długo się zastanawiała czy spotkanie z Solomonem w domu to dobry pomysł, ale doszła do wniosku, że to najbezpieczniejsza opcja. Nie chciała być z nim widywana na mieście, a dodatkowym argumentem było to, że dom stanowił jej terytorium i czuła się tu pewnie i bezpiecznie. Umawianie się na mieście oznaczałoby oddanie inicjatywy Solomonowi, a na to nie mogła pozwolić. Specjalnie też wybrała wczesną porę w wolny dzień. Żaden z interesantów tu go dziś nie zobaczy, Lambert po nocnej zmianie spał, ale jednak był piętro wyżej, a dodatkowo była z nią również Agatha, więc to nie tak, że Keira spotykała się z Solomonem sam na sam. Ubranie na to spotkanie także dobrała z rozmysłem. Landrau był pedantem, cenił sobie proste i eleganckie kreacje i zwracał na to uwagę. Oczywiście w przypadku akurat Keiry nie miałby nic przeciwko jej zwyczajnym, wiele odsłaniającym sukienkom, ale ten skromny strój miał mu dobitnie dać do zrozumienia, że zaproszenie jest czysto służbowe. Jedyne co teraz musiała, to odebrać od niego artefakt i wynegocjować za tę przysługę niewygórowaną cenę.
- Bardzo się cieszę, że znalazłeś dziś dla mnie czas - zaszczebiotała obłudnie, siadając na krześle naprzeciw niego. – Ufam, że masz to, o co prosiłam?
Krzywy uśmiech nie schodził z jego szczupłej, bladej twarzy. To w jaki sposób na nią patrzył dawało jej przeczucie, że on dobrze wie, jak bardzo niekomfortowo się czuje w jego towarzystwie.
Bez słowa sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej dwie rzeczy. Małe metalowe pudełko oraz kopertę. Ułożył je na środku blatu i delikatnie pchnął w stronę Keiry, zachęcając, aby obejrzała. To, że nie był zbyt rozmowy czarodziejka zwykle postrzegała jako zaletę, ale teraz nie pogardziłaby słowem wyjaśnienia. Wiedziała co jest w pudełku, ale czym była koperta?
- To mały bonus, Keiro - wyklarował uczynnie i skinął na kopertę. - Pomyślałem, że może cię zainteresować.
Czarodziejka z rozmysłem pominęła kopertę i sięgnęła po pudełko, aby sprawdzić czy jego zawartość zgadza się z tym na co się umawiali. Na aksamitnej wyściółce leżał zaśniedziały, srebrny, okrągły medalion z wyżłobionym symbolem, nazywanym gungnirem. Keira dotknęła go delikatnie i wyczuła pod opuszkami palców potężną wibrację uśpionej mocy. Artefakt był prawdziwy i aktywny. Bogom dzięki.
- Co oferujesz w bonusie do tego i ile to mnie będzie kosztowało? - zapytała rzeczowo przenosząc wzrok z medalionu na Landrau.
Mężczyzna ponownie rozciągnął wąskie wargi w uśmiechu i z pobłażliwym westchnieniem wziął do ręki kopertę, wyraźnie widząc, że Keira nie zamierza tknąć jej palcem, dopóki nie ustalą warunków.
- Za to właśnie cię lubię - powiedział sięgając po spoczywający na jego piersi podłużny wisior, przypominający niewielkie, srebrzyste ostrze. - Konkretna i przezorna.
Solomon leniwym ruchem użył swojej ostrej ozdoby jak noża do papieru i rozciął nią kopertę. Keira bacznie obserwowała jego ruchy i nie dało się nie zauważyć, że oprócz tego dziwnego naszyjnika Landrau miał na sobie jeszcze jeden ekscentryczny element biżuterii. Na środkowym palcu prawej ręki nosił duży, długi pierścień, przypominający srebrny pazur. Metaliczna oprawa okalała palec na całej jego długości, ale była skonstruowana tak, że mężczyzna mógł go swobodnie zginać, musiał tylko uważać, żeby nie zaciąć się ostrym, szponiastym zakończeniem.
Czarodziejka miała swoje podejrzenia co do prawdziwego przeznaczenia tej biżuterii. Osoby parające się czarną magią zawsze miały przy sobie coś ostrego, w końcu czerpali moc z bólu i cierpienia. Te ozdoby były niewielkie, eleganckie i wygodne w użyciu, ale wyostrzone niczym brzytwy i choć niepozorne, mogły być naprawdę niebezpieczne.
