#prozagedicht

[vervlogen]

I. De jas van de mevrouw die voor mij op de roltrap staat laat voorzichtig pluisjes los. Ze lijkt zacht. Ik wil hem aaien. De roltrap eindigt en de vrouw loopt naar haar trein. De sporen lijken groter van dichtbij. II. Het meisje naast me lacht harder dan ik dacht. Haar stem doet me aan de Efteling denken. Ik weet niet waarom. Ze lijkt op alles wat ik zou willen zijn. III. Een man dacht dat ik iemand anders was dan ik bleek te zijn. Hij wist niet dat hij gelijk had. IV. Een jongen komt naast me zitten. We doen alsof we elkaar niet kennen. Ik wou dat ik alleen achter was gebleven.

[vervlogen]

De verlengstekker steekt verlaten uit de muur. Alsof hij weet dat er geen vervolg zal komen. 30% van de 50-plussers zoekt via social media hun jeugdliefde op. Ik denk niet dat ik die leeftijd zal halen.

[vervlogen]

Hielden van (I)

De zeventig centiliter Trojka was, volgens de zilveren letters op de plakkerig roze fles, geperst door een twaalf-laagse filter en nu ook door haar keel. Je had haar angstige twijfel kunnen voelen als je er met je wijsvinger overheen zou strijken, alsof het ‘het spijt me’ en ‘help’ tegelijkertijd in braille schreef. Elk hoopje scherven werd de volgende dag zwijgend vervangen door een ongebroken glas in het scheve keukenkastje. Maarten had zo al snel geleerd dat kwetsbare dingen makkelijk vervangbaar en minderwaardig waren. Sindsdien had hij elke week de chemische prikkeling van shampoo zijn ogen laten aantasten. Op deze manier probeerde hij haar te laten zien dat hij het wel waard was. Tot nu toe zonder veel succes. Ergens tussen haar parfum en gespleten knokkels hield hij ooit van haar en begreep hij waarom ‘wrede’ en ‘vrede’ hetzelfde worden uitgesproken.​

[vervlogen]

Tien vingers om een gele beker van dik plastic

Je voelt de knispering van bevroren erwtjes tegen je voorhoofd en je sympathisering voor brandnetels op je knieën. Je hebt de zelfverdedigingstactieken die gehaald zijn uit natuurdocumentaires waarin leeuwen met zebralevers in hun mond rondparaderen. We hebben de leeftijd waarop anderen al iets in hun leven hebben bereikt. De smaak van plakkerig stevige kinderlippenstift met scherpe glitters van niet fijn genoeg gemalen glassplinters die je lippen in scheurtjes trekken. De crèmekleurige parelketting van je oma trekt om je nek, maar de kieteldood leek je einde. Je telt hoe lang de bijttekening op je linkerhand blijft staan. Niet lang genoeg. Opnieuw.

[vervlogen]

Eenpersoonsdiepvriesmaaltijden

Er zit voldoening in het voelen van koud perforatormetaal dat de papiervezels een voor een voorzichtig breekt. Het soort van kapot maken op een niet schadelijke manier. Haar gemoedstoestand was zoals het platgekauwde rietje uit je beker kartonnen cola. Het ging. Met moeite. Alleen omdat het moest. De littekens op je knieën waren zoals de letters op sigarettenverpakkingen; bedoeld om te weerhouden, maar bovenal tevergeefs.

[vervlogen]

‘Poekie’

“Misschien is 'Poekie' gewoon weggelopen omdat ze niet meer kon verdragen hoe op een zoete toon die zelfs de dieren die tsunami's horen aankomenzou doen vluchten telkens eerst haar naam werd uitgesproken, als een onheilsvoorbode voor de volgende vlakke hand over haar zwarte vacht, die nog te jong is om te leren buigen voor een ander.” Dat zou je het meisje willen vertellen, dat huilend verkeersborden bekleed met zwart wit geprinte posters. Je doet het niet. Je ziel weegt evenveel als een niet goed onderbouwde thesis dubbelzijdig geprint op 21,3 gram papier. Op de lantaarnpalen hangen foto’s van vermiste katten boven feestvierende posters van mensen die 50 jaar worden; we kruisen elkaar nog steeds, maar komen elkaar en onszelf nog zelden tegen.

[vervlogen]

Ze draaien met hun wijnglazen om de dure substantie en het gesprek niet stil te laten vallen. Hij staat op en gaat naar de wc. Met gesloten deuren en ogen open kijkt hij naar wat zijn spiegelbeeld zou moeten zijn in de glimmend zwarte tegeltjes aan de muur. Hij voelt zich zoals de kleine lettertjes die nooit iemand leest, het gepiep van het laatste paar schoenen in een parkeergarage dat 's avonds zijn auto in stapt, en de bedorven slagroombussen in de container achter de Albert Heijn. Naast zijn naam weten ze niets.

[decemberliedjes]

T.S. Eliot-vertaling

Hysterisch

    Terwijl ze lachte begon ik te beseffen dat ik betrokken was bij en deel uit ging maken van haar lachen, tot haar tanden toevallige sterren werden die een talent voor groepsformatie lieten zien. Bij elke hap naar lucht werd ik verder binnengehaald, geïnhaleerd tijdens elk kortstondig moment van herstel, en uiteindelijk was ik verdwaald in de donkere grotten van haar keel, gekneusd door het golven van ongeziene spieren. Een ober op leeftijd met trillende handen begon haastig een wit/roze-geblokt tafelkleed over de groene, ijzeren tafel te draperen, en zei: ‘Als de heer en dame hun thee in de tuin zouden willen drinken, als de heer en de dame hun thee in de tuin zouden willen drinken…’ Ik besloot dat als het schudden van haar borsten zou kunnen worden gestopt ik een paar fragmenten van de middag bijeen zou kunnen rapen, en concentreerde me op de voorzichtige subtiliteit die voor zo'n slot kon zorgen.

    T.S. Eliot