#dagdroom

[dreamyunicorngirl]

do we have a german or dutch maladaptive daydreaming community?

asking for a friend ;)

[kinderkledingnieuws]

De liilu SS19 dagdroom collectie

Kom met ons mee om te spelen in het land van eindeloze verbeelding, dans met de golven en voel het zand onder je voeten. Laat voetafdrukken achter en laat je wegdrijven, adem de oceaanlucht in en laat het avontuur beginnen. Het motto van de nieuwe SS19 collectie van Liilu... Het label Liilu is een klein en fijn label uit Duitsland, dat tijdloze en duurzame kinderkleding maakt van lichte mousseline. De ontwerpers van Liilu werken volgens het motto "Kleren zo licht als de kindertijd zouden moeten zijn". Alle kledingstukken worden met de hand in Portugal gemaakt en zijn erg comfortabel. De ontwerpen zijn minimalistisch en hebben vaak een oversized look, zodat kinderen zich vrij kunnen voelen om te spelen. Het label maakt uitsluitend gebruik van organisch geproduceerde mousseline-stoffen van biologisch katoen, die zijn gewassen met zandsteen en daarom bijzonder zacht en comfortabel zijn. Alle kledingstukken zijn tijdloos en daarom ook (nog) te dragen door (toekomstige) broertjes of zusjes.   Read the full article

[doldriest]

Japans gedicht: Dagdroom

Japans gedicht: Dagdroom | #foto #fotografie #haiku #paarden #dromen

  dromen van weiden uitgestrektheid, gras en halm kudde in galop   klik voor details © doldriest.com   JAPANS GEDICHT OP ZATERDAG Iedere (nou ja, bijna iedere) zaterdag publiceer ik een Japans gedicht op Doldriest. En ik daag jou uit om mee te doen! Schrijf een: haiku: natuur | drie regels | 5-7-5 senryu: grappig tweelingzusje van haiku tanka: vijf regels | 5-7-5-7-7 | persoonlijker en lyrischer…

View On WordPress

[goestingsjes]

Vandaag is de perfecte dag voor een dagdroom.

[isabelrogers]

Deadlines

Ik haat deadlines.

Ik haat papers die ik moet schrijven in een andere taal. 

Hoe in godsnaam schrijf je zoiets? 

Mijn gedachten wandelen altijd weg met mijn toetsenbord. Naar andere oorden, naar gezellige zwoele, zuiderse steden (bij voorkeur Sevilla) met kleine steegjes (niet de creepy, naar-urine-stinkende soort). En daar sta jij (ik ken je nog niet) dan, plots voor mij. Je ontwaakt uit je dagdroom. Je mondhoeken kruipen omhoog van verrassing. De pretlichtjes uit je ogen verlichten de duisternis tussen ons. We zeggen niets maar we voelen de vonken die onze vingers doen kriebelen. We weten dat we zonet ook al aan elkaar dachten. Dat we elkaar hier nu tegenkomen in dit godverlaten steegje is alleen nog meer het bewijs van het magneeteffect dat we op elkaar uitoefenen. En inderdaad we strompelen langzaam dichter, bang om te vallen, bang om te ontwaken. Ik betrap mezelf erop dat ik al een tijdje naar jouw lippen aan het staren ben. Je ontsluit je lippen en fluistert mijn naam, ik fluister :'ja'. Dan opeens als door een bliksemflits geraakt, loop je zelfzeker op me af en duwt me met mijn schouders tegen een muur. Je houdt me stevig vast en kijkt me diep aan in mijn ogen. Ik ben niet eens verrast. We voelden het allebei wel aankomen. Ik wrijf zacht met mijn neus over die van jou. Die eskimo's weten wel hoe het ijs te breken want dan kunnen we elkaar niet meer in bedwang houden. We kussen niet op z'n Frans want dat klinkt te chic. We vreten elkaar helemaal op als wilde dieren, die al maanden, wat zeg ik, jaren, niets meer gegeten hebben. Het zweet parelt van onze voorhoofden. En daar staan we dan. We hebben elkaar gevonden. We hebben geen woorden nodig. We weten dat we nog vaak ruzie zullen maken, maar ruzie maak je met twee. Maar voorlopig zijn we nog één. Wie weet ooit drie, of vier, of vijf. Je knabbelt zachtjes aan mijn oor

Ik word terug wakker.

Wanneer ontmoet ik jou? 

En gaan we dan naar Sevilla?