Random International: Future Self (2012)
seen from United States
seen from United States
seen from Japan
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Latvia
seen from Germany

seen from Germany
seen from Germany

seen from Germany
seen from China
seen from Germany

seen from Malaysia
seen from United States

seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Türkiye
Random International: Future Self (2012)
Living Room by art collective Random international
allows visitors to “co-create a unique NFT” of their experience
© Oriol Tarridas Photography
"The piece bridges immersive art and the blockchain, claim the project organisers. Each visitor’s movements around the darkened Living Room installation—where shifting lights and sounds respond to each person’s movements—are tracked by motion sensors, drawing on Web3 technology.
“This data allows you to co-create a unique NFT of your experience, as seen through the machine’s eyes,” says an Aorist statement.
“We became interested in NFTs when we discovered we could mint behaviour. It is making us [people] the interface,” says Hannes Koch, co-founder of Random International."
source
DCN Video Pick: Self & Other, 2016 - Performance at PACE Gallery, NY by Random International // Within the glass, the onlooker finds their full-length and three-dimensional reflection reflected in points of light. As they move, so the ethereal light figure follows. The structure is made up of individual, evenly-spaced layers of glass, each one embedded with minuscule, individual light sources. A human presence causes these disparate elements to unite in the creation of the reflected image. The figure that appears within the glass is both other and familiar, reduced in information but retaining the indefinable details that distinguish recognisability. To others, viewing the structure in the round from different angles, the configuration of lights may appear abstract, distorted from the lights bouncing off the glass.
Rain room where you won’t get wet?!
راوندهوس، لندن استودیوی اینستالیشنِ رندوم اینترنشنال، حیاتوحشی متشکل از دسته گویهای در حال پرواز است که سر میخورند و بالا و پایین میشوند و در میان ما میرقصند.
در نقاشی سوررئالیستی رنا مگریت، صدای فضا، سه گوی در یک آسمان آبی خالی بر فراز یک مزرعه در هوا شناورند. من همیشه در شگفت بودم که این اشیاء واقعاً چه هستند؟ آیا از فضاهای دور آمدهاند؟ آیا آنها در شُرف آزاد و رها کردن ارتشی از ربات هستند؟ آنها چه پیام عجیبی از ابعاد غیر بشریشان آوردهاند؟
بالاخره فهمیدم، چراکه توانستم آنها را ببینم. من حتی با آنها رقصیدم؛ بر بلندای تیره و تارِ راوندهوس در شمال لندن. دستهای از گویهای سفید پران که به طور مرموزی مشابه اشیاء معلقِ هوشمندانه و کنجکاوی برانگیزِ رؤیای مگریت است. [آنها] با وارسی فضای زیرین خود، شناور پایین میآیند تا ما را بهتر ببینید. آنها دربردارندۀ متقاعدکننده ترین هوش مصنوعیای هستند که تا بحال دیدهاید. زیرا این ماشینهای تأثیرپذیر و حساس، حقیقتاً حسی از مواجهه با زندگی دیجیتالی را ایجاد میکند که بازتاب یا به عبارتی استهزاء ارادۀ آزاد انسان است.
هیچکسی پشت صفحۀ نمایشی برای هدایت این گروه رقاصِ پران نیست. گویی مغزِ الکترونیکیِ تصمیمگیرندۀ خودشان را دارند. با این حال، آنها در هماهنگیِ موزونی پرواز میکنند و همچنین نظمشان را هنگامی میشکنند که موقعیت خود را نسبت به عکسهایی که توسط دوربینهای مادون قرمز دورتا دور فضای مدورشان ضبط میشود، میسنجند؛ جایی که آنها شناورند و بازدیدکنندگان بشریشان راه میروند.
