#21-01-2019

[superbnature]

Blood Moon 05:59 by BramvanBroekhoven http://bit.ly/2TfX8j9

[vicariousplacebo]

Blood Moon 05:59 by BramvanBroekhoven Source: http://bit.ly/2TfX8j9

[stilgezegd]

21-01-2019

4/175

Ik heb net weer een brief aan haar geschreven. Die brieven zorgen dat ik haar meer mis, maar tegelijkertijd zijn ze ook deel van een onvermijdelijk proces van zowel loslaten als vasthouden. Ik vind het eng en lastig dat ik haar enerzijds tot op zekere hoogte moet laten gaan, maar dat ik niet over haar heen moet komen. Het voel soms een beetje wreed dat ik dit het hele komende half jaar MOET blijven voelen. Maar dat heb ik voor haar over. Als de liefde pijn niet meer waard is, is niets dat. Ik ben een beetje aangekomen. Ik voel het aan mijn broeken. Het maakt me misselijk, maar niet misselijk genoeg om niet te eten. Ik heb vandaag meer gegeten dan ik wilde. Het ging goed, maar toen dacht ik ‘ik heb zin in chocolade’ en toen heb ik een hele reep pure chocolade gegeten. Ik zit nu op 1637 kcal (-650 kcal van fietsen, yoga en wandelen nog wel gelukkig), terwijl mijn ontbijt maar 74 calorieën was. Ik belazer mezelf op deze manier. Ik ga vanavond als ik thuis ben een workout doen om het eraf te krijgen. Dat heb ik heel lang niet gedaan, op die manier compenseren, maar het is een gewoonte die werkte. Ik ga binnenkort een abonnement bij de sportschool nemen zodat ik spieren op kan bouwen en dan ben ik denk ik ook al blijer met mijn lichaam, zelfs als ik niet veel gewicht verlies. Als ik maar mooier word, ranker, sterker. Ik wil die discipline. Ik wil de rust van weten dat ik het kan, dat het goed komt omdat ik dat zelf in handen heb. Daar moet ik moeite voor doen en dat ga ik ook doen. Starting today. Zelf de touwtjes in handen nemen. Huppakee. Morgen ga ik vasten, de dagen daarna heel lage inname. Het is een specifiek dieet waar ik nog niet eerder over gehoord had. Ik ga het samen met iemand anders doen, iemand van Tumblr die ik ook verder niet ken, zodat we het allebei beter volhouden. Ik heb er wel zin in. Ik hoop dat het lukt en dat ik het de hele duur van het dieet volhoud en dat ik dan eindelijk over mijn plateau heen kom. Als dit lukt ga ik denk ik meer van dit soort diëten doen. Ook gewoon zo, achter elkaar. Niet goed, maar als het werkt... Dit hele gedrag is kut maar ugh ik wil gewoon zo graag niet dat ik elke keer zo walg van mijn lichaam, dat ik gewoon een beetje tevreden kan zijn.

[brievenaansilke]

4/175

Liefste Silke,

Het is dag 4. Ik heb het gevoel dat de tijd best snel gaat. Ik snap zelf nog niet helemaal waarom, maar het voelt behapbaar, is dat niet bizar? Dat 171 dagen te doen voelt? Ik heb vandaag heel veel aan je gedacht. Het is zo mooi vandaag in de kou, alles heeft zo dat laagje winter eroverheen, maar de zon doet zijn best om alles een beetje goudkleurig te laten zijn. Ik ben nu met Ilay bij de voetbal en de zon begint onder te gaan (het is 16:47). Ik heb vanochtend de zon rood-oranje-geel zien opkomen, toen dacht ik aan je. Nu zie ik hem geel-oranje-rood ondergaan, en denk ik weer aan je. 

Hidde heeft je moeder een sms’je gestuurd, want jullie hebben geen internet nu voor een tijdje. Hij schreef “svp voor silke dit ook even door sturen naar eli”. Het is niet veel, maar wel een kwart van het hele berichtje. Ik vind het fijn dat ik nog steeds zo significant in je bewustzijn ben (hèhè, het is dag vier, nogal wiedes dat je me nog niet 100% vergeten bent. Maar toch wel echt heel erg fijn.) 

Ik denk echt veel aan je. Het voelt nog steeds alsof ik je heel binnenkort weer ga zien. Ik ben benieuwd of dat weg gaat gaan of dat ik vijf maanden lang zo actief dit “we zijn er bijna”-gevoel ga houden. Zou allebei wel oké zijn denk ik. Ik kijk uit naar alle verhalen die ik van je ga horen, alle avonturen die je mee gaat maken.

Ik merk dat ik mezelf de afgelopen paar dagen een beetje in mezelf heb terug getrokken. Volgens mij had ik het even nodig om weer oké te zijn met in mijn eentje, solitair, te bestaan. En dat is ook een goed iets om even op te focussen. Ik hoef niet óók 9000 avonturen mee te maken. Het is geen wedstrijd. Het is oké. Maar ik voel wel een soort... Medium-destructief verlangen naar een beetje chaos. Gewoon dingen een beetje overhoop halen, dingen doen die ik anders niet zou doen. Loslaten. Niks heftigs hoor, meer gewoon heel dronken worden, mijn haar kort knippen en/of een gekke kleur verven. Zoiets. Maar dat ga ik niet doen. Nog even niet in elk geval. Deze donderdag heb ik mijn theatervoorstelling en hoewel ik daar heel weinig zin in heb, moet ik er wel even op focussen. Daarna is Sneeuwbal, daar heb ik wel zin in, en dan de donderdag daarop heb ik mijn hertentamen en dan begint mijn echte leven weer, met weer een normale hoeveelheid college. Daar heb ik zin in. Misschien is dat gewoon de drukte waar ik behoefte aan heb en wil ik dan geen roze haar meer. Zou wel chill zijn. Jullie zijn vanochtend naar El Nido gegaan. Of gisteravond. Tijdzones zijn ingewikkeld. Ik weet allemaal niet wat jullie doen en wat jullie plannen zijn en wat je aan het meemaken bent en al die dingen. Maar dat hoeft ook niet. Je hebt het vast leuk. Daar gaat het om. Dat is het allerbelangrijkste. Dat jij gelukkig bent. 

Weet dat je in mijn gedachten bent, mijn lief. Ik hou zo enorm ontzettend belachelijk veel van je.

Liefs,

Je Eli

ps. Ik heb mijn Tame Impala shirt en je zwarte hemdje en nog een topje van je in een bolletje gewikkeld en onder mijn kussens gelegd. Die kledingstukken roken nog het meest naar jou. Het is een soort reliek en ik durf er niet teveel aan te ruiken uit angst dat de geur dan vervliegt. Ik moet er immers nog zo lang mee doen.

pps. Met regelmaat kijk ik op de wereldklok op mijn telefoon hoe laat het bij jou is, wat je aan het doen zou kunnen zijn. Meestal voel je daardoor dichterbij. Het is bij jou nu nacht (03:35, hier: 20:35), dan voel je nog verder weg. Ik hoop dat je mooie dromen hebt daar.