Kiedy ona obserwowała go w ciszy, Solomon wyciągnął na stół zawartość koperty. Był to pożółkły pergamin złożony na cztery razy. W momencie, gdy go rozłożył Keira z trudem powstrzymała westchnienie zachwytu.
- Mapa - powiedziała cicho, unosząc się na krześle, aby lepiej widzieć. Wciąż pilnowała się, żeby jej nie dotknąć, to miało kluczowe znaczenie podczas targowania się. - Wskazuje lokalizację obelisku?
- Nie dokładnie, ale znacznie zawęża obszar poszukiwań.
- Ile chcesz za mapę?
- Keiro, dobrze wiesz, że są rzeczy które cenię bardziej niż złoto. Przyszedłem tu po informację i wierze, że będziesz w stanie udzielić mi kilku odpowiedzi.
„Po prostu świetnie” - pomyślała ze złością. Jeśli Landrau zapyta o rzeczy dotyczące Kapituły, będzie musiała odmówić, a nie miała żadnych innych przydatnych dla niego informacji.
- Dlaczego nie zgłosiłaś mi nowego wiedźmina w mieście? - wypalił czarodziej, a Keira aż podniosła zaskoczone spojrzenie z mapy na niego.
- Przyszedłeś pytać o Aidena? - wyrwało jej się ze zdumieniem, a zwykle matowe oczy Landrau nagle zalśniły.
- Tak ma na imię?
„Cholera, Metz, pilnuj się! - zbeształa samą siebie w myślach. - Nie dawaj mu informacji, kiedy nie znasz jego intencji. O co do diabła chodzi, czemu on pyta o Aidena?”
- Jest tu przejazdem, zaraz się wynosi, nie ma czego zgłaszać. - Opanowała się i weszła w swobodny ton lekkiej konwersacji.
- Jak na kogoś, kto zaraz się wynosi, to strasznie się tu panoszy.
- Czyżby przysporzył ci kłopotów? - spytała starając się skrzętnie ukryć rozbawienie. Niezależnie od tego jak niepokoił ją kierunek tej rozmowy, to fakt, że Aiden działał Landrau na nerwy, był na swój sposób komiczny. Ten wiedźmin miał rzadki talent do wkurwiania nieodpowiednich osób.
- Nie udawaj, że nie wiesz o co mi chodzi – Czarodziejowi wreszcie drgnęła brew jako świadectwo jego irytacji. - Jeśli chce tu pracować, musi przestrzegać zasad.
- Solomonie, jakich zasad? – Nie wytrzymała wreszcie. - Pracuje w dokach przy rozładunku statków, z tego co wiem doki to nie twój rewir, a on dogaduje się dobrze z tamtejszym półświatkiem.
Landrau spojrzał na nią, znacząco unosząc brwi. Wreszcie w jej głowie kliknęło połączenie.
- Ach, rozumiem - westchnęła ciężko. - Tobie się wydaje, że Barabasz zrekrutował sobie wiedźmina. Daj spokój, przerabialiśmy to już przy Lambercie. Nic z tych rzeczy, Aiden naprawdę uczciwie pracuje i nie planuje się mieszać w wasze brudne gierki. Potrzebuje trochę monet, żeby ruszyć dalej, a w mieście akurat brak zleceń na potwory. Poza tym ryzykowałby, że będziesz żądał od niego za to “udziałów”, więc nie rozgląda się za utopcami.
- To wiedźmin ze szkoły Kota, naprawdę chcesz mi wmówić, że robi w dokach jako pracownik fizyczny?
- Skąd ci się wziął pomysł, że to Kot? - zapytała natychmiast ostro. Aiden nie posiadał medalionu i miał dość oleju w głowie, żeby nie kłapać dziobem z jakiej jest szkoły. Nie nosił też cechowego rynsztunku, a na mieście pokazywał się w towarzystwie Lamberta, zatem pierwszą myślą powinno być, że to Wilk.
- Mam swoich informatorów. – Landrau wzruszył nonszalancko ramionami. – Poza tym sam widziałem go jak skacze niczym zerrikańska małpa po rusztowaniu przy żurawiu. Do tego jego miecze to ewidentnie elfie zabawki, a wszyscy wiedzą, że Koty lubią elfią broń. To nie ta waga i nie ta budowa ciała na pogromcę potworów. Uwierz mi, Keiro, umiem rozpoznać skrytobójcę, kiedy zobaczę jednego.
