#roberto unger

[albarrancabrera]

"The vital paradox of our life and thought is that we act and see only from within a context; yet we cease living and understanding if we cease fighting against the limitations imposed by this context." -Roberto Unger, The Self Awakened

[stcinbecks]

Roberto Mangabeira Unger, Passion: An Essay on Personality

[noosphe-re]

The individual, his character, and his fate are for real. Each individual is different from every other individual who has ever lived or who will ever live. A human life is a dramatic and irreversible movement from birth to death, surrounded by mystery and overshadowed by chance.

Roberto Mangabeira Unger

[stcinbecks]

Roberto Mangabeira Unger, Passion: An Essay on Personality

[redshift-13]

Insofar we are death-bound, existence is urgent and frightful. Insofar as we are groundless, it is vertiginous and dreamlike. Insofar as we are insatiable, it is unquiet and tormented.

Roberto Mangabeira Unger, The Religion of the Future (2014)

[redshift-13]

He faces the burdens of belittlement...as he grows older, and settles into an existence that he has embraced, or that has been forced upon him. A carapace of routine, of compromise, of silent surrenders, of half-term solutions, and of diminished consciousness begins to form around him. He turns himself over to the rigidified version of the self: the character. He begins to die small deaths, many times over. He fails to die only once, which is what he would desire if he were able fully to recognize the value of life. This third encounter with belittlement reveals belittlement for what it in fact is: death by installments.

Roberto Mangabeira Unger, The Religion of the Future (2014)

[incogitable]

Hope is not the condition or cause of action; Hope is the consequence of action. And those who fail in hope should act - practically or conceptually - so that they may hope.

Roberto Unger

[bobvanvliet]

Notities bij:

Freedom, Equality and a Future Political Economy -- Roberto Mangabeira Unger

--

Structurele verandering dus, verandering van structuren. Welke structuren staan boven aan de rij en hoe willen we ze veranderen?

Maar structurele verandering is ook verandering die structureel is in de zin van continu, doorlopend, blijvend. Zoals structurele kosten.

En dus: niet alleen als er een oorlog of economische crisis is. Griekenland is een mooi voorbeeld. De structuren van de Euro, de mate van souvereiniteit dat een land heeft, de mate waarin we ons met elkaars binnenlands beleid bemoeien zijn statisch, dit alles en meer staat vast alsof het natuurwetten zijn. Tot er een crisis is. Dan kunnen blijken er ineens grote aanpassingen in institutionele structuren mogelijk. Maar in een crisis worden die opgelegd door de sterkste partij. Buiten crises bestaat de mogelijkheid van structurele verandering als democratisch proces.

Ja, we zitten vast aan hoe de wereld nu werkt. We kunnen er niet aan ontkomen. We moeten nu eenmaal handelen in de wereld zoals die is. Wat is gebeurd, is gebeurd. De geschiedenis kunnen we niet meer veranderen. Maar dat betekent niet dat er maar weinig te kiezen is. Ons uitgangspunt mag vast staan, het uitgangspunt van morgen maken we zelf. De toekomst wordt niet bepaald door het verleden. De toekomst is begrensd door het verleden, maar ligt er niet in vast. We kunnen de toekomst alleen maar bouwen op wat er is, maar wat we bouwen en hoe is aan ons. We mogen niets meer kunnen doen aan het pad waarmee we hier gekomen zijn, vóór ons is ligt geen gebaand pad. Van hier uit kunnen we alle kanten op, we hebben oneindig meer opties dan enkel terug of dóór in dezelfde richting. (door op de ingeslagen weg impliceert dat er een heldere set wegen is om uit te kiezen, en dat die wegen duidelijk begrensd en herkenbaar zijn en dat ze bovendien nog tot ver in de toekomst doorlopen).

Het leven beter en rijker maken voor "gewone mensen" is niet paternalistisch. Want iedereen is een gewoon mens. Wij (politici, journalisten, hoogopgeleid volk) zijn niet ongewoon, geen hoger of beter ontwikkeld soort mensen. Meer ontwikkeld in één bepaald aspect, in een beperkt aantal richtingen. Maar niet hoger. "Gewone mensen" is niet "de lagere klassen". Zolang met het eerste stiekem het tweede bedoeld wordt, of op zijn minst geïmpliceerd, staan we een klasse-maatschappij voor.

Wat de belofte van een socialistische partij zou kunnen zijn: de mogelijkheid van verandering. De mogelijkheid van macht over ons leven. Geen maakbaarheid, maar stuurbaarheid. Niet het doorvoeren van grootse blauwdrukken, maar de structurele capaciteit om actief en bewust te hervormen, om onze wereld opnieuw vorm te geven.

En dit niet zozeer in dienst van de ontwikkeling van de mensheid, maar onze mensheid.

Het huidige systeem is regressief.