رندوم اینترنشنال، خالق این دیدار فرابشری، پدیدآورندۀ حیرتانگیزی است. مردم بیش از چهار ساعت برای شرکت در این اینستالیشن تعاملی واقع در اتاق باران در باربِکین در سال ۲۰۱۲ صف بستند. شایسته است که چنین محبوبیتی داشته باشد و مسلماً بسیار تحریک کننده است. رقصپرداز، وِین مکگرگور با گروه دنس خود در پایان هفته با گویهای بالارونده اجرا خواهند داشت.
این ساحران تکنولوژیکی هنریِ خبره، حقیقتاً و به طور مؤثری فناوریِ وسیلههای بدون سرنشین را برای درک ماهیت زندگیشان توسعه دادند. نگاهی سرسری بیاندازید: این وسیلهها فقط توپهای پلاستیکیای هستند که حرکت آنها به وسیلۀ پروانههایشان انجام میشود، درست شبیه زنبور عسل اسباب بازی. با این حال حقیقت مسلم این است که آنها به وسیلۀ خودشان هدایت میشوند؛ تقلیدی آگاهانه براساس انتخاب، بدون برنامۀ از پیش تعیینشده و از هر لحاظ، حرکتی خودبخودی؛ بدون اینکه هیچ شناختی نسبت به طراحی خود داشته باشند. با روشی که آنها حرکت میکنند، تو گویی آنها موجوداتی مختار هستند. رفتار آنها شامل چرخشهای جذاب و تهدید برانگیزی است. آنها یکی پس از دیگری از موقعیت ساکن خود در گالری بالایی بر میخیزند و آرام به سمت صحنۀ گشادۀ گنبدیای که مهمانهای بشری منتظر هستند روانه میشوند. آنها هرگز در حالت استراحت نمیروند. همانطور که در آرایشی، به صف میروند، همواره یکی از آنها یا دیگری برای نزدیکی به آدمهای پایین جایش را عوض میکند؛ چیزی شبیه به کنجکاوی. سپس همۀ آنها شروع به پیروی میکنند. این اتفاق زمانی میافتد که تمام دسته مستقیماً بالای سر شما گرد میآیند، حضوری ناگهانی که همانند یک تهدید و حضوری شوم میشود.
درک مکگرگور از رقص، آشکارا به همان اندازۀ مهندسیِ مبتکرانۀ رندوم اینترنشنال برای ساختن آنچه به رویایی خیالانگیز از زندگی منتهی میشود، تعیینکننده است.
آزمایشهای رباتیکی اغلب منجر به تولید ماشینهایی با صورت عروسکی و کامپیوترهای سروزباندار مصنوعی میشود. با این همه این اینستالیشن نشان میدهد که راز راستین تقلید زندگی، از دل حرکت بیرون میآید.
رقص؛ قدیمیترین هنر بشری، کلیدی برای درک زندگی شخصی و بازآفرینی از کار درآمده است. گویها با شما میرقصند. آنها جای افرادی از تماشاگران را پیدا و با علاقه دنبالشان میکنند، نه از سر ناگزیری فنی، بلکه بالعکس، پیچیده با هارمونیِ رئوفانه. با ساختن و شکستن الگوها دور هم جمع میشوند و آزادانه، شناور از هم دور میشوند. آنها با یکدیگر نیز میرقصند.
ما فرض میکنیم رباتها میخواهند مثل ما راه بروند و صحبت کنند. این اینستالیشن شرح چگونگی احقاق احتمالی هوشمندیِ یک آیندۀ دیجیتال بسیار متقاوت است. سوای از نامشابهتی با انسان، این موجودات کاملاً غریب هستند. چهرهای ندارند، نه صدایی و نه دست و پایی. آنها در زیر خود حفرههایی دارند که از طریق آن میتوان از جنبۀ ماشینی بودن آن چشمپوشی کرد. مارسل دوشان به همان اندازۀ مگریت لطافت فرابشری آنها را تصدیق میکرد. شاهکار او «عروس را عزبها عریان میکنند»، که در سال ۱۹۲۳ ناتمام ماند؛ یک بوم شیشهای بزرگ که حامل تصاویری از یک عروس ماشینیِ شناور و دلباختگان شکلات ساز مرد است. دوشان آینده را جایی تصور میکند که ارگانیک و غیر ارگانیک یکی است؛ وقتی که نوههای بزرگ رباتی ما در دستههای بزرگ الکترونیکی به سمت ستارگان روانه میشوند، این چیزی است که محتمل به نظر میرسد. عزیمت میراث خیلی بدی برای ما نمیشود.
منبع: گاردین
نوشته Human -/+ اولین بار در آرتوجورنو. پدیدار شد.
Rain Room at the Barbican, 2012 by Random International
Study for Fifteen Points / I from Random International on Vimeo.
Looking at the minimum amount of information required for a form to be recognised as human