- Nie każdy Kot to najemnik, który morduje za pieniądze. – Zdenerwowała się wreszcie. Aiden niewątpliwie był irytujący i lekkomyślny, ale wiedziała, że Lambert, pomimo dyskusyjnej moralności, nie zaufałby skrytobójcy. A Aidenowi ufał.
- To słodkie, a w bajki też wierzysz?
- Tak czy inaczej, to jest to, co wiem – powiedziała stanowczo, nie zamierzała dalej drążyć tego tematu, chciała, żeby Solomon jak najszybciej stracił zainteresowanie wiedźminem. - Aiden pracuje w dokach i nikomu nie wadzi. Jeśli masz jakieś inne informacje na ten temat, to ewidentnie wiesz więcej ode mnie, zatem nie mogę ci pomóc.
- A co z mantikorą?
- A co z mantikorą? - powtórzyła po nim jak echo i momentalnie zrobiła się czujna.
- Daruj sobie tę zabawę w kotka i myszkę. Coraz głośniej o tej sprawie, na pewno wiesz o czym mówię. Kupcy, którzy przybywają do miasta od strony lądu rezygnują z odwiedzania Lan Exeter przez tę bestię. Część traktu leży w obszarze, w którym poluje. Tracę przez to bydlę pieniądze.
- To strasznie niefortunnie – rzekła z udawanym żalem i zatrzepotała niewinnie rzęsami. - Zdaje się, że pora abyś zapolował na potwora.
- Nie po to mam w mieście dwóch wiedźminów – odpalił natychmiast, wyraźnie widząc, że ona próbuje z niego szydzić. I bardzo mu się to nie podobało.
- Dopiero co miałeś do mnie pretensje, że naraiłam jednego Barabszowi, teraz nagle twierdzisz, że obaj są twoi, podczas gdy tak naprawdę nie masz umowy z żadnym z nich – podsumowała lodowatym głosem.
- Ale mam umowę z tobą, Keiro – rzekł poważnie i nachylił się w jej kierunku, znacząco zniżając głos do groźnego pomruku. – To, że te dwa kundle biegają po mieście samopas i robią co chcą, wynika tylko z tego, że szanuję ciebie. Gdyby nie to, obaj już dawno pływaliby martwi w kanałach.
- To zabawne, że mówisz o szacunku, podczas gdy z twoich ust padają groźby i obelgi – odpowiedziała równie cicho i złowrogo, jeśli jemu się wydaje, że może ją nastraszyć, to się bardzo pomylił. – I na twoim miejscu nie podnosiłabym ręki na wiedźminów zbyt pochopnie. Po pierwsze, to wcale nie takie proste, po drugie, sam widzisz, że jednak się przydają. Na przykład, kiedy taka mantikora zaczyna rujnować ci interesy…
- Na razie nic jeszcze z nią nie zrobili… - przerwał jej, ale nie dokończył.
- Po trzecie, – weszła mu słowo podnosząc nieco głos, żeby zrozumiał, że jeszcze nie skończyła – słusznie zakładasz, że obaj są pod moją protekcją. Jeśli spadnie im choć włos z głowy, dopilnuję, aby Kapituła zainteresowała się tym co tu robisz oraz jakie badania właściwie prowadzisz.
- Och fatalnie, widzę, że mamy regres – westchnął teatralnie i zmarszczył orli nos, zupełnie jakby w ogóle nie słyszał jej gróźb. – Byliśmy już w tym miejscu Keiro, sądziłem, że te powarkiwania mamy za sobą.
- Sam zacząłeś. – Rozłożyła ręce na znak, że na to nic już nie poradzi. – Poprosiłam cię o przysługę, ale nie zapominaj się, to nie daje ci prawa do forsowania granic, jakie ustaliliśmy. Ja pracuję dla ciebie i wywiązuje się ze swoich obowiązków, ty nie czepiasz się wiedźminów, taka od początku była umowa.
- Umawialiśmy się na jednego, nie na dwóch.
- Jeden nie poradzi sobie z mantikorą – westchnęła, coraz bardziej zmęczona tą małą wojną podjazdową. – Lambert weźmie ten kontrakt, ale potrzebuje wspólnika, stąd drugi wiedźmin w mieście. Przestań się pienić, Aiden wyniesie się zaraz po zamknięciu kontraktu i naprawdę żaden z nich nie układa się z Barabaszem za twoimi plecami.
