#proplyds

[animae-meae]

Crown in Orion

HST 1996

[alxndrasplace]

(ESA/Hubble)  Flight Through the Orion Nebula in Visible and Infrared Light [Ultra HD]

This visualization explores the Orion Nebula using both visible and infrared light. The sequence begins with a wide-field view of the sky showing the plane of our Milky Way Galaxy, then zooms down to the scale of the Orion Nebula. The visible light observation (from the Hubble Space Telescope) and the infrared light observation (from the Spitzer Space Telescope) are compared first in two-dimensional images, and then in three-dimensional models.  

As the camera flies into the star-forming region, the sequence cross-fades back and forth between the visible and infrared views. The glowing gaseous landscape has been illuminated and carved by the high energy radiation and strong stellar winds from the massive hot stars in the central cluster. The infrared observations generally show cooler temperature gas at a deeper layer of the nebula that extends well beyond the visible image. In addition, the infrared showcases many faint stars that shine primarily at longer wavelengths. The higher resolution visible observations show finer details including the wispy bow shocks and tadpole-shaped proplyds. In this manner, the movie illustrates the contrasting features uncovered by multi-wavelength astronomy. 

Credit: NASA, ESA, and F. Summers, G. Bacon, Z. Levay, J. DePasquale, L. Hustak, L. Frattare, M. Robberto (STScI), R. Hurt (Caltech/IPAC), M. Kornmesser (ESA), A. Fujii 

Acknowledgement: R. Gendler 

Music: “Dvorak – Serenade for Strings Op22 in E Major larghetto”, performed by The Advent Chamber Orchestra, CC BY-SA

Source

[alxndrasplace]

(ESA/Hubble)  Visible to the naked eye, only 1500 light-years from Earth, the great Orion Nebula has been known and revered since ancient times. A popular target of Hubble, researchers have now identified 42 new discs within it that could be the beginnings of new planetary systems like our own.

Credit: ESA/Hubble

Source

[alxndrasplace]

(ESA/Hubble)  In this animation, the process of proplyds* forming within a nebula is illustrated. The bright proplyds, visible as shiny cusps, are illuminated by the star Theta 1 Orionis C, which sets the disc material ablaze. This is, however, both a blessing and a curse. The powerful radiation that lights them up also threatens their very existence, as the disc material, once heated up, is very likely to dissipate and dissolve before planets can form.

*A proplyd, a syllabic abbreviation of an ionized protoplanetary disk, is an externally illuminated photoevaporating disk around a young star. (Wikipedia)

Credit: ESA/Hubble (M. Kornmesser)

Source

[astroblogs]

Death Stars in Orionnevel desastreus voor nabije protoplanetaire schijven

De Orionnevel (M42) in het gelijknamige sterrenbeeld Orion kennen we als een stellaire kraamkamer, een enorme wolk van geïoniseerd (H II) waterstof, 1600 lichtjaar van ons vandaan, waar zich honderden jonge sterren en evenzovele protosterren bevinden. Bij die laatste groep sterren heeft men protoplanetaire schijven aangetroffen, ook wel proplyds of naar hun vorm kikkervisjes genoemd, van waaruit zich planeten kunnen vormen. Een team sterrenkundige uit de VS en Canada heeft nu met behulp van Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) in Chili waargenomen dat zich in de Orionnevel een ware doodstrijd afspeelt die desastreus kan zijn voor die proplyds : het team onder leiding van Rita Mann (National Research Council of Canada) kon met ALMA zien dat sommige proplyds die zich in de buurt van zogenaamde O-sterren bevinden onder invloed van de sterke ultraviolette straling van die sterren langzaam maar zeker worden weggevaagd. O-sterren zijn zeer massieve sterren, die in een enorm tempo hun waterstof er doorheen jassen en soms een levensduur van slechts 1 miljoen jaar hebben – ter vergelijking: de zon heeft een levensduur van 10 miljard jaar.

Waarnemingen aan proplyds in de Orionnevel met ALMA

Uit de waarnemingen blijkt dat als de proplyds zich binnen een afstand van 0,1 lichtjaar van een O-ster bevinden huin lot vast staat: het gas en stof in de schijf zal dan binnen enkele miljoenen jaren door de intense UV-straling van de O-ster weggevaagd zijn. Hier het wetenschappelijke artikel over de waarnemingen met ALMA aan de Orionnevel. Hieronder een video over proplyds in de Orionnevel.

Proplyds in Orion from NRAO Outreach on Vimeo.

Bron: Universe Today.

Astroblogs: http://www.astroblogs.nl/2014/03/13/death-stars-orionnevel-desastreus-voor-nabije-protoplanetaire-schijven/