We moeten het erover hebben: de prostaat. En wel, zonder schaamte. Dat betekent onvermijdelijk dat vrouwen een keuze hebben: Stoppen met lezen, of leren. Ieder van ons mannen krijgt er onherroepelijk mee te maken. Wees klaar voor de confrontatie. Bij mij begon het met wat een routinecheck leek. “Nou meneer”. “Zo”, kreeg ik te horen. “Het is misschien niet een verkeerd idee, om eens bij uw huisarts langs te gaan, want uw bloedwaarden… ik weet het niet.” Monter, want onwetend, gaf ik gevolg aan het advies en plande een bezoek in bij de huisarts. Vooropgesteld: mijn huisarts, een vrouw van mijn leeftijd, is de beste van de wereld. En dat zeg ik niet zomaar. Zij bekeek de bloedwaarden die bij de check-up waren vastgesteld. En was het eens met de getrokken conclusies. Maar bovenal, zo stelde zij vast “zou een touché, nu even verstandig zijn”. Ik verstond haar verkeerd, ik verstond haar verkeerd en sprak nog steeds onbevangen: “Nou dokter, als u hiervan een dossier wilt aanleggen, dan zal ik u niet tegenhouden!” Glimlachend gaf ze nadere duiding aan het woord “touché!” Waaraan ze toevoegde: “Het kan wel even, verveld zijn”, waarop ik, ook niet mis, antwoordde: “Nou dokter, volgens mij is het voor u vervelender dan voor mij!”. “Valt mee”, sprak ze, nog altijd glimlachend “Het is mijn werk. Luttele seconden later lag ik in een stabiele zijligging en voelde ik de gehandschoende vinger naar binnen draaien”. “Hij is wel wat opgezet. Deed het pijn?” Vroeg ze. “Hmmm” piepte ik, van de langdurig ik gehouden adem. “Ja” zei ze “aangenaam is het natuurlijk nooit.” Ik zei niets. Er was al genoeg gezegd.