Uitstel … een persoonlijke visie Vandaag wil ik uitstel. Ja, ik weet dat uitstel geen afstel is. Ik besef dat uitstel tijdelijk is, een pauzeknop indrukken.

seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Türkiye

seen from Germany

seen from Türkiye
seen from United States

seen from Türkiye
seen from China

seen from United States

seen from United States
seen from China

seen from United Kingdom
seen from China
seen from Türkiye
seen from Türkiye

seen from Türkiye

seen from Türkiye

seen from United States
Uitstel … een persoonlijke visie Vandaag wil ik uitstel. Ja, ik weet dat uitstel geen afstel is. Ik besef dat uitstel tijdelijk is, een pauzeknop indrukken.
Waarom uitstelgedrag zo slecht nog niet is
Uitstelgedrag wordt als negatief bestempeld en daarom wordt er veel onderzoek gedaan naar hoe dit te bestrijden. Maar notoire uitstellers zijn vaak juist creatief, flexibel en analytisch. Misschien moeten we uitstelgedrag niet bij voorbaat afserveren, maar ook eens kijken naar de positieve karakteristieken van de uitsteller.
Maakt het (langer) wachten op iets dat aantrekkelijker of toch eerder niet? Als je moet wachten op iets, wordt dat waarop je wacht nog aantrekkelijker. Sommige mensen verheffen die uitspraak van Andy Warhol tot hun levensmotto.
Procrastinatie
Hij doet liever morgen wat vandaag nog kan want heimelijk is hij met niets tevreden. De tijd dringt niet. Hij denkt wat en bedenkt dan er is geen schaduw in het licht der eeuwigheid
View On WordPress
Kompas
Ik moest en zou het kanaal overzwemmen
maar verloor de richting onderweg.
ergens in de Bermuda-driehoek in mijn bed.
Een reddingsloep gekaapt van een jongen en zijn Bengaalse tijger
zij dobberen verder
in mijn hoofd.
Ik dreef maar rond in een grote draaikolk,
genaamd procrastinatie.
Mijn overlevingskansen slinken.
Het wordt pompen
of
ver
zuipen.
Deadlines
Ik haat deadlines.
Ik haat papers die ik moet schrijven in een andere taal.
Hoe in godsnaam schrijf je zoiets?
Mijn gedachten wandelen altijd weg met mijn toetsenbord. Naar andere oorden, naar gezellige zwoele, zuiderse steden (bij voorkeur Sevilla) met kleine steegjes (niet de creepy, naar-urine-stinkende soort). En daar sta jij (ik ken je nog niet) dan, plots voor mij. Je ontwaakt uit je dagdroom. Je mondhoeken kruipen omhoog van verrassing. De pretlichtjes uit je ogen verlichten de duisternis tussen ons. We zeggen niets maar we voelen de vonken die onze vingers doen kriebelen. We weten dat we zonet ook al aan elkaar dachten. Dat we elkaar hier nu tegenkomen in dit godverlaten steegje is alleen nog meer het bewijs van het magneeteffect dat we op elkaar uitoefenen. En inderdaad we strompelen langzaam dichter, bang om te vallen, bang om te ontwaken. Ik betrap mezelf erop dat ik al een tijdje naar jouw lippen aan het staren ben. Je ontsluit je lippen en fluistert mijn naam, ik fluister :'ja'. Dan opeens als door een bliksemflits geraakt, loop je zelfzeker op me af en duwt me met mijn schouders tegen een muur. Je houdt me stevig vast en kijkt me diep aan in mijn ogen. Ik ben niet eens verrast. We voelden het allebei wel aankomen. Ik wrijf zacht met mijn neus over die van jou. Die eskimo's weten wel hoe het ijs te breken want dan kunnen we elkaar niet meer in bedwang houden. We kussen niet op z'n Frans want dat klinkt te chic. We vreten elkaar helemaal op als wilde dieren, die al maanden, wat zeg ik, jaren, niets meer gegeten hebben. Het zweet parelt van onze voorhoofden. En daar staan we dan. We hebben elkaar gevonden. We hebben geen woorden nodig. We weten dat we nog vaak ruzie zullen maken, maar ruzie maak je met twee. Maar voorlopig zijn we nog één. Wie weet ooit drie, of vier, of vijf. Je knabbelt zachtjes aan mijn oor
Ik word terug wakker.
Wanneer ontmoet ik jou?
En gaan we dan naar Sevilla?
Procrastination...
THEY DIDN'T BLOCK TUMBLR AT SCHOOL!!!! OMG NEW FAV WAY TO AVOID HAMEWORK!!