Een jaar later
Lieve Silke,
Ik heb geen idee of je dit ooit nog leest, ooit nog hebt teruggelezen, of je dit nog ziet, of dat het afgeschermd van je is (volgens mij is dat het geval.) Ik hoop een beetje dat je het niet ziet, want het gevoel waar ik over ga schrijven is groot, en het voelt ongepast om dat met je te delen. Niet delen voelt daarentegen ook niet goed, vandaar nu dit. Ik wil me niet aan je opdringen, niet per ongeluk een scheut pijn je dag in gieten. Dus als je dit niet leest is het ook goed, maar dan is het in elk geval ergens in de wereld en dat lucht op.
Wat ik wil zeggen is: het spijt me.
Het spijt me dat alles ging zoals het ging, hoe ik het aanpakte (ik wist ook niet wat ik moest doen) en dat het zo snel ging. Ik werd zo snel verliefd op een ander, het was zo groot en duidelijk meteen vanaf het begin. De dingen die tussen ons fout gingen, waren precies de dingen die tussen hem en mij juist goed gingen. Het is zo simpel als: ik weeg me niet meer stiekem, ruzies blijven nooit langer dan een dag onbesproken, hij slikt niets voor zoete koek. Onze tijd samen was bijzonder voor me, Silke, je hebt me zoveel geleerd (gek genoeg doe je dat nog steeds) en ik heb zoveel spijt. Er zijn veel dagen dat ik je mis, je liefde, zonlicht in je haar, de zachtheid, maar er zijn er ook genoeg waarop ik me herinner dat ik aan het begin ontzettend twijfelde of het wel echt was, aan de muren die je zo vaak en zo kil op trok, aan de afstand die er altijd een beetje was. Ik mis je ontzettend, maar ook heel erg niet.
Toen ik mijn psycholoog tijdens een van mijn laatste sessies over je vertelde (over hoe we beiden met hetzelfde worstelden, en dat jij psycholoog aan het worden was), trok ze een moeilijk gezicht, daarna moest ze lachen. Gedoemd om mis te gaan, vond ze het. Dat deed een beetje pijn, want ik had zoveel hoop voor ons gehad. Ik denk, achteraf gezien, dat ze gelijk had. Ik wou dat ik je geen pijn gedaan had, het spijt me dat ik dat wel heb gedaan. Ik had zelf ook pijn, ik voelde me alleen en ik kon niet bij je, je sloot me af, je was er niet op de cruciale momenten op de manier waarop ik je nodig had en op momenten dat het moeilijk was, was er geen ruimte. Ik was daar gekwetst door, omdat ik andere verwachtingen had van je dan wat je me kon geven, denk ik. Ik neem het je niet kwalijk. Ik weet hoe moeilijk het is. Ik hoop dat je mij ook begrijpt, en dat dat alles een beetje makkelijker maakt. Ik hoop dat je weet dat ik mijn best deed, dat ik je geen pijn wilde doen, dat ik niet tegen je wilde liegen. Ik hoop dat het helpt als ik sorry zeg, en dat je voelt dat ik het meen.
Het is een jaar later en het zijn vreemde tijden nu, misschien dat mijn hoofd daarom nu zo vaak hier naartoe terug gaat. Ik hoop dat het goed gaat met je, ondanks de situatie. Ik hoop dat je planten goed groeien. Mijn planten kregen trips in de zomer (ze logeerden bij een vriendin van me terwijl ik in Maleisië en Japan was) en nu zijn ze bijna allemaal dood. Ik heb maar nieuwe gekocht. Dingen gaan altijd anders dan ik denk en toch ben ik soms heel gelukkig. Alles golft, alles verandert. Ik hoop dat je vooral de fijne dingen herinnert.
Veel geluk en veel liefs,
Eli