- A kiedy zamierzają się wziąć za robotę?
„Jak tylko uda mi się naładować ten przeklęty medalion” – pomyślała sfrustrowana, ale o tym nie zamierzał informować Landrau.
Chociaż może gdyby wiedział do czego potrzebuje artefaktu, przestałby ją tu maglować i po prostu dałby jej to. Jednak naprawdę wolała, żeby nie orientował się w szczegółach całej tej wyprawy.
- Na dniach – odpowiedziała wymijająco. – Swoją drogą, jeśli tak zależy ci na pozbyciu się tego potwora, to czy nie powinieneś się dorzucić do nagrody?
- Wystarczy, że gildia kupiecka dołożyła do tego pieniądze, które powinny być moje – powiedział otwarcie oburzony sugestią. – Twoje przybłędy muszą zadowolić się tym, że ich łaskawie toleruję, nic ponad to ode mnie nie dostaną.
Keira uniosła brwi z zaciekawieniem. Wiedziała, że okoliczne wioski złożyły się na nagrodę, ale wkład od gildii kupieckiej był nową informacją. I bardzo interesującą. Gildia miała pieniądze i nie żałowała ich, kiedy chodziło o bezpieczeństwo na trakcie. Teraz dopiero ten kontrakt zaczynał wyglądać atrakcyjnie.
Czarodziejka nie chciała się wtrącać, ani uczyć ojca jak dzieci robić, ale uważała, że Lambert zamierza włożyć zbyt dużo pieniędzy w tę wyprawę, aby to mu się potem korzystnie zwróciło, już po zabiciu potwora. Zwłaszcza, że nagrodą będzie musiał się podzielić z Aidenem. W ogóle według jej obliczeń, wiedźmin już dawno uzbierał wystarczającą sumę pieniędzy, aby swobodnie się zaopatrzyć w materiały niezbędne do wykonania tego zlecenia. A jednak dalej łapał w każdej wolnej chwili dodatkowe prace. Keira nie pytała na co tak naprawdę odkładał te pieniądze, ale pewne wnioski nasuwały się same. Podejrzewała, że potrzebuje ich, żeby na dobre opuścić Lan Exeter i wrócić znowu na szlak. Ta myśl sprawiała, że czuła się jakby miała w żołądku ciężki kamień.
Of all the things Geralt expected to find when he returned home from an excruciating few days at the palace, the Kingslayer training a barefoot horned woman in little more than her underwear in his courtyard was not on the list.
He watched Letho put the woman through a few basic drills before ambling over to join Eskel on the bench.
“So?” he asked, and gestured towards the woman
“Nothing to do with me,” Eskel replied, “Letho showed up with her in his arms a couple of nights ago, said he found her unconscious in a forest”
“Ah, I saw the horns and assumed…” Geralt looked at Eskel and smirked.
Eskel groaned and put his head in his hands “You are never going to let me forget that, are you?”
“Never” Geralt agreed. “Why is she only wearing her underwear?”
“If I may Sir” BB interjected from somewhere behind him, “it is because the young lady declared the skirt and shoes she arrived in to be entirely unsuitable for everyday activities thus refuses to wear them. I have taken the liberty of ordering more appropriate garments from the tailor in Beauclair and expect them to arrive within a day at the most.”
Geralt nodded and settled back to watch the rest of the training session.
As he moved cautiously down the moonlit path the air suddenly swirled, sucked past him towards a spot behind a patch of dark trees, accompanied by a rapid change in air pressure that made his ears pop as his medallion started to dance like crazy. Then everything was quiet again and his medallion settled to a faint hum.
He rounded the trees carefully, his sword within easy reach should he need it, and came face to face with a woman he hadn’t seen in decades. She looked at him in shock, confusion written all over her face, “Letho?” and fainted.
As he gathered her up carefully he wondered what he was going to do next, he couldn’t just carry her into the nearest tavern and ask for a room for the night. However Geralt’s vineyard was nearby, and if he stuck to the back routes to avoid raising any suspicions it would only take him a couple of hours to get there.
Besides, he’d heard rumours that a dark haired witcher with heavy facial scarring had been drinking in one of Beauclair’s many taverns a couple of weeks previously. He was sure Eskel would have visited Geralt for at least a few days and if Letho was lucky he might still be there.
He glanced down at the unconscious form in his arms as he walked back towards his horse and made a silent promise to keep her safe.
