#rivaliteit

[dhontie11]

Detective verhaal zonder naam (betere versie) (on Wattpad) https://www.wattpad.com/story/385796530-detective-verhaal-zonder-naam-betere-versie?utm_source=web&utm_medium=tumblr&utm_content=share_myworks&wp_uname=LiezeDhondt In het bruisende hart van Londen werken twee briljante maar rivaliserende detectives, Chris en Lily. Hun samenwerking is ijzig, hun haat onmiskenbaar, maar niemand weet waarom. Wat is er gebeurd dat hen zo diep verdeelt? Wanneer Chris onverwacht Lily's leven redt, verandert alles. Tegen wil en dank groeien er gevoelens tussen hen, maar hun gedeelde verleden laat zich niet zomaar begraven. De situatie wordt nog ingewikkelder wanneer Lily's overleden gewaande broer onverwacht opduikt, met geheimen die beter verborgen hadden kunnen blijven. Terwijl oude wonden worden opengereten en het verleden zich steeds nadrukkelijker opdringt, dreigt hun groeiende connectie te worden verpletterd door de waarheid.

[peggy-010-blog]

Frenemies

Je bent op je kwetsbaarst en neemt haar in vertrouwen. Ze droogt je tranen, luistert, troost en adviseert. Je boft maar met zo een meelevende vriendin. Denk je.

Maar wat jij haar hebt toevertrouwd, wordt al snel doorverteld. Net een tikkie anders dan de werkelijkheid, voorzien van commentaar waar jij er niet al te best van af komt. Ze demoniseert je.

Frenemies zijn vijanden die zich voordoen als vrienden, gedreven door jaloezie en rivaliteit.

Je uiterlijk, succes, baan, figuur, aandacht van mannen, alles irriteert ze. In een poging zichzelf beter te voelen, kleineren ze je en maken ze je belachelijk, bij voorkeur in gezelschap van anderen. Ze zullen -heel subtiel weliswaar- er alles aan doen om te zorgen dat niemand jou aardig of leuk vindt.

En niemand die het doorheeft, niemand die denkt wat ben jij een naar mens, wat ben jij een huicehlaar. Ze zijn allang blij dat zij jou niet zijn en wel aardig worden gevonden. Denken ze. De waarheid is dat jij op jouw beurt naar geroddel over hen luistert.

Hoe ongelukkig kun je zijn met jezelf? Dat denk ik. Frenemies, het zijn zogenaamde vriendinnen, maar eigenlijk vijanden, verpakt als leidinggevenden, collega’s of zelfs familieleden. Je doet er goed aan ze op gepaste afstand te houden.

Heb jij frenemies? Houd je de vriendschap in stand, ga je in dialoog met elkaar of verbreek je het contact?

[zensitivitynoordwijk-blog]

Vrouwen-venijn

Ik ben zelden bang of angstig.  Ik versla de draken en monsters onder mijn bed met mijn gebalde vuisten en ik  blaas ze weg! Ik ben een stoere spokenjager, een dappere ridder, een ware heldin. Maar ben maar voor één ding héél bang, vrouwen onder elkaar zijn mijn grootste angst. De haat zit hem in de staart, roddelende heksen, jaloerse vrouwenpraat. Krengerige krengen, dames in het kwadraat. Oh ik…

View On WordPress

[timmiesoprano]

Rivaliteit

Afgelopen week heb ik de documentaire Senna gezien, over de in 1994 overleden, drievoudig Formule 1-kampioen Ayrton Senna. Prachtige docu. Ik heb verder niet zoveel met chicanes en de geur van brandend rubber, maar toch heb ik ruim een uur gebiologeerd zitten kijken.

Dat komt vooral door het deel waar het gaat over de rivaliteit tussen Senna en zijn eeuwige concurrent Alain Prost. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat het zo verdomde jammer is dat zulke rivaliteit, bijna haat, tussen twee topsporters eigenlijk niet meer voorkomt. Ali en Frasier, LeMond en Hinault, Borg en McEnroe, of Coppi en Bartali. We zien het niet meer. Gasten die elkaar een blok beton toegooien als ze de ander zien verdrinken. Tegenwoordig moeten we het doen met Djokovic tegen Nadal. Topsport, tuurlijk, maar het is me allemaal te grijs. Geef mij dan toch maar Senna en Prost die elkaar lachend de grindbak inreden. Dat is toch net iets anders dan Andy Schleck en Alberto Contador. In plaats dat de één de remmen van de ander doorknipt als die even niet oplet gaan ze samen op vakantie. Lekker lepeltje-lepeltje op het strand. Zie je het al voor je? Ali en Frasier, samen met de Kipling naar Zuid-Frankrijk? Wat eten we vanavond Mo? Draadjesvlees met aardappelpuree? Lekker Joe, ik zorg voor de toetjes. Compote met boerenyoghurt en daarna een kopje oploskoffie met een koetjesreep. Het is de schuld van de spindoctors, van de Jack de Vriesjes binnen de sport. Van die imago-fetisjisten die als parasieten vastgeplakt zitten aan een sporter en influisteren wat ze moeten zeggen. De grote sponsors willen allemaal ideale schoonzoons als posterboy en het resultaat zien we wekelijks op tv. Sporters die de grote concurrent alle succes wensen en na afloop mee staan te hossen met de winnaar. Ik zie het helaas niet gebeuren, maar het zou toch mooi zijn? Leo Messi, vanavond bij de uitreiking van De Gouden Bal: - Leo, wat vind jij nou eigenlijk van Cristiano Ronaldo? - Nou, amigo, dat zal ik je eens eventjes haarfijn vertellen. Ik vind Ronaldo een latente nicht op noppen. Een brylcreem-ballerina op Nikes. Een gemaakte voetballer bovendien, die er nooit staat in de grote wedstrijden en nog niet in mijn schaduw van krap 1m69 mag staan. IJzige stilte in de zaal. Op het hoofdkantoor van Adidas worden ze gek. Pep Guardiola valt flauw. En ik sta juichend op de bank. Eindelijk de grijsheid voorbij.